Het is hier heerlijk warm. Zo'n 21 graden en zon. We lopen hier in T-shirt rond.

Dat laatste is nodig om nog een andere reden. We werken ons in het zweet om de boot proper te krijgen. Man, man, man wat een zootje hebben die skippers ervan gemaakt. Echte assepoesters waren ze zeker niet. Het schip lijkt wel 10 jaar oud. Dus veel werk aan de winkel.

Waar we ons wel degelijk druk over hebben gemaakt is het feit dat onze kleding bagage op het diepste punt van de boot werd geborgen. Neem daarbij dat er nog een lek was en je kan het al raden. Alles nat en beschimmeld. Nieuwe kledij gekocht in Durban is rijp voor de vuilbak. Neen, hier werden we niet plezierig over. Al het andere dat het vocht overleefde werd gewassen en gedroogd. We hebben er al 8 wasjes op zitten in een profesionele machine van 10 kg.

De boot zelf is een en al klef en nat van het zout. Alles echt alles moet onder de hamer. We zijn nog dagen zoniet weken bezig met alles weer clean te krijgen. Al ons servies dat kan roesten (of niet hoort te roesten) moet met fijn schuurpapier ontroest worden. 

Ik weet het, een tocht van 9000 zeemijl eist wel zijn tol, maar deze skippers hebben echt niets uitgespookt om de boot presentabel te houden.  En dus weerom zij wij het die er voor moeten opdraaien. Al moet ik dat laatste weer nuanceren want Gideon zit ook verlegen met dit gebeuren en geeft gul compensaties.

Oh ja, sinds ik dit schrijf hebben we de 10de kakarlak naar het hiernamaals verdreven. Hier moeten we ook nog een fikse campagne voeren. Propere beestjes overigens want ze ruimen alles op. Maar we moeten ze niet echt.

En dan de boot zelf, wel er is wel wat meer mis dan alleen een batterij die het opgeven heeft maar het valt technisch gezien toch wel mee na zo'n lange tocht. De WC stuurboord doet het niet, een lichten groep binnen verzaakt dienst, het ergste is dat we geen ijskasten hebben. Noch de diepvriezer als de combo ijskast doen het. Buiten is er wat zeilreparatie werk maar niet onoverzichtelijk.

Dus buiten dat de boot onwaarschijnlijk vuil is valt het technisch gezien allemaal goed mee. Alle belangrijke functies  hebben gewerkt en blijven dit hopelijk doen. We zijn nog wel een weekje zoet met de boot naar onze hand zetten maar we zien het zitten en das belangrijk. 

Boodschappen gedaan en weer voor het eerst zelf gekookt. We lopen hier verder rond in T-shirt en shorts. Heerlijk is het hier. Perfect van temperatuur. Ja, ja, hier kan je best wonen en 100 jaar worden. 

De jachthaven is prachtig. Gloed nieuw. Bevindt zich ten zuiden van een indrukwekkende lavawand (berg). Het water is glas helder. Je ziet zo'n 5 meter diep alles in detail. Het havenpersoneel is uiterst vriendelijk en de havenmeesteres Catia is een knappe meid die gelukkig ook Engels en Frans spreekt. De haven is ook veilig bewaakt en afgesloten. Dus we hoeven ons echt geen zorgen te maken om de boot hier 6 maanden te laten liggen. Weer een zorg minder.

Vandaag kwam ik tot de ontdekking dat de stuurboord bilge pompen niet werken. Enkel in uiterste noodstand deden ze het. Voor de leken, dit zijn een soort dompel pompen op de diepste punten van het schip. Wat ik daar aantrof tart elke verbeelding. Viese stinkende troep die er al maanden stond te gisten of is het rotten. Gelukkig kan je met proper water en bleekwater snel terug een propere boot toveren.

Zeilmaker is niet gekomen. Maandag komt de ijskastman. 2 gasflessen kunnen hier gevuld worden. Vandaag was de onderwaterschipkuiser present (lang woord zeg). Nog nooit gezien zei hij. De pokken waren al zo groot dat her en der de verf er mee afkwam. Een onderwaterschip schilderbeurt zit er nu al aan te komen. De skippers hebben naar zijn zeggen veel te lang gewacht om schoon schip te maken.

