We zijn zonder grote problemen aangekomen in Tenerife. Het weer was ideaal om te starten. Een windje tussen  8 à 15kn uit het Noord Oosten. Geen deining en nauwelijks golven. Het was dan ook al een week windstil geweest, vandaar de kalme zee. Zaterdag en de nacht door hebben we met het  Code Zero zeil gezeild om zondags over te schakelen op de spinakker. De wind was dan gekrompen naar Noord en amper nog zo'n 8 à 12kn. We hebben het zaakje in 48uur geklaard en dat is behoorlijk meer dan vorige maal toen we er met 36uur van af kwamen. Alle catamarans waren de laatste binnen. Gelukkig wij de eerste. Valt een beetje tegen dat die monohullers ons voor waren maar met een wind van 270° op de boot hebben we niet de ideale hoek om echt snel te zeilen. Toen die een paar keer dwars kwam vlogen we plots vooruit. Ook had ik misschien vanaf de start de spinakker moeten gebruiken maar durfde niet met dat ding de nacht in.

Tot de laatste minuut van de start om 15.00 uur heb ik moeten sleutelen. De flens van de nieuwe motorkoppeling was dunner en dus waren de bouten te lang. Om het verhaal kort te houden, de motor trilde dat het niet normaal was. Maar goed, snel de oorzaak gevonden en klaar is kees. Onze tweede generator staat er in maar nog niet aangesloten. Hoop ik rond te krijgen hier in Tenerife op de 4 dagen dat we hier zijn.

Ging onderweg stuk of werkte niet, De Raymarine E80 aan de stuurstand is dood. Geen positie op de VHF radio. Niet mogelijk op windvaan sturing te gaan, stuurautomaat krijgt geen informatie over de windrichting. TackTick werkte wonderwel perfect. Salon ijskast viel uit door overstroom op Capi paneel. Nog verder uit te zoeken. Voilà, dit verhaal voor de zeilers onder u.

De start in Quinta do Lorde was fantastisch en ook emotioneel. We moesten afscheid nemen van Catia die al bijna familie is geworden. Traantjes. De Marineros hadden hun handen vol om 30 boten los te gooien en veilig buiten te loodsen. Wij lagen aan pier A en mochten van de eerste buiten. Nadeel daarvan was dat we een hele tijd moesten parkeren op de zee tot iedereen buiten was. Er was namelijk een echte startlijn waar we om 16.00uur zouden vertrekken. Al is dit geen race maar een avonturen rally, de start van de RIDS (Rally Iles Du Soleil)  gaat gepaard met een heuse startlijn. We slagen erin als derde te vertrekken. Niemand was te vroeg weg. Start geslaagd dus. Dan ging het nog even naar Machico alwaar we een boei moesten ronden. Zodoende kregen de mensen van Machico een mooi plaatje te zien van een armada van zeilboten die dan nog dicht bij elkaar waren. Ook hier nog steeds de derde.

Gaande weg die zaterdag staken de grote monohullers ons één na een voorbij. Ook zwermde de groep uiteen ieder zijn eigen tactiek volgend. Wel mooi was de glas heldere sterrenhemel zonder maan met al die lichtjes van de boten erbij. Op zondag waren haast geen boten meer te zien om dan toch nabij Tenerefe weer op te duiken. Het valt op dat na twee dagen de aankomsttijden toch niet zoveel uit elkaar liggen.

Aan boord kabbelt het leven verder zoekend naar een ritme wat niet echt kan op twee dagen tijd. Er wordt 's avonds normaal gekookt. Lam/erwten/wortelen/aardappelen en zondag kip/ratatouille/rijst. 'S middags heerlijke slaatjes. Net als thuis dus. Met dank aan de brave oceaan. Na het eten ga ik slapen. Dat lukt bij mij altijd. Om 24.00 uur los ik Lammert en Sue en Martje af om alleen de hele nacht uit te zitten. Om 00.05 zijn Lammert en Sue er weer en ga ik terug pitten.  De volgende nacht doe ik van 01.00 tot 08.00 de wacht. Geen strikt regime dus maar gewoon het lijf volgen. Heb gelezen dat dit het beste werkt en na een langere periode krijgt dat ritme een vaste vorm waar iedereen zich wel bij voelt.

Hebben nog gevist met de echte inktvisjes als aas. 4 keer prijs. 3 keer de strijd verloren en 1 keer een bonito binnen gehaald ter grote van een dikke forel en dus te weinig voor 4 personen. Hebben we dan maar terug de vrijheid gegeven zodat die nog wat kan aangroeien. De echte aas werkt altijd. De kunstaas niet. Eenmaal was ik de lijn nog aan het vieren en had al direct prijs. Een snelle jongen was met het achterlijf van de aas al klaar. Allé, beter volgende maal. We zullen het nog wel leren.

De meeste rally gangers gaan wat de toerist uithangen hier in Tenerife. Niet voor ons want er is werk aan de winkel. Vooral de tweede generator aan de praat krijgen staat hoog op het verlanglijstje. Nu, ja, niet erg want wij hebben de vorige 4 weken hier op Tenerife wel alles gezien. Lammert en Sue willen helpen maar die sturen we wel op pad. Ze moeten profiteren van deze unieke reis.

Update voor vertrek nog wel even de blog en dan gaan we naar Dakla in Marocco. Een tocht van 2 nachten.

Ps. Dank aan allen die ons de beste wensen hebben gestuurd voor onze reis. Het doet goed te weten dat zo velen ons volgen en begaan zijn met ons avontuur. Blijven doen hé.

20/10/09 RIDS etappe Madeira - Tenerife

Lammert and Sue are with friends here on Tenerife. His contribution to the story will follow soon when they are back on the boat.

