Waarom Grasiosa, omdat we dan ook Lanzerote zullen gedaan hebben en ten Noorden daarvan ligt Grasiosa waar je je schoenen kan uit doen en de wereld kan vergeten. Staat zo in de boekjes. Het wilde NO van de Canaries waar de straten nog van puur zand zijn.

Onze ambitie om Grasiosa te bereiken vanaf La Palma is te groot. Eerst gaan we Noord. 2 maal de lengte van La Palma. De zee is ruw en meedogenloos. Het zijn niet die oceaan deiningen die ons de das om doen. Die gaan van top tot dal zo'n 7 meter maar zijn 4 bootlengtes lang. Dat neem de ASW met plezier. Neen het zijn die korte steile 1 à 2 meter golven waarvan er zo'n 2 per bootlengte passeren en die nog een andere richting hebben ook. Gesupperponeerd op de oceaan deining geeft dat een onvoorspelbare zee. We krijgen rake klappen. Niet vergeten we gaan scherp aan de wind tegen de golven in. De meest oncomfortabele route. Later ontdekken we 3 inktvisjes op de trampoline en die springen echt niet. Kan je nagaan. Mentaal is er weer een grens verlegd. De boot kan het aan, de crew alsnog ook.

Om een lang verhaal kort te maken, we doen er 48 uur over om 322Nm te doen en om uiteindelijk in Las Palmas de Grand Canaria uit te komen. Wel al Oostelijker maar lang niet Noordelijker. We likken onze wonden aldaar want we hebben wat schade. Inbus schroefjes van de genua oprolsysteem zijn verdwenen en de aluminium buis is uiteen geschoten. Met veel moeite konden we de genua alsnog oprollen. Alweer hersteld. De stuurautomaat liet het afweten. De hydraulische pomp deed het niet meer. Na een ferme tik dan weer wel. Hmmmm. Het stuurautomaat systeem buiten viel in black out. Even gingen we met de hand sturen maar dat was een regelrechte ramp. Dit gebeurde 's nachts en zonder referenties aan de horizon lukte ons dat niet zo goed. Ja op de instrumenten wel maar je maakt snel een beoordelingsfout en zo scherp aan de wind wordt je dan meteen afgestraft. Zo gingen we 4 maal te scherp en dan slaat de genua over en liggen we geparkeerd. Met de motoren lukt het niet de ASW weer op koers te krijgen. Met 25kn ware wind is de druk op de zeilen te groot om er beweging in te krijgen. Het enige wat erop stond te doen was de genua inrollen, schip terug op koers brengen en genua weer uitrollen. Mono hullers verbazen zich misschien om dit verhaal maar een catamaran gedraagt zich toch enigszins anders. Na 4 keer dus was het vat af. De moed zonk ons in de schoenen dat we zo nog 6 uur door moesten doen in het donker. Heel even dacht ik het drijf anker uit te gooien en te gaan slapen tot ik plots aan de Smart controller dacht die we ook nog hebben van Raymarine (aan de kaarten tafel) en waar we eigenlijk nog niets mee hadden uitgevoerd. En, ja, oef, die heeft dezelfde funties als die van buiten en deed het wel. Wij terug op pad met een auto pilot  en regelmatig tikken op de hydraulische pomp motor.

Dus dat wonden likken werd ook nog het ontmantelen van die hydrailische motor en wat blijkt, niet de kool borstels waren op maar de anker collector zelve had bijna geen lamellen meer. Duidelijk te harde borstels. AFC doet er alles aan ons een nieuwe te bezorgen. En waren we daar mee klaar, neen natuurlijk. De Fisher Panda generator verloor koelwater. Véél koelwater. 1 liter per 10min. Ga dat maar even vullen op een woelige zee. Wel het houd je fit en mager. Ook Martje valt af niet normaal. Die eet nauwelijks op zo'n tocht en dat slank flink af. Ze heeft al een strak kontje en de Michelin bandjes staan ook al plat. Dus ladies, kom met ons varen. De beste manier om af te slanken. 

Ik reviseer zo goed en zo kwaad mogelijk dat hydraulisch motortje met de wetenschap dat het een kwestie van dagen of weken is voor hij definitief op zal zijn. En dan is het zelf sturen tout court. Laat dat nu aub nog even duren tot we in Madeira zijn.

We hebben nog een goede tijd met de mensen van de Mare Liberum. Pokeren nog wat, maar dan komt dat pijnlijke afscheid. Onze wegen gaan scheiden en dat is het verdriet van iedere trekker op zee. We houden contact en we zien mekaar alvast nog weer. Zo gaat dat dan. Wij moeten Noord Oost.