Als ze al weten wat schoon schip betekent.

Morgen gaan we naar Funchal. Onze ruggen hebben nood aan wat rust. Bovendien zijn de supermarkten hier open op zondag. Dus we gaan shoppen. Niks bederfelijks want zonder ijskasten is dat hier in deze temperatuur niet te doen. Ja, ja, alweer een prachtige zonnige dag gehad.

Voor de nederlanders, dat koppel zijn hun leven lang gelukkig en zingend samen op cruise schepen. Bijna even beroemd als Eddy Wally. En jawel hoor, 3 mega cruise schepen liggen voor anker. Als we zo langs de kade lopen, pluk je ze er zo uit. Cruise mensen zijn net iets anders dan andere mensen. Ieder zijn ding natuurlijk.

Dat Funchal daardoor ook een toeristen trap is zal niemand verwonderen. Maar het is er gezellig druk en het bezien waard. Overigens zo'n dag kan toch niet stuk met 25° en een zonnentje.

En dat is niet anders vandaag. Heb de indruk dat het nog warmer is. In elk geval is mijn rug mooi verbrand. Oh ja, we zijn alweer 3 dagen in de weer om de boot naar onze hand te zetten. Dat betekent steevast kuisen. 

Gisteren de boot buiten een beurt gegeven, vandaag in de Dingy de rompen langs buiten . Vandaar de verbrande rug. Martje werkt ijverig binnen voort. Man, man, wat is er toch veel te doen op een boot.

De zeilmaker is langs geweest en kent zijn opdracht. De generator man is ook geweest en het start probleem van de Panda is opgelost. De skippers hadden een noodstartknop geïnstaleerd omdat die van het Panda pannel het niet meer wilde doen. Blijkt achteraf een slecht contact te zijn bij de motor zelf. Wij weer gelukkig.

Overigens, mocht je denken wat is me dat daar met die boot, alles is voor rekening van African Cats. Garantie heeft dus de naam van echte garantie. Het is vaak anders. 

Dan op zoek naar het grootste shoppingcenter van Madeira. Wel ik beklaag de leerling autorijders. Funchal, en vast ook andere plaatsen, is een doolhof van smalle super steile straatjes. Niet voor niets zie je hier dan vooral kleine wagens.

En dan terug naar Funchal voor de marine winkel. Ik had een pop revetten tang en pop revetten in inox nodig voor wat herstellingen aan het "sail flake" system. Voor de leken, een truck om de zeilen bij het neerhalen te helpen opvouwen. Verder vergeet dit verhaal.

En dan weer thuis, wat dat is het aan het worden onze boot, thuis. Met beperkte boodschappen want we hebben nog steeds geen ijskasten. Die ijskast vent laat het keer op keer afweten. Bijna hadden we zo'n auto 12V frigootje gekocht maar ja dat was weer zo'n 80€ waar we later dan weer niets mee zijn.

Zal zo om de 3 dagen een update geven. Dat werkt hier met een krapkaart zoals payphone. De Wifi modem laat maar 1 site door waar je het paswoord van de kaart moet opgeven voor volle toegang op internet. 1 uur = 3€. Dus we bereiden thuis (schip) alles voor en gaan dan stevig aan het uploaden. Handig maar toch ook weer niet echt goedkoop.  Mocht voor mijn part wel gratis zijn als je weet dat onze 6 maanden liggeld hier zo'n 5000€ gaan kosten. Daar hebben we 2 jaar Willemdok voor.

We gaan later, eens op weg, goed op ons budget moeten letten want aan dit tempo wordt het moeilijk de 3 jaar te overbruggen die nodig zijn, want dan komt er een privé pensioen fonds vrij. Ik ben dan helaas ook 60. 

Martje gisteren nog flink gekuist in de stuurboord hull want vandaag verwachten we gasten. Dick en Karen, Britten en kopers van de volgende boot komen even kijken. Dus das goed, een handje meer om te zeilen. Gaan we vast doen de komende dagen.