We zijn bijna klaar voor de tweede etappe naar Dakhla (Marroco). Windvaan sturing en positie op VHF waren een foutje van verkeerde baud setting. Iemand heeft wat met onze Raymarine gespeeld en de setting veranderd (thanks Spruce). Raymarine buiten werkt weer. Weer een printplaat vervangen, gelukkig in garantie. Stagen  bijgespannen en nog wat blokken bijgeplaatst voor code zero rol systeem en reef systeem. Helaas is het kleine stukje voor de 2de generator nog niet aangekomen en dus kan ik de diesel leiding niet aansluiten en testen. Hopelijk komt dat nog in orde.

Martje en Sue hebben voor de bunkering gezorgd. Dat is nu goed te zien aan onze waterlijn. Sterker nog, we hebben geen waterlijn meer want die ligt onder water nu. Ik ben nog wat gaan shipshoppen en klop met brio de rekening van het bunkeren. Nieuwe joon, nog wat blokken, diesel producten zoals anti bacterie en motor cleaner, lichtjes voor de zwemvesten, enz, enz.

Catia stuurde ons nog enkele mooie foto's die we jullie niet willen onthouden. Altijd leuk ons eigen bootje op het water te zien.

Wanneer we nog op internet kunnen is nu de vraag. De SSB doet het nog niet wat Email betreft, geen tijd gehad, en de Irridium doet het wel maar nog geen Email. We zijn dus wel bereikbaar op de oceaan maar maken het nummer niet publiek. We ons persé wil bellen moet dat via onze kinderen doen. Zie contacts voor hun telefoon.

Attached are a few photo’s from Catia from our start.  Good to see some photo’s of our own boat.

No idea when we will be back on-line as the SSB Pactor system is not working and we have as yet no cyber connection though our satellite phone.

10 minuten voor het sluiten van het marina bureau komt het gewraakte stukje fuel pipe aan. Spannender kan het niet. Na aansluiten van dat ding volgt de desillusie. Er zit een elektrische fout  in de generator want hij wil niet starten. Ga nu maar zoeken hé. Geen tijd meer nu want morgen vertrekken we naar Dakhla. Start om 10 uur.

Wij liggen makkelijk zat in de marina van Santa Cruz en zijn dan ook de eerste weg zonder dat we de marineros nodig hebben. Op genua enkel laten we ons van het eiland afdrijven om na te gaan wat nu de juiste wind zal zijn.  8 boten hebben hun grootzeil al op en steken ons voorbij. Tijd dat we dat ook maar doen. En dan wordt het leuk. Met een windje van 16 tot 18kn steken we terug die 8 boten voorbij en zijn terug op de eerste plaats. In de namiddag verzwakt de wind en om 16.00 uur gaat de spinakker op.

In de windschaduw van Grand Canaria is de wind op. Straffer nog, soms tegengesteld. We moeten voor zo'n 3 uur op motor. Aan onze povere 4kn, ik wil de nieuwe generator nog niet vol belasten, steken alweer 8 boten ons voorbij. Maar het verhaal herhaald zich als de wind er weer is en één voor één steken we ze weer voorbij.

We gaan de eerste nacht in met spinakker en grootzeil op. Ik doe de nacht wacht van 24.00 tot 06.00 en het wordt nog even spannend als de ware wind 22kn bereikt. Moet de spinakker neer of niet. Door wat af te vallen kan ik de schijnbare wind op de boot beperken en deze wordt nooit meer dan 15kn. De spinakker blijft dus staan. Het is een knobbelige zee en met een snelheid van 8kn is het wel wat bonken onderaan de boot.

Om 10 uur in de ochtend maken we de balans van 24uur en merken tot genoegen dat we 195Nm hebben gedaan, haven manoeuvres inbegrepen. Lang niet slecht met een wind van gemiddeld 15kn. Gedurende  de dag amuseer ik me wat met vissen. De cadeau gekregen lure van de vrienden van Seu en Lammert doet het goed. Te goed zelfs. Telkens als het prijs is blijkt de vis te groot om binnen te halen en dus steeds weten ze zichzelf te bevrijden. Als ik het na 2 mislukte pogingen opgeef en de lijn binnen haal heb ik nog 3 maal prijs maar geen blijft aan de haak.

De combinatie grootzeil en spinakker noopt ons steeds meer naar Afrika te zeilen. Veel hoger dan waar we naartoe gaan. Maar we kiezen voor snelheid en niet voor de kortste weg. 20Nm uit de Afrikaanse kust gaat het grootzeil neer en maken we een slag zodat de wind vol achterin komt. Met enkel de spinakker op en zo'n 8kn wind gaan we de kalmste zeiltocht van ons zeil bestaan in. De zee is vlak en de boot gaat tegen 5 à 6 kn door het water zonder dat je daar iets van merkt. We liggen vlakker en kalmer dan soms in de marina's. Echt onwezenlijk is deze nacht. Ik doe weer de nacht en de anderen slapen een diepe rustige slaap.

Deze omweg kost ons de eerste plaats. Een 6 tal boten zijn er al, maar wat blijkt, ze hebben allen op motor gevaren. Wij dus lekker niet. Juist het binnen lopen van de lagune van Dakhla is weer op motor omdat de wind dan op kop komt. We ankeren veilig dicht bij de kust in 2 meter diep water. Dat kunnen de mono hulls niet en die liggen daardoor wat meer in de wind.

We moeten direct de formaliteiten afhandelen met de autoriteiten. 6 personen in uniform met veel goud en glitter en heel gewichtig nemen één voor één alle papieren door en stellen tal van vragen. Maar ze zijn vriendelijk. 't Ja, bureaucratie is in deze landen nog heel populair en werkverschaffend. We krijgen een verblijfsvergunning en ze houden de reispassen in voor de stempels later.

Van Dakhla zelf hebben we nog niets gezien. We hebben ons met zijn allen een dagtrip toegezegd voor morgen. Meer later.

Ook dank aan anderen voor de mooie foto's die ze namen van onze boot.

Gisteren hebben we ons ingeschreven voor een woestijn trip per 4X4. Nauw, dat was een lange dag zeg. Ruim 300km waarvan zeker de helft off road. We hebben dan ook even genoeg woestijn gezien. Vooral rond de lagune waar wij ongeveer in het midden liggen was het mooi toeven. Ik laat verder de foto's het verhaal doen want we hebben weinig tijd.