Las Palmas (Grand Canaria) - Grasiosa ?????

Je ziet het aan de titel, onze ambitie was weer groot. Er werd een zeldzamere Noorder wind voorspeld en die zou ons scherp naar Grasiosa brengen. Niet dus. Was eerder NNO. Eerst leek Zuidelijk Lanzerote nog bezeild maar al gouw was ook dat geen optie meer als de wind als maar ging ruimen (met de klok mee). Ten lange leste was het nog mikken naar Zuidelijk Fuerteventure. Aan de West kust van dit eiland is er namelijk niets om te ankeren laat staan een haven. En zo gebeurde dat we na 9 uur weer in Morro Jable aanbelanden een ankerplaats waar we al eerder 8 dagen vertoefden. Niet zonder slag of stoot echter want de acceleratie zones waren anders dan te voor en nu moesten we aan 30kn ware wind scherp op de ankerplaats af sturen. Tot de laatste 100m alwaar we achter de rots konden schuilen waar de kerk op staat gingen we aan 9kn en alles moest nog neer en anker uit. Dat was ook weer even spannend en alweer een grensje werd verlegd.  Het lukt ons uiteindelijk prima om te ankeren en een welgekome nachtrust staat voor ons. O ja, en dit wordt nog vervolgd, ik verloor de stuurboord motor toen hij danig ging triller, geen stuwing gaf en véél te véél Ampères trok. Wat later met een zaklantaren onder water meende Martje een wit plastiek zak te zien aan de schroef.

Morre Jable - Rubecon ?????

's Morgens was de plastiek zak verdwenen en deed de motor het ogenschijnlijk weer normaal. We moeten opkrassen want in 2 dagen wordt er een storm verwacht en dan wil je niet voor anker liggen. Ook wordt het eens tijd om wat Noordelijker te komen. Oostelijker is tot nu toe al een succes. Onze huidige positie is niet geschikt om naar Madeira te komen en we willen wel chillen in Grasiosa.

U dacht het reeds. Juist, we komen niet tot Zuid Lanzerote en zijn alweer maar wat blij dat we Gran Tarajal bereiken na 8 uur slagen trekken. Alweer in de acceleratie zone, alweer golven tegen, alweer zo'n 30kn wind om maar van de golven te zwijgen, alweer de stuurautomaat die het laat afweten en bij aankomst de lekkende Panda. Straks gaat de "Milk Run", zo noemen ze de route van Columbus, voor ons een makkie zijn. En voor oceaan zeilers in spé kunnen we de Canarische warm aanbevelen als oefen plek. Geen boeien, zandbanken, stromingen, traffick zones, niets van dat alles maar wel oceaan condities vooral naar Noord toe.

Het waait 20kn in de haven van Gran Tarajal. Niet zo erg leuk. We kiezen dan ook de gemakkelijkste box om te parkeren. Even de straat in van de boxen en dan de ASW draaien om wind mee de box in te blazen. Nada, niks, no way, onze stuurboord motor weigert dienst. Ik heb  geen stuwing noch tractie.  We staan dwars op de box en de wind blaast ons meedogenloos er naartoe. En zo geschiede. We liggen dwars op de vingers van de box. Gelukkig hebben ze op de hoeken van die rubberen wieltjes en is de schade beperkt tot wat zwarte strepen op de romp. Maar het verhaal is niet afgelopen natuurlijk. Ze moet de box nog in. Martje zorgt met haar stem voor voldoende aandacht en al gauw staan 8 mensen ons te helpen de ASW met meertouwen in de box te trekken. Niet gemakkelijk met die wind want zijn steunpunt in de zij verbood het om ze te draaien. Uiteindelijk lukt het met Martje aan het stuur en ik aan land. Vooral dat zij alleen aan boord was en de controle had deed haar kirren van zenuwen. Maar al goed we liggen save. Laat die storm maar komen. We zijn eindelijk iets Noordelijk opgeschoten.

De koppeling van de SB motor is zo goed en zo kwaad  als mogelijk hersteld. Ttz, we hebben maar een halve verbinding en dus zeg maar maximaal halve kracht op die motor. Genoeg om Gran Tarajal te verlaten en toch naar Grasiosa te varen. We hebben het hier namelijk wel gezien en willen niet hier wachten op de nieuwe stukken. In La Grasiosa zijn mooie ankerplaatsen en die zijn dus goed aan te doen zelfs met één motor. Klein minpunt is dat het nog steeds Noord waait en wij dus Noord moeten. Als ik dat uitteken op de kaart dan gaat het ons zo'n 24 uur kosten aan 5kn om aldaar te raken. Een grote slag richting Marokko en dan een slag terug.

