Woensdag 28/02 vergeten we maar. Gewoon een luie dag. Helft in Marina internetten andere helft strand, hangen, liggen, wandelen in Amanzimtoti (Zuidelijk  Durban). Dat internetten heeft ons wel op het idee gebracht toch nog naar Drakensberg te gaan.

En zo geschiede, wij weg voor een 2 daagse 'berg' vakantie. Dat was weer een schot in de roos. We houden beiden graag van de bergen en wat een verkoeling. Eindelijk terug een beetje normale temperaturen. 'T jonge, deed dat goed zeg.

500km heen en terug waren nodig om  2 prachtige dagen mee te maken. Giant Castle ligt in het Drakensberg park met obligate kamp. De lodge was weer subliem gelegen. Zie foto vanaf het terras. Eerst hadden we nog door de Midlands gecruesed alwaar overal ambachtelijke fabriekjes staan. Schoenen, Zwiterse kaas, pottenbakkers enz zijn daar te vinden. In de late namiddag kwamen we aan en geen 30 min later waren we al aan het wandelen. De 'Riverwalk II'. Mooi zijn de bergen hier. Anders dan wat we ooit eerder zagen. Een oud gebergte van zandsteen. Glooiende heuvels die af en toe onderbroken worden door stijle indrukwekkende wanden van zandsteen.

Ook een normaal fenomeen is het uitvallen van de electriciteit. Dat vonden wij best fijn. Er ligt hout klaar voor de open haart en kaarsen waren beschikbaar. Hoe romantisch kan een avond nog zijn met zo'n prachtige lodge, haard, kaarslicht en een wijntje en dat terwijl buiten een pracht van een onweer het landschap spectaculair verlicht. Neen, dit wordt je nooit moe.

Staalblauw is de hemel toen we vandaag wakker werden. Gauw ontbijten en ons in wandelornaat gezet. We gaan de fameuze grot  met wandschilderijen bezoeken in 'Main Caves' die daar door de San bevolking achtergelaten zijn. De graffity dateert van enkele duizenden jaren geleden tot heel recent in de 19de eeuw. Op zich kan je een boek schrijven over dit verhaal maar dat is nu niet ons verhaal. De gids die we voor ons alleen hadden heeft ons een mooie uitleg gegeven. Ik moest daarbij alleen maar denken, 'wat moet het hier ongelooflijk mooi geweest zijn toen de natuur nog volledig ongerept moet geweest zijn'. Die mensen (San) hadden niet veel maar waren waarschijnlijk best gelukkig. 

Daarna kiezen we nog voor een 8km wandeling. We komen niemand tegen. Het pad is soms ook zoekwerk want het gaat door 'Wetlands' en hoge rietvelden. Het leidt ons uiteindelijk naar de eindhalte waar de rivier mooie 'Wirlpools' heeft gemaakt. Wauw, wat was dit prachtig zeg.  Ik vergeet daarbij te zeggen dat we de unieke 'Elands' hier zagen en die bleven ook de hele tijd naar ons kijken. Ze noemen het hier Elands maar het heeft niets te maken met die van Canada. Het is wel de grootste soort antiloop hier.

Midden in de natuur en zonder mensen in heinde en verre. Wij dus in onze geboorte kleding in die Wirlpools. De temperatuur was zeer goed te verdragen. Fris bij de instap maar dan kon je het een uur volhouden. Dat water komt gelukkig niet van gesmolten jis. Al ligt het kamp op 1780m,  we bevinden ons  ruim boven de 2000m.  Dat hebben we dan ook gevoeld aan de ademnood wanneer er gestegen moest worden. Maar goed, we hebben het daar nog heel romantisch gehad en met deze was dit onze beste wandeling van ons beider leven.

Prachtige 2 dagen er tussen uit en voor jullie eens wat andere foto's dan altijd maar duiken. Maar profiteer er maar van want morgen gaan we weer naar Aliwal. Duik 24 komt eraan. Tot dan. 

Je merkt het al aan de titel, het was nada met het duiken. Er stond een zeer vreemde woeste zee niet tegenstaande het niet hard waaide. Ook 's nachts niet. Het zal dan wel elders lelijk tekeer zijn gegaan. Grote woeste brekers en zelfs brekers ver in zee maken de lancering van de Zodiac onmogelijk. Tevens zou op de plek van de duik het zicht onderwater nihil zijn laat staan het terug in de boot keren. Die jongens hier kennen de oceaan op hun duimpje. Als ze zeggen 'No Go' dan heeft dat zijn reden. Voor hen is het trouwens inkomens verlies.