Vandaag nog langs de markt geweest. Is hier altijd overdekt. De vleesafdeling was nogal een shock voor ons. Het was eerder een slachterij en het stonk er vreselijk. Ook vliegen mogen lekker eerst hun eitjes deponeren alvorens jij het mag eten.

We scoren buiten aan een paar groente kraampjes prima groenten en fruit. Dat gaat per kilo. Alles dezelfde prijs. 5 Dirham per kilo wat ongeveer 50 Euro cent is. 2.5€ armer hebben we met 5 kilo groeten en fruit genoeg om naar Dakar te varen. Hier zouden we als koningen kunnen leven met ons pensioen.

Enkel nog toevoegen dat Dakhla weliswaar islamitisch is maar erg tolerant wat hoofddoeken betreft. We worden wel wat nagekeken maar iedereen zegt vriendelijk dag en welkom. Ook laat men u hier gerust. Dat was heel anders toen we eens in Tanger waren waar vervelende kooplui met 10 rond je lijf hingen. 'S Avonds is het hier een drukte van jewelste. Ook vrouwen en kinderen blijven laat op en iedereen lijkt op straat te leven.

02/11/09 Dakhla - Dakar

We gaan onze derde nacht in terwijl ik dit typ buiten met een warm briesje. De 2 vorige etmalen deden we telkens 205Nm. Als we dat zo kunnen volhouden dan zijn we morgen net voor donker in Dakar.

De zee is ons dus gunstig gezind. Met enkel de spinakker op zeilen we gezwind vooraan in de groep. We waren nochtans laatst vertrokken. Het ophalen van het anker nam wat tijd in beslag daar 22kn wind het ons moeilijk maakte eens de bretel los was. De ketting gaat dan schuin trekken en dat kan de ankerwinch en het systeem niet aan. Zaak is dan met de motoren de druk van de ketting af te halen.

De lagune uit volgen we niet de bebakende route maar nemen een shortcut. Wel nog even spannend als blijkt dat we op gegeven moment maar 2 meter onder de kiel hebben en links en rechts er brekers op de zee staan. We loodsen de ASW echter door een kanaal en alles verloopt prima. Dit manoeuvre brengt ons al direct vooraan in onze groep. Jawel groep want we zijn opgesplitst in een trage en snelle groep. De trage mochten deze morgen al van start. Blijkt als we de eerste nacht uit komen dat we ook al vooraan die eerste groep zijn beland. Ach, wat zeilt dit beestje toch zalig en lichtvoetig.

Is er dan helemaal geen kommer en kwel? natuurlijk wel. Zo valt de windmeter van TackTick weer uit en wil de generator niet starten. Weer die temperatuur fout. Ik weet dus waar zoeken morgen. Ook merken we plots dat we een touw en vlotters aan het slepen zijn. Lammert snijd die vlotters los maar het touw kunnen we niet recuperen. Dat wordt eveneens morgen boot stil leggen en duiken. Voor we Dakar bereiken moet die motor beschikbaar zijn. Durf ik nu niet laten draaien.

Vandaag ook hebben we de boot afgespoten met zeewater. Ze zag helemaal roest van het woestijn stof. En zo gaat het leven voort hier aan boord. Er wordt normaal gekookt. Gisteren konijn met pruimen (Vlaamse wijze met bier) en vandaag onze zelf gevangen makreel. Ja, ja, het is gelukt. Dat het leven aan boord zo vredig is heeft alles te maken met het schitterende weer en zee die we mogen ervaren. Zo tussen 6 en 8kn met uitschieters van wel 12kn glijden we door het water naar Dakar. De 'Milk Run' zoals ze dit trajet naar Brazilië wel noemen.

01/11/2009  Dakhla – Dakar

It is 22.30.  Sue and I are running the nightwatch till 01.00 tomorrow morning when Frank takes over.  ASW is belting along, at between 8 -10 kts ever southwards, parallel to the West African coast.  We have been doing this ever since we left Dakhla just over 54 hours ago.  With the exception of a few hours each afternoon when the wind drops to about 12 kts we have been enjoying steady NNE winds running between 17 to 23 kts.  From the start, with the exception of the first one hour or so when we sailed under genoa alone, we have been flying the large cruising chute only, mostly over the starboard bow.  All  this has allowed us to clock just over 200 nm each day, in fact after the first 48 hours we made exactly 410 nm.  Not bad considering the boat is heavy with all sorts of gear and all paraphernalia for full on board living.  It shows the potential of the Fast Cat design concept.

The start of this leg was done in two groups with the first contingent starting from 10.00 and the second batch including ASW starting from 16.00 hrs.  We were among the last three boats to leave and we have since then steadily worked our way through the fleet and by all accounts we are now lying first!  Generally the seas have been quite confused but overall this point of sail has provided us with extraordinary comfort levels that can only be achieved on a catamaran.  We have been enjoying gourmet meals thanks to Martha and Sue which culminated this evening in a fish dinner, courtesy Frank, who finally managed to catch a mackerel type of fish, large enough to feed all four of us.

The main events during these days have been: a continuous stream of commercial traffic  plying the west African coast route around Cape of Good Hope, just to the east of us with the odd freighter coming a bit closer and especially during the first days there were many large fishing vessels.  One got quite close and when Sue gently tried to inform it of our presence there was a voice with a heavy Russian accent reluctantly asking for our position.  AIS has proved to be invaluable with the shipping around us popping up all over the place on the plotter screen (at most we counted 14 large ships within AIS reach).  It is definitely worth considering having our own active AIS as it provides a huge increment of safety and confidence.  In addition it is worth waiting for the new Garmin VHF set to be released in 2010 which will allow making direct DSC calls to ships on which the cursor has been placed on the chart plotter.  The weather has been sunny but the first two days we received a substantial layer of Saharan dust making the boat filthy.  We also picked up part of a fishing line complete with floats which was caught most likely on the rudder and got firmly embedded between the rudder and hull.   Certainly one disadvantage of a balanced rudder against a skeg mounted rudder.  We managed to cut part of it away, the rest will have to be done with Frank going underneath the boat as we can not run the risk getting it in our prop!  We also gave temporary refuge to a few birds who used ASW as a resting place.  What else….?  There are the almost inevitable technical gremlins with pride of place being taken by Tack Tick of which the wind information system went once again totally dead this evening.  Not critical but all the same very annoying.  Frank also announced that the new Fischer Panda genset is playing up again, sending an overheat signal and then promptly stopping.  To be sorted out tomorrow.  On the positive side Frank managed to get the salt water pump going that provides sea water for the galley, heads , deck hose and outside shower.  A more powerful pump will however not go amiss! 