Vanaf Grasiosa is Madeira met een NO goed te bezeilen. Wind op 80 graden is bijna halve wind. Ook daar kunnen we op hulp rekenen voor aanleggen in de haven of zouden we buiten de werkuren aankomen dan is er nog de baai om het hoekje. Dus eens we hier buiten raken is er geen direct motor probleem meer. De zee is altijd het veiligste plekje (als er geen storm komt wel te verstaan).

We maken nog een wandeling naar een hogerop gelegen vissersdorp (met de bus) waar het oergezellig is, niet toeristisch en alwaar we gezellig dineren in een typisch Spaans restaurantje. Niet toeristisch is niet helemaal correct want even achter de hoek ligt een mega resort speciaal voor golvers. Hoi André, lees je ook dit verhaal, daar moet je wezen. De plek heet Las Playitas http://www:playitas.net

En zo gezegd zo gedaan. We gingen op pad om 08.30 om 36uur later na zo'n 200Nm en aan een dikke 5kn gemiddeld in de haven van Graciosa aan te meren. Daartussen ligt dus nog een klein verhaal.

De zee was braaf zoals voorspeld. 15kn Noord. En wij moeten dus Noord. Het kost ons 4 grote racks (slagen heen en weer) om tot Graciosa te komen. De eerste is de grootste en we naderen Afrika op 40Nm. Niet tegenstaande het weer scherp varen was tegen golven en stroom was het best te genieten ditmaal. De deining was nooit groter dan 2 meter en de kleine windgolfjes waren van geen betekenis. "A walk in the park" dus. Mag ook wel eens hé. Eerst wilden we nog Lanzarote aan doen maar het weer was van van die aard dat we besoten om door te gaan tot het gaatje (Graciosa). We zullen wel een ferry nemen naar Lanzarote voor een bezoekje.

Tijd om nog eens een lijntje uit te gooien. Dit maal met echte aas want we hebben de 3 inktvisjes die op de trampoline lagen bewaard in de vriezer. Hij lag er nog geen 10minuten in of het was prijs. Trekken en sleuren en toen plots niet meer. Ik dacht al, toch weer niet hé, weer haak en aas kwijt. Nee, bij binnenhalen bleek een rover alleen de staart te pakken te hebben van de inktvis en die was dan ook gestroopt. De kop met tentakels hing nog aan de haak. Hup, weer het water in. Zal toch weer niets worden denk je dan. 30 minuten later bingo, er hangt wat aan de lijn en het is werken om het binnen te krijgen. En ja hoor, dit maal krijg ik hem binnen, een mooie 5kg zware Dorade. Heerlijk wit vast vlees levert dit op. Ik giet een flinke borrel gin in zijn bek en daar gaan ze direct van in coma. 5 minuten later geven 4 schokjes aan dat hij naar het vissen paradijs is vertrokken. Wie vissen vangt moet ze ook kuisen. Dit is de tweede keer dat ik dit doe. Martje krijg ik er niet warm voor. Maar ik neem het gemakkelijk, doe de buik niet open en haal grote biefstukken van de graat. Hij is toch net te groot om helemaal op te krijgen en dus maak ik anderen in de zee nog gelukkig met een gemakkelijk maal.

De zee is zo braaf dat ik er nog toe kom een soort dikke vis soep te maken, voor de liefhebbers; men neme een ui, een wortel of 2, een halve bloemkool, 2 aardappelen, een prei en een visbouillon blokje. Tot gaar soepje stoven en dan visbrokjes erin. Die moeten maar 5 minuten hebben. Kruiden naar goesting. Dit ideale maal ging er goed in en na 2 dagen was de vissoep op. Heb nog 2 mooie steaks in de vriezer liggen. Voor de natuurliefhebbers dit, we vangen alleen maar wat we op kunnen. Dus het vissen was ten einde.

De pilot zegt ons "doe je schoenen uit en vergeet de wereld". En dat is exact wat Graciosa is. Die schoenen mag je leterlijk nemen want er zijn geen verharde wegen hier. Het lijkt wel de Far West. Er is geen hoogbouw, er zijn geen hotels, geen auto's op wat Land Rovers na, er is maar één dorp van betekenis (2 kleine supermarktjes, 2 barretjes, een 4 tal restaurants en een ferreteria (ijzerwinkel)) en dan nog, het eiland is 6.5km op 3km en heeft 4 vulkanen waarvan de hoogste 266m, ze zijn allen te beklimmen.