Ikzelf heb aan het Sail Flake systeem gewerkt. Te technisch om leuk te zijn in dit verhaal. Alleen dit, het wordt nooit wat met mij en dit systeem. Eens thuis ga ik voor de goede oude Lazy Jacks. Voor leken, dit is de zak waarin het grootzeil valt en vouwt.

Dick & Karen zijn van de UK (Southhampton) en kopen de #4. Ze zaten dus met duizend vragen. Ik ga daar nu niet op in, alleen, ons Engels is weer helemaal up to date.

Uiteraard was zeilen het hoofddoel en wij waren maar wat blij met onze gasten want een handje extra zo voor de eerste keer is er 'handig'. De haven manoeuvres verliepen vlot en perfect. Nu ja, er was in de marina nauwelijks wind, dus dat helpt. 

Bij terugkeer naar de marina liep het mis met het oprolsysteem van de genua. We hadden blijkbaar een plug verloren en het touwtrommel schoot los. Gevolg, voor we het door hadden zat het touw onder de trommel in plaats van er in. Het was een heel gepruts om het touw vrij te krijgen en de genua opgerold te krijgen. Met wat touwwerk werd een alternatief ineen geflanseld. Goede les in plan trekken. Het ergste daarbij is dat skipper Allan in Durban ons daar al had voor gewaarschuwd. Die pluggen dienen geborgd te worden want ze vallen eraf. Dom dat we dat niet hebben uitgevoerd. Het is dan weer een geluk dat het ons overkwam en niet de skippers die de boot naar Madeira brachten.

De 2de zeil dag was best OK. Veel geleerd. We gingen de spinakker van African Cats (niet de onze dus) eens proberen op te zetten. Goede les in touwwerk. Toen we echter de spinakker optrokken bleek daar een geweldig gat in te zitten. Gideon had ons gemeld dat er wat reparaties nodig waren. Zo hadden de skippers hem verteld. Nou, wat reparaties, mooi understatement van de skippers.

Een beetje ontgoocheld van de vorige dag, gingen we op de 3de dag onze assimetrische spinakker uitproberen. Bingo, mooi succes en het levert enkele mooi plaatjes op. Karen die als hobby fotografie heeft, kreeg met haar professionele  camera het zeil op het plaatje vanop de boot. Wij moesten het doen met een aan de wal plaatje waarbij we de de spinakker bij wijze van test hadden opgetrokken toen we nog aan de kade lagen.

Er stond maar een flauw windje van zo'n 6 kopen (6x1.8km). Toch haalden we vlotjes 4 knopen met die kleurige ballon. Africaanse kleuren wel te verstaan.

Deze 3 dagen met Dick & Karen hebben ons deugd gedaan na al dat kuiswerk. Morgen is het weer even terug naar de realiteit en dienen een aantal foutjes en gebreken opgelost te worden. De Panda generator wil weer niet starten met de normale startknop. Skippers hebben een alternatief uitgewerk. En de bildge pompen (kelderpompen) aan stuurboord zie ik toch graag hun automatisch werk doen.

Ja, ja, de verhalen van andere bootmensen klopt volledig. Je blijft slank en gezond van het vele werk dat steeds weer opduikt op zo'n boot. Maar dat wisten we en we aanvaarden het. We krijgen er tenslotte veel voor terug. Dit leven bevalt ons tot nu toe. Afwachten wat we ervan vinden na enkele jaren. 

En verder, het was vandaag weer zo'n 25 graden dag met volop zon. Heet bij momenten zo in de zon. Ondertussen hebben we ook vrienden gemaakt bij Belgen met 3 kleine kindjes. Hun stalen Van der Stadt, Aspro genaamd, is hun schuilplaats voor 1 sabbat jaar. Het aanvankelijke rondje Atlantic wordt ingekort wegens te lang voor de kinderen. Bovendien hebben ze bij geluk een maand gratis ligplaats hier. (te lang verhaal). Wel om een lang verhaal kort te maken, we hebben hun gevraagd of ze geen zin hebben in catamaran zeilen. Komt hen goed uit want het zijn catamaran wedstrijdzeilers. Dus daar gaan we weer wat van leren.