60 km verderop Zuidwaarts is landinwaarts van Port Shepstone een Gorge te bewonderen zo verteld ons de skipper/duiker. Dus wij daarheen. Het binnenland is hier woest en bergachtig. We waanden ons in een mix van de Ardéche, de Tarne en de Verdon. Het was dus weer mooi. Aan de rand van het eerste panorama punt was het kribbelen in de buik. Phoe, wat een gat. Ik schat zo'n 250 meter. En geen relingen hier hoor, neen, soms met moeite een waarschuwing. Van Martje mocht ik niet op het puntje van de rots gaan zitten. Ik heb haar ook niet verteld dat ik dat niet eens zou durven. Zie foto. Daar waar ik wel zit was het reeds een ferme overhang. Een sprong hier kan lang zonder iets te raken. Maar als je dan iets raakt zal het een ferme knal geven.

Wat verder is het nog meer griezelen. De igrediënten zijn, men neme een ferme dikke staalkabel en spant die over de Gorge. Men neme in het midden een staalkabel van 40m. Daaraanvast nog eens een elastiek van zo'n 40m. Aan het uiteinde van die elastiek maak je een ophaalkabel vast en die breng je naar een gamel stationnetje waar een 2 takt motortje en een lier het geheel ophaalt.

Dit is dus geen vertikale sprong maar een pendule sprong. Ruim 100 meter of meer ga je de dieperik in + nog een ferme zwiep. Het gat waar je inspringt schat ik op zo'n 150 meter diep. Nou moe, we hebben er 2 zien springen en het was zelfs voor ons nijpen met de billen. Martje werd er bijna niet goed van. Op de foto zie je het mannetje springen maar je moet goed kijken hoor want de scene is zo groot dat de mens in het decor verdwijnt.

We vervolgen onze weg nog per auto door de Gorge en kunnen dus tevreden terug blikken op alweer een geslaagde dag. Onderweg, langs de autostrade, geven we nog een lift aan een jonge negerin met 2 kinderen. Eentje nog een plat boeleke zoals wij dat zeggen. Wat later is het achterin de auto een getutter aan moeders borst van de kleinste terwijl de andere dreumes (3jaar) lekker slaapt op Martje haar schoot. Weet ge, we zien ze daar dikwijls staan, daar in de hete zon langs de autostrade. Ik neem niet zomaar iedereen mee maar ik had me voorgenomen om een uitzondering te maken voor moeders met kinderen. Dit meisje moest in Durban zijn en dus dat was een flinke lift voor haar. We hebben ze zelfs gedropt in Durban waar ze dat zelf wilde. Dat bracht ons dan meteen in een gedeelte van de stad waar het een drukte van jewelste was met een eindeloze markt. Echt Down Town. 

Laat me ook vertellen dat ik weer een jicht aanval heb. Een matige verlopig. Dat is alweer een jaar geleden. Dus afwachten maar of het zich doorzet. 

Jawel, u leest het goed 'Bay'. We zijn dus gaan zeilen. Met Gideon, Allan de skipper en Martje natuurlijk. Ook met een werkend en reefbaar Mainsail (grootzeil). Dat reven was niet echt nodig want we moesten het stellen met 10 à 12 knopen wind. Maar het zeetje was best stuimig. Er stond nog een Swell (deining) van een restant van een Mozambicaanse huricane. Nu weten we meteen hoe de boot daarop reageert. Wel er viel niets van tafel en je kon jegevuld glas rustig laten staan. Echt, ik vind het wel geweldig zo'n catamaran. En Martje ook. Ze voelde zich wel wat katterig maar werd niet echt zeeziek en dat is een goed teken bij dit zeetje. We waren ook belange niet ingeslingerd dus ....

Het was ook Martje die ons waarschuwde dat ze iets verbrand rook. Jawel, rook was er echt. De pakking van de backboord motor stond te roken. Flink heet dus. Na 10 minuten sleutelen had Gideon het voor mekaar. Test sails zijn dus echt nodig en belangrijk. Nu mag er nog wat mis gaan en is er tijd om aanpassingen te doen. Eens Allan en zijn crew op de oceaan zitten is het behelpen als er wat mis gaat. Dus we, ik, hoop dat er nog flink wat testsails komen om alles uit te vlooien.

Ik heb ook nog een nieuwe 'To Do List' gemaakt voor de jongens van African Cats. Opmerkelijk daarbij is dat hij weer groeit ten  opzichte van de vorige. Dat komt voornamelijk omdat er nu op de boot wordt geleefd en gezeild. Er komen dan steeds weer nieuwe dingen boven water. Dat is normaal en we maken ons dan ook niet echt ongerust over deze evolutie. Integendeel, laat de foutjes nu maar komen. Hoe meer nu, hoe minder later. Moet ik daarna minder sleutelen.