Tomorrow we expect to arrive in Dakar around 17.00 hrs and I will continue also providing some details of the other boats in the fleet.  Now a good night-cap and off to our very large comfortable bed.

 Tuesday 03/11/2009

Ha ha, he he……….!   It is now 12.30 hrs and we are motorsailing into the port of Dakar.  More than 24 hours later than expected…!!  What went wrong?  The main culprit was a virtual dying of the wind on Monday morning around 0630.  This lasted for a few hours and then the wind quickly veered almost 180 degr from NE to SW and remained there for the next 18 hrs or so but being also extremely fickle in both strength and direction.  This meant motorsailing for extended periods and the electric drive system of ASW as it is, gave us only an additional 3 kts over ground.  Slowly our recious position was relinquished with quite a few boats overtaking us again.  All this culminated last night in a good old thunderstorm withhuge flashes and rolling thunder.  A short but very sharp tropical downpour (yes we are in the tropics) brought havoc and a bit of relief as it washed the boat clean of previously accumulated Sahara dust!  It also brought much needed wind and we have been sailing using various configurations including full genoa, mainsail and also the very useful Code Zero.  The sea as a result was very confused and knobbly.  A few times at night the wind made huge shifts, creating despair and alarm for those on watch as it is all so easy to get disorientated!  For the rest?  Frank managed to bypass the faulty Fischer Panda overheat relay system and the machine is now roaring along without problems.  As can be understood, all this caused a few serious Dutch expletives to be released!  The Tack Tick wind system came to live again (thank you Murphy) and we believe that the tiny solar panels for the sender unit at the masttop have been covered with sand and this has either washed away by rain or blown off!  The saltwater pump has given the ghost again.  But for the rest everything has behaved itself including the invaluable water maker and of course the autopilot!

A small thrush like bird came for a rest and was so tired that it actually hopped onto Martha’s hand (see photo).  It is also interesting to know that the seawater temperature over the last 4 days has moved from a chilly 18  to the present 27 degrees!  All this and of course our ever deeper entry into the tropical zone has improved the ambient temperature considerably!

Heb de weergoden uitgedaagd natuurlijk. Wat dacht je. De derde dag is eerst de wind helemaal op. Gaat dan naar het Zuiden draaien !!!! en we krijgen nog een flink onweer over ons heen. Dat laatste is een weldaad want nu is de boot afgespoeld. Zo ook het zonnepaneeltje van Tack Tick bovenaan op de mast. Windmeter doet het dus weer. We gaan de nacht in scherp aan de wind en vorderen maar tegen 4knoopjes. Overdag gaan we motorzeilen. Even nog paniek als ook de generator het weer opgeeft door temperatuur fout maar die knoop ken ik al en is dus snel opgelost. We krijgen nog bezoek van een klein  vogeltje dat binnen vloog. Martje kan het grijpen en als ze het wil vrij zetten buiten blijft het gewoon op haar hand zitten. Een hele poos.

Het is bijzonder druk op deze tocht. Heel wat vrachtschepen en reuze trauwlers vissersboten (Russen) maken dat we dag en nacht moeten waakzaam zijn. Te meer dat wij ook op hun route zeilen. Zie foto met AIS dotjes op het scherm. Ook nog een foto met de Tack Tick gegevens zodat je kan zien dat wij sneller dan de heersende wind kunnen zeilen. Hoezo? ik zie sommigen al fronsen. Ware wind is 4.3kn maar door onze eigen snelheid is de schijnbare wind aan boord 7.5kn. Zodoende maken we 4.8kn snelheid en dat is sneller dan de wind.

We komen dus veel later dan gepland aan. Onze eerste positie zijn we kwijt door het trage motoren. We durven namelijk nog niet volluit gaan met de nieuwe generator daar die nog ingereden moet worden. Ergens in het midden van het pak boten bereiken we Dakar.

Dinghy neer en wij naar het hotel. Ja, vergeet het maar. Er staat een grote branding en zwartjes op de kant waarschuwen al om niet te landen. Ik denk, ach, die willen wat verdienen met de shuttle boot en dus gaan we de kust op. Helaas pinda kaas, we slaan om en belanden met zijn allen in het water. Geen brokken of gekwetst. Enkel ons eergevoel heeft een deuk. Wij dus terug in de shuttle en de dinghy getrokken. Na ons afgespoeld te hebben doen we dat ook met de buiten boord motor. Die slaat nagenoeg van de eerste keer aan. Oef, ook daar geen probleem. De dinghy gaat terug aan boord. Einde verhaal.

s' Avonds gaan we naar een aanbevolen restaurant. Te voet in het donker. Wij zijn de shit, alle andere de vliegen. We worden achtervolgt door een dozijn verkopers. Erg vervelend vinden we dat. Ook geeft Dakar ons een cultuur shock als we merken hoeveel armoede er is. Mensen leven en slapen op straat. Overleven is beter gezegd. De stad is een zootje. Dat zou je van ver op zee niet zeggen met alle hoogbouw lijkt het een moderne stad.