Reden, voor het eerst zijn we met zijn tweetjes gaan zeilen. Das toch een mijlpaaltje voor ons. We zijn naar de 'Deserted Islands' gevaren. Zo'n 17 zeemijl. Dat deden we in 2 uur. Jawel, gemiddeld 8.5 knopen met pieken van 9.5 kopen gingen we vlot door het water heen, en dat bij een ware wind van 10 à 12 knopen. Ongelooflijk hoe lichtvoetig deze cat vaart. Met een zuchtje wind is ze al tevreden. Wat gaat dat worden met 20 of 30 knopen wind !?

Na gisteren weer een off day kuisen was dit voor ons weer een leuke ervaring. Morgen vertrekt de Transaltlat des Passionés, we willen ze vast uitwuiven en als de richting voor onze terugkomst wat goed zit willen we wel eens testen hoe onze cat kan meezeilen met die jongens. Je hoort er dus nog van.

De champagne loopt zoet binnen bij dit avondzonnetje in T-shirt en shorts. We gaan jullie even laten.

Vandaag loopt de marina half leeg. De racers naar Martinique vertrekken om 15.00u. Als alles goed is gaan we ze uitwuiven vanop zee natuurlijk. Hopelijk levert dat ook mooie plaatjes op.

Nog maar eens een kuisdag en reparatiedag achter de rug (16/11). Bildge pompen SB doen het weer op auto. Een verbinding was helemaal gecorrodeerd en dan doorgebrand. Zelf soldeer ik alles, maar daar lachen ze mee in Durban. Wie heeft nu gelijk? Warm water hebben we ook zij het met een bypass op de thermostaat (gevaarlijk). Is dus ook stuk. 't Ja, dat gaat zo met boten. Werken in paradise hé. Ook het lekje op de WC pomp spoelsysteem is verholpen. Nu nog de zout kristallen opkuisen op de kabel gallerij. (je spoelt de WC tijdens lange tochten met zout water om zoet water te sparen)

Maar je hoort ons niet klagen hoor, dit hoort erbij en gelukkig ken ik het schip van binnen en van buiten. Die 4.5 maanden Durban hebben dan toch voor iets gediend.

Ondertussen hebben we een Zuid Wester storm over ons heen gehad. Geruststelling daarbij is dat de marina prima beschermd is. Ja, ja, het kan dus wel regenen in Madeira en hoe, maar positief daarbij is dat we nog steeds in T-shirt en shorts rondlopen. Het blijft hier aangenaam zacht. Bovendien genieten we van een soort microklimaat. Terwijl Funchal de volle laag krijgt hebben wij achter de hoek in de appendix van Madeira nog vaak zon terwijl de rest van het eiland in wolken is gehuld.

En wat doe je dan, we gaan wat autowandelen. Niet te hoog want dan zit je in de wolken en we zitten met ons hoofd al genoeg in de wolken. 

Ons autootje in Porta da Cruze. Heel heel in de verte een rots met een mooie Archs. Helaas niet te zien op de foto.

Verder in Santana de typische boerenhuisjes van voor het betonnen tijdperk. Al zijn deze wonderwel mooi gerestaureerd. Vast niet zo oud. 

De laatste ditjes en datjes zijn nu gekuisd. Er is geen plek aan boord die aan de poetslap is ontsnapt. En het was nodig. Enzo komt er meer en meer tijd vrij om al onze toestellen eens te leren. We hebben hier 3 kaften vol met manuals zitten, dus nog even te gaan.

Gisteren hebben we de watermaker aan de praat gekregen. Kan best hier in de marina want het zeewater is kristal klaar. Hij produceert de beloofde 60L/u en het water smaakt best. Eigenlijk hetzelfde dan de kraan hier. Madeira betrekt zijn  water ook aan de zee. Zelfde systeem maar iets groter.

Eergisteren hebben we met de Raymarine gespeeld. Alles werkte, oef. Leuk is het AIS systeem. (Automatic Identification System) We hadden daarbij geluk dat net een ferry van Porto Santo voorbij kwam. We kwamen dus alles te weten van dit schip, de naam, de lengte, zijn richting, zijn snelheid, zijn MMSI nr, en nog veel meer. Op het scherm verschijnt een langwerpig driehoekje met vectoren van richting.