We zijn dus tevreden en zonder tussenkomst van de 'Rescue' terug thuis geraakt. Moet ook geen gewoonte worden. De motoren hebben dus braaf geweest. De ventilatie koeling werkte nog wel niet  maar we hadden uit voorzorg de luiken open gelaten zodat ze voldoende koeling hadden. Ook staan die zink anodes nu verder van de romp zodat ze niet meer slijpen. Dat scheelt dus duidelijk.

05/03/07 Durban

Vandaag was het weer zo'n klusdag. Dingen een plaats geven. Boekhouding in orde brengen. To Do lijst maken, naar de fabriek de laatste spullen ophalen, naar de 'mall' boodschappen doen en de mondvoorraad aanvullen, een wasje en plasje. En nu dus weer mail checken, beantwoorden en website updaten. Daar ben je dus al gauw een hele dag mee bezig. Wat er morgen op het programma staat weten we nog niet maar je leest het wel. 

Wat ik nu schrijf is gemaakt op 07/03. Morgen komt daar misschien wat bij. Maar omdat ik weet dat het pas morgen het internet opgaat plaats ik al 08/03. Lang verhaal om maar te zeggen dat ik wel degelijk met het webverhaal bezig ben maar niet altijd de tijd of de moed heb om het te gaan downloaden. Vooral als het verhaal niet al te spectaculair is, is dat het geval.

Dus u raadt het al 06/03 was weer zo'n domestic day. Eerst wat in de Marina gezeten om post te verwerken en Martje haar vliegtickets te regelen via Suzan van African Cats. Bedankt Suzan voor de steeds weer voortreffelijke service. In de namiddag naar Uhmlanga voor een 'strand namiddag'. iets wat we normaliter haten maar we laten het gebeuren nu. Niets anders te doen. Verveling verlegt grenzen. Maar geen nood morgen gaan deze jongen weer duiken.

07-03 Nada dus, deze oceaan beslist er anders over. Witte schuimkoppen zover je kan zien vertellen de duikersscene dat dit niet het dagje wordt. Dat komen we echter pas te weten als we alweer naar Aliwal gereden zijn. Dus ja, we maken van dit ongeluk weer ons geluk en gaan nog maar eens een parkje bezoeken. Vernon Crooks Nature Reserve. Voor ocharme 10Zar per persoon passeren we de gate. En we zijn alleen, de hele tocht niemand gezien. Wel Zebra's en Wilde beesten. Plenty. De natuur was ook mooi. Je zal echter zien op een van de foto's hoe de mens de natuur inpalmt voor het winnen van suikerriet. Monocultuur alsook mono kleur. Maar er is hoop, zie ook de bruine vlekken waar riet geoogst werd en welke niet meer herplant wordt. Zo maakt men de parken beetje bij beetje terug groter. Het zal wel even duren voor de natuur van deze kaakslag hersteld is maar herstellen zal ze zeker. 

Eens thuis zien we de electrieker 'op' de mast zitten. Dat kan met deze mast omdat er nog een paal van 1 meter opstaat waarop de windmolen bevestigd is en dus heb je houvast. Het was voor de windmolen dat hij daar moest zijn. Die moest 5mm hoger geplaatst worden zodat die niet meer op een metaal ring zou steunen. Dat gaf namelijk nogal een brom geluid doorheen de mast. Dat is nu gedaan. Enkel nog een lichte trilling als hij hard aan het werken is. Maar als leuke bijkomstigheid, de man nam enkele foto's met zijn GSM vanop 20 meter hoogte. Mooie foto's levert dat op. Zie ook de 7 zonnepanelen op de bimini. Naast ons ligt een Dean Catamaran. Zeer populair destijds hier in Durban. Er liggen er nog vele.

08-03 Nog steeds geen duiken. De oceaan dicteerd de wet. Het wordt waarschijnlijk een domestic dagje met hier en daar een klusje of een reorganisatie. Morgen wel duiken, ook misschien nog zeilen en het vertrek van Martje.

Aan de titel te zien een druk dagje. En dat was het ook. Weer vroeg uit de veren voor een dubbelduik in Aliwal Shoal, reppen naar de boot voor een laatste sail voor Martje hier in Zuid Africa en dan weer reppen om het vliegtuig te halen. Jawel, weer zo'n emotionele rollercoaster dag was deze.