Gisteren zijn Martje, Sue en Lammert boodschappen gaan doen. Ook een ervaring zo blijkt. De supermarkt is EU standaard met alle Franse producten maar de schamele taxi en daarna de boy die het karretje terug naar het hotel duwt is een ervaring apart. Ik blijf aan boord om met de wanhoop in de schoenen aan de tweede generator te werken. Driewerf hoera als blijkt dat ik 2 losse autoklemmen vind en de generator start. Maakt nog elektriciteit ook. We hebben vanaf nu 2 generatoren en dat voelt een stuk veiliger. Het feest kan niet op  als later ook de zeewater pomp het weer doet zodat de WC's op zeewater kunnen zetten. Dat scheelt een pak zoet water. Om maar te zeggen dat met de boot alles OK is. Nu ja, de To Do List is nog lang maar niets is dringend meer.

Vandaag komen de 11 rally kinderen bij ons aan boord voor een verjaardag feestje. Het hotel is schandalig duur (een cocktail 10€)  en wij hebben voldoende plaats. Dus dat wordt nog wat. Ook komen vrienden van Lammert en Sue waarmee we gisteren alweer zijn gaan eten op bezoek. Toeristisch hebben we Dakar nog niet verkend. Alle activiteiten zijn voor na Saloum gepland als we terug in Dakar zullen zijn alvorens naar de Kaap Verden te vertrekken.

Saturday 7^th November  DAKAR – SALOUM

For this leg of 60 nm we left Dakar at 0700, and as such we were the last boat to leave the anchorage.  The wind was 16 kts ENE solidly abeam and under full main and genoa we maintained about 9 kts.  It is now 1130 and we have overtaken 16 boats and still catching up on more.  The wind dropped to about 12 kts.  Time for the code Zero!  However we discovered that a knot near the top made unfurling impossible (caused by wrong furling at night) and we had to abandon this approach.  If the wind shifts further to the north we will have a go at the cruising chute.

But first a few more details on our Dakar stay: we were moored close to the shore near the Teranga Hotel with special permission due to the RIDS as this is considered normally too close to the presidential palace!  After cleaning up,  a shore visit was decided upon and we piled into the dingy.  There being no suitable pontoon we were advised to beach the dingy but to take care as the surf would make such an approach rather ‘sporty’.  And sporty it was..!  Getting closer we were told by frantically waving locals not to continue.  Frank however, in true ‘last charge of the light brigade’ fashion roared on, we hit bottom and a large wave reared its ugly head behind us.  We slewed sideways and all the passengers parted company with the dingy in a very ungainly fashion and undersigned landed underneath the dinghy which was then in inverted position, waiting for the next wave to drag me with the dingy back to sea.  Fortunately I was freed in time and nobody was hurt, although slightly shaken and soaking wet!   Miraculously, the outboard, despite its dunking, started at the sixth go!

Dakar, like most African cities, suffers from a huge gap between rich and poor.  When trying to walk in the town one gets pestered ‘ad infinitum’ by beggars, hawkers, money changers etc.  While not dangerous as such, it is hugely annoying and takes away any joy from wandering around. 

I made contact with some old work colleugues who invited us for dinner and ASW invited them in return for a drink on board.

Back on the journey to Saloum.  The wind completely dropped and after a feeble attempt with the cruising chute we also gave that up and we are now motor sailing once again!  ETA Saloum under current conditions is 1700 hrs.  We are being increasingly pestered by some of the innumerable small fishing boats for fuel, food and water.  So far nothing serious but all the same it is annoying!  In the meantime, the temperature in the saloon has risen to 35C and the barometer has fallen more than 4 mb in the last 7 hours.  God knows what next is in store for us.

We anchored off the village of Djifer at around 1600 hrs in about 4m water.  Djifer is located on a long peninsula at the mouth of the Saloum/Sene rivers.  It was interesting to see that we sailed across land on our chartplotter as rising sea levels have broached the thin peninsula just south of Djifer which was our entrance!  Charts have not been updated to include these changes.  This was our entry into a completely different world from Dakar.  The confluence of the two rivers have created a huge wetland of mangrove swamps and vast sandbanks that are prone to continues shifting.  Birdlife is fantastic.  The population of this region depends largely on fishing with little tourism. 

That night a good force 5 helped by a 3kt current made us drag our 25 Kg CQR anchor about 300m!  Luckily our anchor alarm warned us.   Our position at the anchorage was such that we did not get entangled with other boats.  We re-anchored in the morning where we remained put.  We explored the fishing village which continues to be gobbled up slowly by the ever advancing sea. 

The next morning the entire fleet motored upriver for some 6NM and anchored off a dilapidated tourist  lodge called ‘Hakuna Matatu’  (Swahili meaning ‘No Problems’).  Here we had a days rest and we all subscribed to a BBQ meal on shore which was a very jolly affair.  Sue and I did some exploring in the magnificent swamps with the dingy.  This vast wetland lends itself ideally for exploration with a catamaran as there is sufficient depth in possibly hundreds of kilometres of natural gullies and indeed we did see about four individual yachts doing exactly that.  This was indeed a lovely location.

Met 10 waren ze. De kinderen van de rally. Het werd nog een leuke verjaardag voor Priscille die 13 werd.

Zaterdag was het opbreken en op weg naar Saloum. Een stroom in Senegal en tevens een test case voor de Amazone met zijn 2 tot 4 kopen stroming. Maar eerst gaan we ankeren nabij de monding alwaar een visserdorp gevestigd is. Als we al een cultuur shock hadden gekregen in Dakar dan deed Djifer daar nog een schepje bovenop. 3 op 3m betonblokken hutjes met golfplaten dak. Meer heeft een gezin met 8 kinderen niet nodig hier. Leven doen ze op straat. De mannen gaan vissen met hun Peroques. Onwaarschijnlijk diep in de zee. Maar de zee is ondiep hier op het Afrikaans plateau. 20 mijl uit de kust is het nog maar 30 meter. Er liggen dan ook onwaarschijnlijk veel boeien met vlaggetjes aan. Daaronder een korf op de bodem met aas. Het was dus uitkijken van Dakar naar Saloum voor de vele bootjes en netten.