Ik zou nog zeggen het is ontoeristisch maar god wat trokken wij ogen overdag als deze haven helemaal tot leven kwam met de vele ferry's die hier aankomen. Kleine ferry's weliswaar maar het lijkt een must te zijn voor Lanzarote toeristen om ook eens naar Graciosa te gaan. En dus laden ze hier honderden toeristen af die dan weer met boottaxi's naar de goudgele plages gebracht worden. Ook is er een levendig duikcentrum want duiken is hier een must. Als 's avonds deze toeristen weer naar Lanzarote keren is Graciosa weer van ons alleen. 

De haven is kneuterig en rommelig. Het was zoeken voor ons om nog een plaatsje te vinden. We liggen op de kop van de steiger aan een kleine vinger, de enige en laatste plaats voor ons. Er is water maar het druppelt maar en er is geen elektriciteit. Het kost dan ook maar 18€ liggeld per nacht en volgende week is de marina office gesloten wegens de feestelijkheden en mogen we gratis blijven liggen. Ik hou nu al van Graciosa.

Dit Camarque achtige dorp waar hippies met handwerk trachten rond te komen  is een mooie afsluiter van onze 7 maanden Canaries. Eens in Madeira zal ik een overzichtje schrijven van hoe we dit alles ervaren hebben. Maar eerst nog even chillen op dit lieflijke eiland.

We willen Lanzarote wel eens gaan verkennen en dus gaan we met de ferry naar Orzola (40€ in totaal). Helaas is daar geen autoverhuur en dus met de taxi naar Costa Teguise (40€). Een moment later hebben we een Astra onder de kont voor 2 dagen (66€). Plan was om ergens een hotelletje te versieren maar later op de dag komt Martje met het goede idee toch maar terug naar de boot te gaan want voor 40€ ferrygeld hebben we vast geen slapen en eten hier op Lanzarote.

Eerst bezoeken we de Zuid-Oost kust met alle grote steden en vooral we willen de havens zien die we gemist hebben door door te zeilen naar Graciosa. Arrecife is de grootste en tevens hoofdstad. Het heeft een mooie boulevard aan de kust en de haven is een ankerhaven. Zeer goed te doen zo te zien. Het heeft ook nog een fort en een gezellig kerkpleintje. Wel een drukke en industriële stad. Vanaf de ankerplaatst kan je met de bijboot zo de stad in via bruggetjes.

Puerto Calero wat lager is de volgende marina die we bezoeken. Volgens de pilot de mondainste van allemaal. Zie foto, ze poetsen er zelfs de bolders alle dagen. Ach voor de boot prima hoor maar ons kan deze plaats niet boeien. Alles is artificieel en nieuw en 100% op toerisme afgestemd. Het blijkt tevens een Engels bastion en dan zijn de restaurants navenant.

Dan maar naar Rubicon helemaal in het Zuiden. Met zijn 500 plaatsten voor boten de grootste marina Van Lanzarote en misschien wel van de Canarische. Maar ook hier weer 100% toeristisch en Engels. We maken vlug een panoramisch kiekje en maken dat we weg komen hier. Neen, we hebben niets gemist met de boot en zijn tevreden dat we voor Graciosa hebben gekozen. Klein en kneuterig maar op en tot Spaans en niet verknoeid door zonnetoeristen.

Aan de West kust onderaan zijn er nog bezienswaardigheden volgens de kaart en de gids en zo bezoeken we nog een Salina (zout winning) en El Golfo een speciale vulkanische baai met een vulkanisch groen meertje.

16/08/09 Grasiosa

Om 9.30 zitten we alweer op de ferry voor onze 2de dag. We gaan nu voor het binnenland en de natuur. Eerst en vooral naar de Mirador del Rio van waar je op 500meter hoogte Graciosa en de andere eilanden goed kunt zien. Het betalend uitzichtpunt ontworpen door Cesar Manrique slaan we over. Ik heb de pest te moeten betalen voor wat de natuur ons schenkt (god voor sommigen onder jullie) en dus weiger ik 4.5€ pp te betalen. Betalen voor iets wat mensen gemaakt hebben, OK, das logisch. We zijn niet alleen die een ommetje maken om toch datzelfde panorama te mogen aanschouwen.

Verder Zuidwaarts dan over de LZ10 en op naar Teguise waar 's zondags altijd een levendige handwerk markt is volgens de gids. Onderweg passeren we nog Haria dat eerder een oase in Afrika zou kunnen zijn.