De radar is ook een zaligheid. Uit het radarbeeld kunnen wij niets halen maar de computer in de Raymarine is zo slim dat hij alleen de bewegende objecten eruit haalt. Dat toont hij op het scherm  een rood cirkeltje met ook vectoren erbij. Ga je met de cursor erop staan dan krijg je alle gegevens van dit object. Richting, snelheid. Uiteraard kan je ook alarmen instellen. Een object dat te dicht komt of een aanvaringsrichting heeft geeft een doordringend alarm. Ook ankerwacht is mogelijk. Voor de leken, ankers durven wel eens te gaan krabben (loskomen). Je bent dan maar wat blij dat je daarvan verwittigd wordt alvorens ergens op de klippen te lopen. Eén van de meest voorkomende ongevallen met schepen.

Waypoints instellen is voor een andere keer. Is ook een hele boterham. Dit werkt in kombinatie met de stuurautomaat. Je kan het schip een vooraf geplande koers laten varen. Helemaal automatisch. Er moet wel iemand de zeilen bijstellen als je koers wijzigt. Dus mij lijkt dit systeem eerder geschikt voor op motor. Als je zeilt kan je beter de vaansturing kiezen. Zonder dat wij zo'n ingewikkeld vaansysteem achterop hebben geeft de windmeter bovenaan de mast via Seatalk (netwerk voor schepen) de windrichting door aan de Raymarine die op zijn beurt instructies geeft aan de stuurautomaat. Zodoende moeten de zeilen niet bijgesteld  worden maar is je richting dan weer variabel en dus windafhankelijk. Op de oceaan is dat geen probleem.

Nu ja, deze beide leuke gadges zijn volgens mij eerder geschikt als je even de brug moet verlaten  voor een ander werkje. Met de hand het schip bijstellen zal zeker ervoor zorgen dat je de kortste of de snelste weg kiest. En dat gebeurt ook steevast met de automaat waar je maar aan het wieltje moet draaien. Voor het beetje dat we al gevaren hebben wordt er alleen echt gestuurd in de haven. Eens in het ruime sop komt niemand nog aan het stuur. Daarbij is het leuk te weten dat de automaat ook een Tack knop heeft (overstag gaan). Als je met zijn tweetjes vaart heb je daardoor een man meer aan dek voor het touwen werk.

En nu maar hopen dat het allemaal blijft werken anders is het terug naar basics.

Het weer gaat vandaag beteren zeggen ze maar terwijl ik dit schrijf komt de zoveelste regenvlaag over. Straks om 15u gaan we onze Italiaanse vrienden ophalen. Hopelijk gaat het weer inderdaad veranderen zodat we wat kunnen gaan zeilen. Kan in de regen ook natuurlijk,  maar leuk is anders.

We hebben weer gasten en dat heeft zo zijn gevolgen voor de webupdate. Pier, Sylvia & Giorgio (uit Italië of wat dacht je) zijn voor een week onze gasten. Kopers van een van de volgende African Cat en met een tas vol met vragen natuurlijk. 

En dat ze op hete kolen zaten om te zeilen is ook niet te verwonderen. Wij trouwens ook wat blij met een extra handje aan boord vooral als je weet dat Pier en Giorgio fervente zeilers zijn. We steken dan ook heel wat op van hun zeiltrim wetenschap. Het wordt een pittig zeiltochtje waarbij de wind soms 22kn haalt. Volgens het boekje tijd om te reefen. (Grootzeil en Genua kleiner maken). Dat weten we dan ook weer.  Reven gaat vanuit de kuip met één touw. Speciaal systeem. 

We hebben zoveel leut dat we met de noordenwind veel te zuidelijk afdwalen. Dat betekent dat we moeten opkruisen om weer thuis te raken. En dat vraagt zijn tijd. Zoveel zelfs dat het 19u wordt en pikdonker alvorens we de marina aan doen. Weer een leuke les, zo in het donker.