Laten we beginnen met het begin. Ach, moet ik hier nog iets over schrijven. Het was weer bloedmooi daar onder water. Buiten schildpadden geen ander groot grut tegen gekomen maar het mooi zit hem juist in de kleine dingen. Hoe meer je duikt hoe meer je daar gaat op letten. Ik blijk het een facinerende hobby vinden. Dat wachten op de boot heeft dan dit positieve gebracht. Ik heb een nieuwe hobby en hopelijk weldra ook Martje. Kunnen duiken en een boot hebben is zowat de beste combinatie die je kan dromen. Als je daar van houd natuurlijk.

Om 15 uur hadden we nog een zeiltrip gepland. Speciaal voor Martje omdat ze toch nog eens mag proeven van dit gebeuren. Samen met nog wat marine vrienden en Gideon gingen weer de Durban bay op. Het zeetje was braaf. Nog wel een deining maar minder dan vorige keer. Weer ook een zwak windje maar we klokte toch weer 10 knopen en dat is best goed met zo weinig wind. Het was ook dus nu weer zalig zeilen met de boot. Martje kon zelfs het avondmaal reeds voorbereiden. Gerookte zalm carpatio met ui en kaas snippers. Dat was ook nodig gezien het krappe tijdschema. 

18.30 uur is het dan vertrekken naar de luchthaven. Geen vremde weg meer. Te meer, we moeten daar ook voorbij voor naar Aliwal Shoal te gaan. We hebben het asfalt daar al behoorlijk versleten of zijn het de banden. Overigens, niets dan lof over de wegen hier. Veel beter dan in België. En proper. Er is hier dan ook een leger mensen bezig papiertjes te rapen en gras te maaien. Werk gelegenheid scheppen heet dat hier. En de lonen zijn super laag.

't Ja, in de luchthaven was het dan weer zo ver. Afscheid nemen. Dat gaat bij Martje altijd gepaart met tranen. Ze kan niet anders. Gelukkig is het nu maar voor 3 weken. Einde deze maand wordt 'mijne frut' ook zuur. Mijn 4.5 maanden verlof zitten er dan ook op. Gelukkig ook weer niet voor al te lang. De boot vertrekt zo half April en zal in Potimao (Portugal) zijn tegen einde Mei. Dan nemen we weer verlof om ze daar te gaan ophalen en naar huis te brengen. Dat wordt dan onze echte vakantie. Eindelijk.

Om de eenzaamheid wat te verzachten is er weer een duik morgen. 04.00 uur op. Pfff, en deze jongen is een avondmens. Dat gaat weer zeer doen. Maar morgen zijn er weer een aantal mensen precent die we nu al lang kennen. Dus das leuk voor mij om wat bemoedert te worden.

Wat ik verder nog ga doen deze volgende 3 weken, wel, zorgen dat dit schip perfect wordt al moet ik daarvoor somigen onder hun kont trappen. 

Ps. Dit verhaal gaat pas morgen op het net. Met excuses.

Pss uitleg foto's, 1 en 2 een aaltje van een meter of 2. 3 Mijn buddy, een Duitse duik instructeur op vakantie, Lobster lekker maar afblijven hier, dit is beschermt gebied, nog maar eens een schildpad maar met een persoon erbij zie je pas hoe groot ze zijn, laatste foto is in het duikcentrum zelf, apen zat hier. 

Psss. Wat vindt je van mijn stuurman (vrouw), anker in mijn leven, nu zeilend en sturend. De tijd dat mijn kapitein hier was hebben we een geweldige tijd gehad. De boot was al echt ons huis al moesten we vluchten overdag vanwege de vele werklieden. Dus dat kan alleen maar beter worden eens die weg zijn en wij de boot helemaal kunnen inpalmen. Maar zien we het zitten? Jawel, helemaal en het mag morgen al beginnen voor mijn part.

Hoe ver kan een mens van elkaar gescheiden zijn? Een ding is zeker, in hoogte waren we deze morgen het verst van elkaar. Terwijl ik om 6.00 uur aan een eerste duik begon zat Martje ergens hoog in de lucht haar laatste km af te leggen naar Schiphol. Het zal haar plezier doen dat ik op 23 meter diepte daar even aan dacht. 

Dat vroeg opstaan is toch echt niks voor mij hoor. De eerste duik was dan ook meer een Zombie duik. Ik voelde me niet echt confortabel. Bij de 2de duik om 11.00 was dat alweer vergeten na een uilen slaapje. 

Onder dat duikers wereldje heb ik nu ook al een aantal vrienden/bekenden. Dus dat compenseerde alweer even het verdwijnen van mijn vrouwke. Gelukkig, nu voor 'slechts' 3 weken. Das toch wat anders dan die 8 weken van daarvoor.

Ik ga van het duiken verder niets meer zeggen want dat moet velen al sterk vervelen. Alleen dit, het was weer goed en prachtig. Punt. Amen en uit.