Het dorp met zo'n 500 zielen leeft compleet van de visvangst. Visvangst die erg achteruit is gegaan sinds de regering een licentie aan de Chinezen verkochten voor visvangst. Die hebben vakkundig op 1 jaar tijd de zee leeg gevist. Wat ze dan toch vangen is voor eigen consumptie of wordt gedroogd voor export. Het ruikt dus geweldig in dit dorp. We zijn ook redelijk geshockeerd als we zien dat het strand een ware vuilnis belt is met allerhande plastiek en netten. Die belanden steevast in de zee. Tijdens het varen zagen we al om de 10m iets voorbij drijven in het water. Erg vinden we dat. Héél erg.

Paar dagen later gaan we nog wat verder stroom opwaarts naar een ander resort, nl. Hakuma Matata, wat wil zeggen "geen problemen". Er heerst hier dan ook een hele kalme atmosfeer en we genieten van veel rust en natuur. Vandaar uit kan je een Piroques huren en de mangroves bezoeken en wat aan vogel observatie doen. 's Avonds is het BBQ in de ressort. Enkele varkens en schapen moeten er aan geloven. We krijgen ook nog een lokale dansgroep te zien die een spektakel van 2 uur ten beste geeft. Al bij al een leuke avond vooral omdat we met zijn allen bijeen weer eens een andere babbel hadden.

O ja, wij zijn gezakt voor het Amazone examen. We konden maar 4.5kn door water maken en waren na een uur de laatste van de groep. Er werd aan 6kn gevaren. Onze 2 generatoren en 100% power deden niet wat AFC ons ooit beloofde tijdens de contract ondertekening. Geen 8kn dus maar slechts 4.5kn. We hebben nog vaste props in reserve en die hebben een beter rendement. Zien wat dat geeft. Maar we hebben er geen goede hoop op. De Amazone zal ons voorbij gaan vrezen we.

OP de terugweg naar Dakar is het wind op kop. We motorzeilen uren lang. De salon ijskast geeft het op. Druk weg zo blijkt later maar de oorzaak daar zoekt nu een Dakar fridge man achter. Ook stopt een generator met elektriciteit te produceren om de dag later dit weer wel te doen. Vast oververhit geraakt. Ook de Tack Tick wind meter heeft weer kuren en Capi 2 doet al helemaal gek door steeds overstroom alarmen te geven at random. Al met al stelt het hele hybride verhaal ons somber en kan ik maar besluiten dat we ons degelijk vergist hebben om dit pad te bewandelen. Vroeg of laat als we een goede werf vinden gaat misschien alles er wel uit en gaan we voor de klassieke sail drives.  Dan kunnen we misschien wel 8kn lopen en dat betekend ook veiligheid. Samen met het hybride verhaal gaan dan de solomon motoren, 2 zware generatoren, 4 DC/DC converters, 12 loodzware batterijen, meters zware koper leidingen, verdeelkasten en zekeringen, we winnen een kast, we winnen berg plaats onder het bed en we winnen vooral gewicht. Maar vooral, we winnen een boel trammelant met al dat high tech gedoe dat toch maar steeds weer stuk gaat hier op het zilte water. En als je denk dat we groener zijn dan de klassieke aandrijving, vergeet het maar, we verbruiken meer diesel dan anderen omdat er teveel redementsverliezen zijn met al onze systemen alvorens enig energie aan de props aankomt. 

Wednesday 11^th November

A slow slog back to Dakar!  The wind dropped to about 7kts and was dead on the nose.  We did try to sail upwind but there was just not enough wind and like most boats we decided to get support from our ‘iron top-sail’  and we motor sailed for about ¾ of the way.   The last 15 miles the wind increased to 10kts true and we could just sail at 42.5 degrees apparent at 5.5 – 6 kts through the water on a very calm sea.  A great end to a slow start.  We anchored at around 2200 hrs. 

No major events to report except that the STB (regenerated generator) stopped producing power and the main freezer packed up.  The latter is serious as it provides the main cooling agent for our beer!

Gisteren vrijdag de dertiende. Voor ons een geluksdag als blijkt dat de salon ijskast hersteld is. Er was een gaatje in de koelstof leiding ter hoogte van een wand doorvoer. Alle wand doorvoeren op onze boot hebben geen rubber bescherming en dus gaat de scherpe epoxy/glas laag als een mes fungeren. Het is maar een kwestie van tijd en vibraties voor leidingen en elektrische doorvoeren gaan beschadigen. Hadden ze beter kunnen doen daar in Durban.

Geluk ook dat die ijskast het weer deed want we waren weer de party boot omdat Suzan, een Engelse, uitgerekend 50 jaar werd. Wij hebben voor haar een BBQ georganiseerd en met zijn 12 werd het een gezellige boel. Allen Engels talig.

Verder is het bunkeren geblazen en ons voorbereiden op de tocht naar de Kaap Verden (450Nm, 3 dagen). Ginds blijkt alles nog veel duurder dus trachten we zoveel mogelijk hier in te slaan. 30 X 5liter drinkwater, 7 paletten bier, 2 paletten Tonic, 6 liter melk. Alles netjes aan de boot afgeleverd. De lichtere dingen zoals groenten, fruit en vleeswaren halen we zelf op in de supermarkt.

Voor Lammert en Sue naderen de laatste dagen. Marc en Frans staan in Nederland te popelen om naar de Kaap Verden te vliegen. Nieuwe crew, vast een nieuw verhaal. 

Dakar, Saturday 14th November

Last night our boat organised a BBQ for some of the friends we have made on this trip to celebrate the 50th birthday of the wife of one of the boat teams.  A good time was had by all!  Needless to say that the freezer had been successfully repaired (loss of gas due to chafe of the pressure line was the cause) and also the generator miraculously 'repaired itself'!

Sue and Lammert visited Goree Island, the main location from which millions of slaves were shipped to the America's over a period of three centuries.  Not the most uplifting of sites but all the same worth a visit as it so graphically brought home this rather sad era of colonial history!