Het weer is ons de volgende dagen niet goed gezind. Het gaat weer stevig stormen en vlagen met felle wind wisselen zich af met zon en luwte. Koud wordt het echter nooit. Op de oceaan echter staan witte kopjes en een leuke deining. We besluiten wijselijk om wat de toerist  te gaan uithangen.

Dat gebeurt al op vrijdagavond wanneer de kerstverlichting voor het eerst wordt aangestoken in Funchal. Wauw zeg, ze maken er hier wel hun werk van. Prachtig. We besluiten de avond met een dineetje in een typische 'rue du Boucher' . Alles aan zeer democratische prijzen. Wij worden trouwens gevoed door onze gasten. We leven als het ware even gratis. Dit als compensatie van hun gratis hotel aan boord en de zeilgelegenheden.

Op zaterdag gaan we naar de Miradouro (uitzichtpunt) hier vlakbij. Ponto san Lourenço. Man, man, man, wat een wind zeg. 12Bf voor zeker. We staan schuin tegen de wind en het is bij elke pas opletten dat je been niet onderuit geblazen wordt. De wind wordt hier duidelijk gecomprimeerd door de berg structuur. Indrukwekkend is het wel. De oceaan ziet er trouwens ook bitsig uit. Vol witte schuimkoppen en een deining schatten we van 3 meter. Goede keus dus om wat landrotten te gaan spelen.

Zondag hetzelfde liedje, dus het huurautootje in en naar Monte. U heeft het vast al gezien, die sleeën die van de steile straat glijden. Niet voor ons, want om 13u zondags stoppen ze er mee. Wij dus te laat. Begrijp je dat nu, winkels en supermarkten zijn open tot 19u en deze toeristische hoogvlieger stopt om 13u. Balen. Wij dus verder het binnenland in. Steeds hoger en hoger. Tot we een chalet tegenkomen. Uitstappen uit de auto laat ons meteen weten waarom hier een chalet staat. Brrr, we zijn in de Alpen beland. Het barst van gezelligheid binnen en we hebben een prachtig maal achter de kiezen. Voor echt weinig geld. Madeira is vriendelijk voor onze Belgische Euro. 

Het is nu zondagavond en onze gasten koken voor ons. Pasta natuurlijk maar dan wel terplekke zelf gemaakt. Zal later vertellen hoe het ons bevallen is.

As promised, the English version in short. Must be better than the web translaters people are using now. But forgive us the Dutch English and the grammatical  faults we will make. 

Having guests has his consequences for updating the weblog. Pier? Sylvia & Giorgio are our guests. With a bag full of questions as buyers themselfs of a African Cat they're having a busy week with us.

And they where anxious to sail of course. Also we where happy with the extra hands specialy if you know Pier & son are frequent sailers. We learn a lot of there sailing trim knowledge. It will become a pretty adventuras sailing with 22kn of wind. Time to learn to reef.  Our reef system is a one rope system without comming out of the cockpit.

We have so much fun sailing ,the Northern wind gets us to much South. Now we have to tack to get home. It will be 19h and pitch dark before we enter harbour.  Good lesson learned.

The following days wheater is not nice to us. It storms with a lot of wind and shouwers, having some sunny breaks. It's never could though. On the ocean there are white heads. We take the wise disission to play land tourist. 

And this is the case on friday evening when Christmas lights are put on for the first time. Wauw, they made a lot off effort in decorating the city. Nice, very nice. We end this evening with a good meal in a street with nothing then typical restaurants. Price is moderate and gentle. Not that we have to pay anyhing. Our guests are feeding us the whole week. Must be a compensation for the free hotel on board and the rentcar. So we live for free for one week. Thanks Pier & Sylvia. You're welcome any time.

On Saturday we go to a Miradouro (viewpoint) here nearby called Ponto san Lourenço. Dear oh dear, so much wind. For sure 12bf. We are batteling against the wind to keep balance. Impressif. Also the ocean does not look friendly. White heads and big waves. Good choise not to go out for a sail.

On Sunday same story. Still the wheater is bad for sailing. So we hop into the rentcar and go to Monte where the famous land sledges are to be found. Not for us because they close at 13h.  To late for us. We don't understand this , every shop is open until 19h and this big touristic attration is closed. So we travel higher and higher. Until one moment we are at a chalet. Getting out of the car we realise we're in the Alps. Cold brrr. Insite the chalet it's cosy. We have a good meal. 