Morgen? misschien bezoek van koper hull nr 4. We zien wel. Geen duikplannen. Misschien eens tijd om de website op te splitsen in maanden i.p.v. jaren. Dat laatste maakt de website van wege de vele thumbnails zwaar voor de trage verbindingen. Ja, das nog eens een goed idee. Nu gauw naar de Marina het verslag van gisteren en vandaag uploaden voor de jeugd neerstrijkt en je niet meer bij de computer kan komen. Ik ga trouwens altijd met onze laptop en plug de kabel in. Moet wel want op de Marina hebben ze geen FTP upload programma. (Voor de kenners).

Biezen pakken dus.

Eerst vertellen dat je nog even naar 08/03 moet scrollen. Ik was die foto's uit de mast vergeten te plaatsen. Met deze dus recht gezet.

Uitslapen vandaag. Dat deed nog eens deugd. Vandaag bezoeken de kopers van de volgende boot ons. Uiteraard zijn we gaan zeilen. Weer niet helemaal zonder problemen al was het dit maal banaal. De Panda generator deed het niet. Wij dus op batterijen alleen de haven uit en terug later. Onderweg in de Durban baai nog zoveel mogelijk geladen via de props. Wel dit is nu het voordeel van dit systeem. Je leest vaak, en dan vooral een probleem bij monohulls, dat de motor  het net laat afweten wanneer je de haven wil binnen komen. Dat is knap vervelend. Wij hebben nog altijd die batterijen en je kan op de monitor goed volgen of ze nog voldoende geladen zijn. Heel extreem zou het kunnen dat we zonder generator en met te lege batterijen nog een paar uurtjes moeten gaan 'laadzeilen'. Maar binnen komen doen we gegarandeerd. 

Mijn vrouwke verjaard vandaag. Schatje, gelukkige verjaardag. Meer in mijn persoonlijke brief.

Het had net ook mijn verjaardag kunnen zijn want de natuur heeft me het mooiste cadeau gegeven dat je maar kan krijgen. Vandaag beleef ik de mooiste duik mee. Een reuze Manta Ray vondt het best aardig om 5 minuten met mij te spelen. Wauw, wat een belevenis. Het is al uitzonderlijk dat je ze tegenkomt en al helemaal dat ze nog wat willen spelen met jou. Deze Manta vondt het leuk om door de luchtbellen te zwemmen waarschijnlijk vanwege de micromasage die dat geeft.

Formidabele belevenis. Het is de eerste keer dat ik in interactie kon gaan met het zeeleven. Wie moet ik danken? U mag het zelf invullen.

We waren maar met zijn 5 en dit was een dubbel tank duik. Dus 1 uur onder, 1 uur in de Zodiac en alweer 50min onder. De laatste duik is korter omdat de duikcomputer dat zo berekend voor de NI toxicatie. Afhankelijk van de diepte bereiken we de limiet van een 'No Decrompresion Dive'. Vandaar.

Maar de natuur  heeft heel goed meegewerkt op die 2 duiken. Want alweer kon het niet op met prettige ontmoetingen. Schildpadden, Ales, Patato bass, octopus, puffin fish, scorpion fish en alweer zovele duizenden andere visjes die een voor een een blikvanger zouden zijn in elk zeewater aquarium, alwaar ze natuurlijk niet thuis horen. Hier wel en het is prachtig.

Morgen, ik kan het niet meer laten, weer een duik. Eentje maar. Dit duikgedoe begint financieel wel door te wegen. Reken zelf maar. Ik zit aan mijn 29ste duik aan pakweg 20Euro per. Plus een flinke autorit elke keer. Loopt op hoor. En dan zwijgen we maar van wat de uitrusting gekost heeft.

Maar goed, ik heb er nog geen seconde spijt van. Hopelijk zal Martje de volgende maal geen trommelvlies meer breken en kunnen we dit moois samen delen. Daar kijk ik nu al naar uit.

Terwijl ik dit nu schrijf zou het net zo goed België kunnen zijn, zij het iets warmer. Het is hier aan het druilregenen. Grijs en somber dus. Jawel, dat kan ook in Zuid Africa.

Jawel, alweer. Na gisteren kon de duik moeilijk nog beter worden. Dat was het ook niet. t'Ja, je geraakt snel verwend. Zou ik de eerste duik dag al in uforie geweest zijn met een duik zoals vandaag, dan is deze nu 'gewoon'. Ja, ja, verwend nest als ik nu al ben. Deze duik was ook een qualificatie duik voor mijn 'Advanced Open Sea' certificaat. Het was een navigatie op kompas duik. Kompassen hebben al lang geen geheimen meer voor mij dus dit was een makkie. Nog eentje te gaan, een wrakduik. Das voor maandag. Een wrak van 145m lang met een zee bodem van 35m en een dekhoogte van zo'n  20m. Kijk er al naar uit.