De gids heeft het bij het rechte eind. Honderden kraampjes en duizenden mensen. En opgelet, geen rommel hoor, neen, allemaal fijne en artistieke dingen. In een bodega doen we ons tegoed aan een glas wijn en koffie voor Martje en een tapa gemarineerde anchovis, u weet wel zo in het zuur. 6.40€ ??? De zachte prijzen doen ons steeds verbazen en de wijn was verdomd goed ook nog en de anchovis meer dan genoeg. We blijven echt plakken in dit oergezellige plaatsje tot de klok ons wakker maakt dat we voort moeten maken. Er is nog een vulkanisch park te bezoeken.

Jawadde, en wat voor een mooie tocht wordt dat zeg. Voor 8€ pp ben je binnen en staat er een bus te wachten die de rondrit doet. Nergens mag je eruit en maar goed ook want mensen zouden de natuur vast bevuilen en verknoeien. Tevens geeft die bus de kans aan de chauffeur om ook eens goed te kunnen rond kijken. Er wordt tevens van alles verteld over dit gebied in drie talen. 

Het ene landschap is al verbazender dan het andere en we kunnen alleen de foto's laten spreken want woorden heb ik tekort. Fenomenaal gewoon en we voelen ons klein en nietig in dit natuurgeweld.

Na de toer kom je terug naar het restaurant/visitor center waar je demonstraties krijgt van hoe heet het nog is onder de voeten. Een bussel stro gaat zo in brand als ze die in de grond steken en een emmer water doet ons allen flink schrikken als die met een knal tot stoom in de lucht gespoten word. Helemaal leuk wordt het als blijkt dat de restaurantkeuken op een vulkanische BBQ gehouden wordt. Heet is het daar zeg. We kunnen en mogen dus niet nalaten daar een halve kip te eten lekker krokant en ontdaan van vet. 

Erg toeristisch is het ook natuurlijk maar hier kan ik goed begrijpen dat de natuur moet beschermd worden tegen de mens en dat doen ze op deze manier voortreffelijk.

We rijden via de wijnroute terug Noordwaarts op de LZ30 en passeren zo de ene bodega na de andere. Spijtig ontbreekt het ons aan tijd om wat wijntjes te gaan proeven en kopen. De Lanzarote wijn wordt koddig gekweekt in kuilen die ommuurd zijn. Dat creëert een speciaal landschap. Overigens is de op vulkaan as gekweekte druif voortreffelijk en ze maken hier dan ook de lekkerste wijnen die je maar kan bedenken.

21/08/09 Grasiosa

Graciosa blijft plakken. We vroegen om NO wind, wel we krijgen hem. Een hele puit wind zelfs. Rode pijltjes op US.grib. We waaien hier dus uit onze sokken en wachten het maar af tot het weer bedaard.

Geen straf op een eiland waar sokken niet bestaan en alleen blote voeten het weer uit maken. Plan is om zondag te vertrekken. Tenminste dat weten we zodadelijk als deze bijdrage ge-upload is en we weer een update van de meteo hebben. We stellen het ondertussen goed en doen wat kleine klusjes.

Geniet maar wat van de foto's.

Onze laatste dag Graciosa besteden we aan een flinke wandeling. Noord van dit eiland zou het mooiste strand liggen van gans de Canarische. Zo zeggen de gidsen dan toch. Wij dus benieuwd. Zo'n 6km verder over een stoffig zandpad zijn we getuige dat de gidsen het bij het rechte eind hebben. Op dit strand kan je je Robinson Crusoe wanen. Er is verder ook niets dat aan enige beschaving doet denken. Het is natuurgebied en je mag niet zwemmen. Dat laatste is trouwens ook af ter raden want de steile zandkust en grote golven zouden je wel eens in zee kunnen zuigen om er nooit meer uit te raken.

Maar wat mooie zeg en van het zuiverste gele zand dat je maar kan wensen. Er komen wel wat toeristen op af. Sommigen te voet maar de meeste met de Land Rovers die hier op en af rijden. Op de terugtocht houden we er zo eentje tegen en voor 10€ brengt die ons terug. Nu dat was zijn geld wel waard want op de kermis moet je meer betalen voor zo'n attractie. Die kerel vloog over dat pad, putten of kuilen, geen belang. De land Roover rammelde zowat uit mekaar en een dikke proficiat aan onze tandarts zodat onze vullingen er uit niet uit vielen

Ook nog wat foto's van het dorpje zelf. Overal zandstraatjes en soms lopen die nog onder water ook. Ook dragen zowel vrouwen als mannen hetzelfde typische hoedje van stro. Gek zicht.