It's Sunday evening now and our geuets are making pasta for us.  No, no not from a  package from the shop, no, the real home made thing. Will tell you next time how it was.

Nog even gaan zeilen. Het was best ruw op de oceaan. De naweeën van de storm van de dagen daarvoor. Maar met meer dan 20kn wind was de pret snel voorbij toen de trommel van de rolgenua het alweer begaf. Echt een dom plastiek systeem dat steeds weer faalt. Gevolg, de genua is niet meer op te rollen en dus moet dat met mankracht gebeuren. Gelukkig lukt dat aardig in de luwte van de landrotsen. Maar de zeilpret is voorbij want deze cat laat zich niet graag zeilen met alleen het grootzeil. Het zeil evenwichtspunt ligt dan volledig verkeerd en ze gaat dan steeds oploeven tot stilstand. Dus wij weer naar de haven op motor. Toch weer vanalles bijgeleerd. Vooral hoe een mini crisis op te lossen op zee. Lukt al aardig goed. Dit was trouwens een herhaling want hetzelfde gebeurde reeds met onze andere gasten een week geleden. De noodreparatie was dus niet goed genoeg.

Het spook van inpakken en weer naar huis doemt op. Zeer tegen onze zin want we hebben het hier best fijn met ons huis op water. Het wordt straks weer aftellen naar de volgende trip naar Madeira. Ge zult zien, de tijd gaat nu plots kruipen. Hier vloog hij voorbij.

Volgende update waarschijnlijk vanuit België

Went for a sail again after all the storm. Ocean was still a bit ruff. With more then 20kn of wind the fun was fast gone when the drum of the genua broke down again. The emergency repair from last event was not good. So we had to roll up de genua by hand at the drum. This worked fine in the shade of the land mountains. Sailing was finished since she does not like to sail on only mainsail. The sailpoint is so wrong she always tent to go upwind and get to stop. But never the less, an other lesson learend. Keep calm in stress conditions.

The horror of packing and  going back to work is near now. Very much against my will. We had a good time here on our floating house. You'le see time will go slow again ones we are home. Here time flies.

Met weemoed plaats ik de laatste foto's in het fotoboek waarvan we u enkele niet zullen onthouden. De eerste is de boosdoener van het rollerfurler systeem van de genua. De as hoort in het gat te zitten van de groene aluminium trommel gezekerd met een plastiek plug. Vodden, zeggen wij in België. Er bestaat een optie in metaal. Waarom niet meteen meeleveren. Geen verwijt aan African Cats. 

Na afzetten van onze Italiaanse gasten aan de luchthaven zijn we nog maar eens naar Funchal geweest om in dezelfde tent te eten als de dag daarvoor. Moest wel want ons kleine auto frigootje is leeg gegeten op ontbijt voor morgen na.

Een dag later zitten we dus op het vliegtuig en die maakt net genoeg een bocht zodat we vanuit de lucht de marina kunnen vastleggen.  Onze ASW ligt tegen de kust links tegenover een andere cat. U kan zelf zien dat de marina niet aan een dorpje ligt maar dat vinden we omwille van de veiligheid net goed. Wat verder vliegen we over Porto Santo, u ziet nog net het fameuse strand.

We zijn al wel druk bezig onze volgende trip voor te bereiden. Neen, niet de vlucht, maar al de dingen die we moeten meenemen om de boot finaal klaar te krijgen voor de overtocht in mei.  Allemaal dingen die African Cats voor ons nog gaat regelen.  Tot nu toe 22 punten maar geen van alle onoverkomelijk. 

En wat onthouden we nu globaal van deze maand Madeira, wel we hebben niet zot veel gezien van het eiland. Te druk bezig geweest en het is ook niet het seizoen. We zullen in mei onze schade wel inhalen als alles in bloei staat.

Dat we op de boot flink hebben moeten kuisen om de 4 maanden van Durban tot hier uit te wissen. Hier en daar is dat nog niet helemaal gelukt zoals de vloer binnen en buiten maar er wordt naar een oplossing gezocht.