 Frank is rather pessimistic about ASW's ability to participate in the Amazonion expedition as the participating boats must be able to maintain a boat speed of 6kts.  The current hybrid configuration consisting of two shaft driven electric motors of 4.6 KW each, does not allow this as we can do 4.5 - 5 kts absolute maximum under full power.  Frank reckons that if given a chance he will dispose of the whole hybrid system and install diesel saildrives instead.  He is very disappointed about the performance and on top has incurred substantial financial loss.  There is a ray of hope by changing the current feathering props with standard fixed pitch units and this could well improve efficiency by 15% but this can only be done once across the Atlantic as it would seriously impair the performance of the boat under sail.  

 Tomorrow 14h00 we depart for the leg Dakar - Cape Verde a distance of 440NM which is expected to take us 3 days.  That will be the end of Sue and Lammerts crewing on ASW, a period that has gone by far too quickly!

We laten met plezier Dakar achter ons. Sommigen houden ervan anderen haten het. Tel ons maar bij de laatsten.

Bij de laatsten zijn we ook vertrokken in groep 2. Groep 1 om 08.00u, groep 2 om 14.00u.  om bij de eersten aan te komen. We hadden geweldig goed weer met een wind van 15 à 20kn komend uit het NO. Op de tweede dag breken we ons eigen record, een volle dag zonder haven gedoe, 241Nm in 24 uur !!!!!! Jawel u leest het goed. Ons algeheel gemiddelde was 9kn ttz gerekend tot dat we moesten remmen om niet in de nacht te moeten aankomen in Mindelo. Dat was ons sterk afgeraden dus moest het grootzeil neer om enkel met een gereefde genua verder te varen. We deden dan nog 5 à 6kn. In totaal legde we 580Nm af. Hoezo? het waren er maar 450, jawel, maar 1kn tegenstroom geeft op 66uur varen 66 extra mijlen. Zo ook de drift en dan onze strategie om hoger Noord te varen wat een omweg geeft. Dat laatste om klaar te zijn voor een eventuele windshift naar het Noorden of zelfs NW. We wilden perse zonder motor gebruik aankomen. Dat is dan ook perfect gelukt op haven manoeuvres na. Niet tegen staande die meer mijlen toch bij de eersten aankomen doet deugd. Ook een mooi compliment van de RIDS organisatie die stelt "Wat nu? sinds wanneer zijn catamarans sneller dan monohulls?" Goed gedaan Gideon.

Voor Lammert en Sue zit de reis erop. Een afspraak met Gideon in Durban noopte een snel vertrek zodat ze van de Kaap Verden niet konden profiteren. Spijtig daar de afspraak ondertussen al niet meer geld. Als kopers van hun African Cats nr 6, Sea Minx, hebben zij het geweldige voordeel gehad reeds 5 weken met een AFC te kunnen zeilen. Dat levert een heleboel vragen en rechtzettingen op. Gideon zal het geweten hebben.  Het zijn geweldige brave en fijne mensen die we nu al een beetje missen. We wensen met deze dan ook veel succes met hun toekomstige nieuwe AFC.

Ps. Een 20 tal vliegende vissen konden we s'nachts niet redden op de trampoline, de 12 andere in de kuip wel. 2 vlogen tot binnen. Onze boot begon al aardig naar een vissersboot te ruiken.

DAKAR - CAPE VERDE Sunday 15 November - Wednesday 18 November

This was the last leg for Sue and I as we are scheduled to fly out of Cape Verde on Wednesday evening!

The start was again in two batches with the first lot starting at 08H00 and the faster boats at 14H00 of this 450NM section.  The start was slow with very little wind and while we tried to sail from the start, many boats motor(sailed) and took a good head start.  Later that evening the wind picked up to about 17 kts True from our port beam and really never let up for the remainder of this leg, sometimes increasing to 22Kt.  We first sailed under full main and genoa, later putting in one reef.  We maintained a truely great speed and although the start of our first 24 was slow we still covered 196NM while the second 24 hrs saw us cover a fantastic 240NM, an average of 10KTS.  Some of the sailing was really exhilarating.  

With the exception of the boats at the start we saw very few other boats with the exception of four boats which we overtook the second night but we had the feeling that we must have slowly passed most others.  We could have made Mindelo at around 03H00 on Wednesday morning but were advised not to enter in the dark and to put the brakes on.  When we did enter at around 08H30 we were the fourth boat in but indeed the first three boats had entered caught up while we slowed down!

Despite the speed, the boat remained comfortable throughout and very little water came over the cockpit roof although we managed to collect some 21 flying fish on the trampoline (see photo).  These amazing creatures even entered the cockpit area from abaft, most likely in a desperate attempt to avoid being gobbled up by some other watery predator!

This was the end for Sue and I of an amazing cruise.  We owe a huge thank you to Frank and Martha who made us extremely welcome and provided us with great hospitality.  Thank you both so much!

You will now have a good rest in the Cape Verdes while preparing for the Atlantic crossing with a new crew!  We will follow your adventures very closely.

Paradijs bestaat !!!!! De tuin van Eden ook. En wij hebben het genoegen gehad dit te mogen meemaken. Maar eerst beginnen bij het begin.

Mindelo is een aangename stad met mooi geschilderde huizen maar ook met minder fraaie straatjes. We voelen ons echter totaal veilig in deze drukke doch niet al te grote stad. De lokale bevolking is een mengelmoes van Portugezen en negers en alle schakeringen tussen beiden. Ze spreken officieel Portugees maar de volkstaal is Creools dat van eiland tot eiland verschild naargelang er Franse of Engelse invloed was. Algemeen is het een mooi volk, arm maar vriendelijk en altijd goedlachs. Het is hier 100% katholiek. Geen moslims dus.

We hebben 14 dagen hier, dus buiten de boot oceaan waardig te maken en te bunkeren is er ook plaats voor een uitstap. Martje zoals steeds trekt het voortouw en wordt tot secretaresse van de Engelse bende gepromoveerd. Ze kiest een 3 daagse uit naar het eiland Santo Antoa hier vlak tegenover. We zijn met 10 en hebben een bus, chaffeur en bevallige gids(e) tot onze beschikking. Ze heet Sonja en spreekt vlot Engels dank zij haar studietijd in America. We komen van haar veel te weten. Geen vraag is haar te moeilijk.