Dit WE ga ik weer naar het Mekka Sodwana bay. Was wel volzet maar met de belofte dat ik ook bereid ben op de vloer te slapen nemen ze me toch maar mee. Morgen 10.00 present en ik moet niet zelf rijden. Das meegenomen voor de km op de rent car. Het is toch al gauw 400km noordwaarts.

Dus, mensen, het zal hier even webstil zijn tot maandag. Hopelijk voor jullie maar ook voor mij weer een mooi verhaal in de maak.

ps. Foto 2, knap hé hoe een schildpad gaat schuilen om te slapen. Haaien zijn haar grootste vijand. Die durven wel eens een poot afbijten. Daarom zoeken ze een grot op waar haaien niet bij kunnen. Weet ook dat deze dieren naar de oppervlakte moeten voor lucht. Ze kunnen dus best lang hun adem inhouden. Daar zijn wij duikers wel erg jaloers op.

Het begon al goed dit WE. Ik werd verwacht om 10 uur in Virginia voor de rit naar Sodwana Bay maar de brug en 4 pontons die mij aan land brengen blijken nu in het water te liggen alsook de helft van het baksteen wachthuisje. Dat was dus het resultaat van een stormpje met huricane alures. Het was dus noodgewongen wachten tot een bootje mij aan wal bracht. 

Maar de show was nog niet over. De ganse weg naar Verginia leek wel een slagveld. Allom ontwortelde bomen (ook op de autostrade) die ik moest omzeilen. Durban Noord is door een tyfoon getroffen en heeft dus zijn tol geeist. 6 levens zijn ook verloren gegaan in dit geweld. Ons schip heeft geen schade opgelopen. 

En dus jawel, weer naar Sodwana Bay. Nooit zelf verwacht dat ik daar nog zou komen. Zeg dus nooit, nooit. We zijn met zijn vieren + de dive master Andrew dewelke mij heeft opgeleid. Gezellige bende. 

Op zaterdag maken we 2 mooie duiken waarvan het resultaat te zien is op de foto's hiernaast. Op een van de foto's (nr 7) zie je een visje in de kiewen kruipen van een 'Puffin fish'. Dit is een bijzonder verhaal. In de zee heb je zogenaamde 'cleaning rooms'. Vrij vertaald zou ik het de 'carwash' noemen. Merkwaardig is dat deze 'kuis' visjes steeds op dezelfde plaats opereren en dat het de vissen zijn die braaf aanschuiven om gekuist te worden. Eens dat zo ver is raakt zo'n vis als het ware in trance. Het moet vast zo'n deugd doen dat ze alles vergeten. Ze kantelen en tollen alsof ze stom dronken zijn. Of scheiden deze kuisvisjes een verdovend middel af? Kiewen moeten vast heel gevoelig zijn en daar zitten ze juist in te werken. Mooi toch hoe de natuur in elkaar zit.

Verder nog wat obligate Nimookes voor mijn petekind. Ze komen in vele verschillende kleuren voor en hebben vast ook verschillende namen die ik u alweer schuldig moet blijven. Grappigste vind ik nr 5 die me steeds weer aan IT doet denken, dit is een puffin fich. Geen kleintje hoor, zo'n 40 à 50 cm groot.

Foto 6 is dan weer bijzonder omdat het zeldzaam is om dit visje te fotograferen. Ik zal later de juiste naam hier plaatsen maar het komt erop neer dat dit visje enkel in zijn jonge jaren zo mooi is. Later wordt hij aartslelijk. Andrew, de divemaster had nadrukkeijk gevraagd ernaar uit te kijken om zijn  collectie visfoto's te vervolledigen. Met deze dus.

Zondag werd een speciale dag. Het had de hele nacht flink gewaaid en de zee staat vol van witte schuimkopjes + een flinke deining. Zouden we gaan of niet? Dat was de 'kantje boortje' vraag. Allé dan toch maar. Kan je vertellen dat dit de beste Zodiac rit was tot nu toe. Alleen daar al zou je het voor doen. Hellaas de duik wordt niets. Jawel, we hebben gedoken maar na 50 meter rif werd het duidelijk dat dit moest stoppen. De zichtbaarheid was amper 5 meter en we werden van jut naar her geslingerd door de deining. Dus na 10 min duik, 'time out' en terug naar boven. Daar was het verhaal nog lang niet afgelopen want de Zodiac leek wel op een steigerend paard. Best opletten dat je dat monster niet op je hoofd krijgt. Maar goed, iedereen is dan toch veilig aan boord 'gesukkeld'.