Dat we de keren dat we gaan zeilen zijn mochten vaststellen hoe lichtvoetig deze cat zeilt. Ze gaat zelfs graag hoog aan de wind. Beter dan halve wind. Dat laatste kan zijn dat we de trim nog niet goed onder de knie hebben. Ze zeilt vlot ook met weinig wind en dat is belangrijk. Alle zeilboten varen goed met veel wind dus dat is geen punt.

Dat ze al snel als ons huis aanvoelde. "Kom we gaan naar huis" betekende op Madeira "kom we gaan naar de ASW". Op geen moment misten we enige luxe die we thuis meer zouden hebben op uitzondering natuurlijk van het gebrek aan ijskasten maar dat komt vast in orde. We sliepen als roosjes in het King Size bed. Het licht horizontaal bewegen voelde aan als ons wiegje in de kindertijd vermoed ik want het was een aangenaam gevoel. En dan moet je weten dat het best gestormd heeft in de marina waarbij menig monohull wasmachine eigenschappen begonnen te vertonen. Onze buren, een 20 ton ferrocement boot hadden nauwelijks geslapen en moesten 3 maal uit bed om de touwen te herschikken aan de kade. Wij hebben niets gemerkt.

En tot slot, dat we ze nu al missen. Niet moeilijk met het klimaat hier natuurlijk. Het zal voor de volgende maanden weer wat stiller worden op deze site. We plannen in maart 08 weer 3 weken te gaan. Dat wordt voornamelijk een werkvakantie om alles in orde te krijgen voor de overtocht in mei. Ook administratief moeten we een en ander afronden daar in Madeira. Zoals daar zijn de BTW en de registratie. Werk zat dus. 

Tot later en blijf ons volgen hé.

With pain in our harts I'm placing the last pics in the photobook. Some of them we will show here. First one is the rollerfurler where the ax is suposed to be at the holes in the green aluminium drum attached with 2 plastic plugs. Bull shit as they say. They got metal ones as an option. Way not install this immediatly. No blame to African Cats. 

After dropping our Italian guests, sniff, we went back to Funchal for a meal in the same restaurant as before. We had too, because our little autocar fridge is quite empty now, except for breakfest tomorrow.

One day later it's our turn and so we sit in the airplane. Lucky it takes a turn so we can take pics of the marina. Our ASW is near the border at the left opposite to an other cat. No village at our marina witch we find OK since  this adds to security. A little bit further we fly over Porto Santo. You can see clearly the big yellow beatch. 

We're already busy to prepare our next trip. No, not the flight but all the things we have to take with us to prepare the boat for the next big trip to Antwerp. Most of them to repair small defaults. Of course African Cats pays for the bill. That's  what we call after service. Until now we have 22 items, non of them sirious. 

So, what do we remember of this one month trip to Madeira? well, we did't saw that much from the island. To busy. Also not the right season. We will make more effort in May when everithing is in bloom.

That we had  a big wipe out cleaning job after 4 months from Durban to Madeira . Not in all a succes. The floors insite and out needs a solution.  We are working on that togethter with African Cats.

That the times we went sailing we discovered how light she sailed. She even likes to go high on the wind. Better even than wind at 90°. But that could be because we didn't trim the sail fore sure not perfect. To be able to sail with slow wind is important. Every one sails good with big winds. 

That she fast become 'home". So saying, "lets go home"  ment "lets go to the boat". Not one minute we missed the luxery we know at home exept for the lack off fridges of course. We slept like babies in our king size beds. The horizontal movements remind us to our childhood I supose. You have to considder we indured quite some storm where many monohulls looked like a washing machien. Our neihgbours  with a 20 tons ferrocement boat didn't sleep at all and had to rearange the ropes at the pier for 3 times. We noticed nothing.

And finaly, that we are missing here already. No wonder with this climat here. It will be getting quite on this website for a while now. We plan to go back in March for 3 weeks. Not realy a vacation since we will have to sort out all the little repairs and fixings before the big trip in May. Also some administration like VAT and registration. Plenty work to do.

See you later and keep following us will you?