De uitstap is een schot in de roos. Man, man, man, wat een mooie ervaring was me dit. Na een uurtje ferry staat het busje keurig te wachten alsook Sonja. We bevinden ons in het kale Zuiden en gaan over de 2de hoogste berg naar het groene Noorden. Boven op de berg maken we een wandeling rond de krater die nu dienst doet als agrarische tuin. Magnifieke uitzichten. De gewassen worden ons keurig uitgelegd. In de krater worden voornamelijk maïs en tabak gekweekt. We eten in Ponta do Sol, een klein vissersdorp alwaar nog met de hand boten worden gebouwd

Helemaal schitterend wordt het als we naar onze logies trekken in de vallei van Paul (pa-oel), een steile wandeling van 20 minuten. De oude vrouw die onze koffer draagt doet ons blozen als blijkt dat ze 2 maal zo snel de berg op vliegt dan wij vadsige schippers. Maar eens aangekomen staan we met zijn allen paf. Wat een lokatie, wat een mooie tuin en wat een panorama. De uitbaatster is een Belgische en we kunnen deze logies warm aanbevelen. Zie casadasilhas@yahoo.fr Heb er weer geen woorden voor dus geniet van de foto's

De 2de dag van ons verblijf maken we een schitterende wandeling in een van de mooiste valeien die we oot gezien hebben. Paradijs of de tuin van Eeden is hier te vinden. De valei is groen en er is altijd water. Niemand heeft honger hier al zijn ze straat arm.   Iedereen lijkt hier ook gelukkig, vriendelijk en ze zijn fier op hun valei. Kinderen zijn mooi en gaan in uniform naar school. Dat laatste om discriminaliteit tussen de armen en de armsten  uit te wissen. Maar ook die armsten zorgen ervoor dat hun kindjes keurig en netjes zijn. We worden door deze jonge lui steeds vriendelijk verwelkomt. Hartverwarmend. We delen balpennen uit en zijn dolgelukkig met deze pietluttige bijdrage.

We bezoeken ook een typische woonst. Deze oude dame is moeder van 14 kinderen. Eigenlijk heeft ze al top luxe want er staat een gasfornuis en een koelkast. Dat hebben de meeste anderen niet. Eén piep klein huisje is de keuken met daarachter de open bijkeuken en een iets groter huisje (1 dubbel bed groot) is de slaapkamer. Een salon hebben ze niet. Mensen leven hier buiten en met de zon las klok. We krijgen met zijn allen een flinke les in nederigheid als we dit allemaal zien. 

Op gans dit eiland zijn de straten met kasseien gemaakt. Een ware kunst want de wegen liggen er spic en span bij. Ook valt het op dat nergens zwerfvuil te bespeuren valt.

De wandeling duurt zo'n 7 uur en wordt nog even spannend als er geklommen dient te worden met een fix touw als hulp. De weelde aan agrarische ontwikkeling is verbazend. Hoofdmoot is het suikerriet voor de Grog (rum) dat niet in bloei staat met zijn mooie pluimen maar er is, bananen, mango's, broodbomen, papaja's, tomaat, tabac, koffie, sla, kool, kruiden, enz enz. We kopen onderweg nog jonge geiten kaas van een oud vrouwtje en dit wordt meteen verorberd. Onze gids Sonja weet te vertellen als je hier aankomt zonder geld of onderdak, je zal eten en je zal slapen.

Onze logies (het eet terras) doet overdag ook dienst als kleuter school. Het is ontroerend te zien hoe braaf en netjes deze kinderen zijn. Geen verwende nesten zoals zo vaak in de beschaafde wereld. Ze luisteren braaf naar onze hospi. En als ze naar huis gaan is dat hand in hand want soms zijn de paadjes steil en diep. Zijn ze niet mooi? Zouden ze beseffen dat hun een stressloos leven wacht als ze hier blijven? Sonja weet de vertellen dat vaak de jonge lui naar Europa wensen te komen om daar hun geluk te zoeken maar gaan ze dat in de EU echt vinden? Hier blijven zou ik zeggen. Het paradijs ligt aan hun voeten en ze weten het niet eens.

Madeira staat (stond) nog steeds op de eerste plaats maar de valei van Paul is numero uno wat valleien betreft. We hebben met zijn allen genoten en Martje kreeg vele complimentjes voor de organisatie.

Terug naar de realiteit en dat zijn bootzaken. Hier in Mindelo zijn vele kleine supermarktjes maar meer dan een grote winkel is het niet. Samen met de ganse vloot is iedereen op koopjes jacht om voldoende voedsel aan boord te krijgen. Wij gelukkigen hebben een diep vriezer en kunnen 8kg Braziliaanse filet puur diepgevroren kopen in ons favoriete restaurant Gaudi gerunt door Fransen residencialgaudi@yahoo.fr We hebben er al steak gegeten en die is om te zuigen. Van een extra 4kg maken we stoofvlees en goulash in steriliseer bokalen. Diep vries kip en koteletten maken het vlees plaatje compleet. Overigens, er is hier geen beenhouwer. Hoofdmenu hier is rijst, vis en bonen.

Het groeten assortiment is ook niet zo groot. Het wordt dus wat behelpen en improviseren. Doordat we eerst naar Marokko en daarna naar Senegal zijn gegaan was het niet mogelijk voldoende vers te bunkeren in de Kanaries. Maar geen nood, samen met nog 100kg blik kunnen we met zijn vieren zeker een maand verder.

Nog zo'n doorweger is het flessenwater. Daar hebben we 150l van aan boord en dit dient als drinkwater. De watertanks en de watermaker voor was en plas en koken. Ook hebben we nog 15 bussen van 30l diesel extra. Met volle tanks en zoveel voedsel is onze water lijn 4cm onder water beland. Arme ASW, dat kost ons vast een koopje.