Dat het 'kantje boord' was om te duiken bleek later aan wal toen we vernamen dat een boot zijn 10 duikers kwijt was. De 'skipper' van de boot was mee gaan duiken en had de boot toevertrouwd aan zijn zwarte medewerker. Kapitale fout met deze zee zo bleek later want in No Time was onze zwarte vriend de boei kwijt die aangeeft waar de duikers zijn. De duikmaster sleept namelijk een touw mee met daaraan een boei.  Het duurt uren voor een redingsteam  de duikers terug vindt. Het goede nieuws is dat ze allen geborgen zijn.

Het moet een van je ergste nachtmerries zijn om jezelf eenzaam in de zee te vinden zonder spoor van een redding nabij.  Dat is ook wat soms gebeurt wanneer iemand overboord valt tijdens zijn wacht. Ik mag er niet aan denken. Gelukkig hebben we hier aan boord een 'Man over board' systeem. Dat is een soort polsband die alarm geeft eens je te ver weg bent van de boot. Het plot tevens de GPS coördinaten. Maar nogmaals, probeer maar eens iemand te vinden in een woeste zee, laat staan hem of haar er nog uit te halen.

Neen, liever niet. Laat ons van dat soort drama's  gespaard blijven. Spannend mag het best zijn, dat kleurt het leven, maar niet levensbedreigend.

Ik ben nu weer 'thuis'. Hoe anders kan ik dit verhaal schrijven hé. Maar 'guess what', het stormt nog steeds. Blauwe hemel  en 35 knopen wind in de haven. In de haven a.u.b. die beschermt is door 'The Bluff' een natuurlijke richel van zo'n 100 meter hoog. Je wil dus niet weten wat de wind speed is op de oceaan. Dit is een volwassen Zuid Wester die in combinatie met de Indische stroom golven kan maken tot 20 meter hoog. Veruit de hoogste en gevaarlijkste van de wereld. 

Ik hoop van harte dat er geen schepen momenteel onderweg zijn. Vast niet hoor want het 'weer venster' wordt hier bloed serieus genomen. Neen, hier mag je niet gokken of overmoedig zijn. En in tegenstelling tot onze gelukkige duikers, in een storm hier ben je niet meer 'redbaar' en moet je het maar zien te overleven. Vele voor ons zijn daar helaas niet in geslaagd.

Het is hier spannend nu, loei harde wind en de generator in de mast heeft allures van een opstijgende Boeing. Ben wel blij dat ik op een catamaran zit want de monohullers zijn net wasmachines. 

De wrakduik voor morgen wordt vast niets. Het ergste van de storm moet nog vannacht overkomen, dus de zee zal wel een soep zijn. Nouw goed, een andere keer dan.

Je hoort het wel. Greetz.

Vannacht om 04.00 eruit. Een vreemd piepend geluid maakt me wakker. Het waait loei hard nu. Wat nu, de boot licht aan bakboord tegen de 'vinger' aan te schuren. Dat zijn die dingen die haaks op de walk-on staan en waartussen de boten liggen.  Maar hoe kan dat nu, gisteren had ik aan beide kanten nog 1.5 meter speling. Nu nog enkel 1 meter aan stuurboord. Goed, met mijn slaapkop enkele fenders bij gestoken. Klaar is kees. 

s'Morgens wordt duidelijk wat er gaande is. De pontonverbinding net achter onze boot is gebroken en verwaaid. Dat maakt dat die vingers zich beginnen te sluiten en onze boot begint op te sluiten. De vingers aan de andere zijnde staan nu wijd open. Hmmm, dit is geen leuke evolutie. We zitten als een rat in de val. Voor mij licht nog steeds die dredger en het waait 30 à 35 kn op kop. Betekend dat er van vluchten uit deze box geen sprake is.

Maar ik ben nog bij de gelukkigen. Verderop is de pier helemaal aan het desintegreren. Wat eens een recht pad was is nu een slang met vele kronkels. Verder op zijn boten al helemaal geklemt geraakt door die vingers. Die vinders en walk-ons zijn van beton gemaakt en dus loodzwaar. Ze kunnen makelijk een boot verpletteren. 

Ondertussen zijn we ons aan het voorbereiden want er om 16.00 en 04.00 weer een springtij en met verwacht dat de wind nog gaat toenemen tot 45kn in de haven. Ik vrees het ergste voor de pier. Zoals hij er nu al uitziet belooft dat niet veel goeds. We laten nog 10 fenders aanrukken en 15 meter ketting om het openen van de opositie vingers tegen te gaan. Denk een beetje aan een schaar. Als je voorkomt dat een zijde verder open kan dan kan de andere zijde ook niet verder sluiten. Dat laatste is nu belangrijk voor ons.

Terwijl ik dit schrijf wordt op het nieuws gemeld dat iedereen moet wegblijven van het strand. Ons geliefde badplaats Umhlangla is van de kaart geveegd. Althans de strandstrook met alle faciliteiten hogerop. Ook zo Balito. De schade op de kustlijn is aanzienlijk. Mensen willen het schouwspel niet missen natuurlijk. Er worden golven verwacht van 3 à 4meter hoog ter hoogte van de kustlijn. Springtij + de sterke wind doen het waterpeil veel hoger komen dan normaal. De golven breken dus op de duinen of wandeldijken en niet meer op het strand. Dat geeft enorme klappen natuurlijk en veegt alle strand faciliteiten van de kaart.

Ik kan niet gaan kijken natuurlijk. Ik ben waakhond op onze boot. Ondertussen hangen er nog 10 fenders meer aan de boot. Lijkt bijna belachelijk maar je kan niet voorzichtig genoeg zijn. Ook het anker is klaar om straks uitgebacht te worden. Dat is nodig voor het geval de walk-ons instorten en ik moet vluchten. Die vervelende dredger maakt me het leven echt moeilijk. De ankerlijn moet er dan maar voor zorgen dat ik kan wegkomen zonder dat ding te raken of op drift te raken in deze zware winden. Hopelijk allemaal overbodige akties.

Op het nieuws nu wordt gemeld dat het dan toch weer niet de gevreesde 'freak storm' gaat worden. Gewoon storm. Wat een opluchting hé. Gewoon storm. Hier hangen we dan met zijn allen aan een pier die ver op instorten staat. Maar het wordt maar gewoon een stormpje. 

Het water staat nu ongewoon hoog. Waar gras hoort te staan is nu water. Hmmm, krijg net een bonk in de boot. Tot seffens.

Meer live kan ik het verhaal niet geven hé. De fender aan de zwemtrap was op drift. Hij hangt aan plastiek haakjes waar iemand de beveiligingslipjes heeft van afgeknipt. Daar moet ik wat aan gaan doen. Kreeg de fender er niet tussen zonder tussenkomst van de motoren. Zo sterk druk de wind de boot naar achter. Toen de fender het opgaf zag ik net weer 30kn.

Nem, met duck tape verzegeld. Sterk spul die tape. 

06.00 hier. Ben nu de lamssnede met princesseboontjes en gebakken aardappelen aan het voorbereiden. Krachtvoer voor een hopelijk niet al te lange nacht. Na het avondmaal snel naar de marina zodat jullie weer het verhaal kunnen volgen. En zo is in No Time de dag weer verdwenen.

Morgen dus meer over dit stormpje. Hopelijk in een glas met water.

En dat was het dus gelukkig ook. Een storm in een glas water. Vast 'wichfull thinking' van de media die van dit soort zaken niet genoeg krijgen. 

En maar goed ook want onze pier is niet meer in staat om nog meer storm te overleven. Dus om 16.00 was het nog flink aan het waaien maar ging dan liggen om nagenoeg windloos door de nacht te komen. Maar dat de storm de vorige dag lelijk heeft huisgehouden laat ik u tonen met foto's uit de krant. Onze geliefde plaatsen Umshlanka, Ballito, Umkamaas (voor mijn vrouwke) zijn aan hun stranden van de kaart geveegd. 

We hebben geen schade opgelopen aan de boot. Dat kan van vele anderen niet gezegt worden. Voor hen is het wonden likken nu. Vooral de kust faciliteiten betalen een zware tol. Maar dit event heeft mijn respect voor de natuur alweer wat opgekrikt. Die was al wel groot maar heeft alweer een push gekregen. Niet spotten met de zee. Nooit...

Yep, dat was dan gelukt bij Paul. 

Vandaag een domestic dagje. Vooral bezig geweest de Dingy vaarklaar te maken. Motor, tank, leidingen, anker, touw, zitjes, grabbag, enz. Dus niet echt veel verhaal hé.

Gisteren was het hier een vrije dag. Mensenrechten dag is hier een feestdag. Er was dus een speciale zeil race in de haven. Ik mocht gelukkig weer mee. Eerst was er een parade. Dat betekend dat we met zijn allen braaf één na één voorbij een schip met officials moesten varen. Daarbij wordt de naam van het schip geroepen en drie maal hip, hip, hoera geroepen. Dit wordt dan beantwoord met hetzelfde hip, hip hoera. Grappig, helemaal Engelse stijl. Dan begon de race. Maar het wordt al snel geen gewone race. Iedereen heeft water ballonnetjes en emmers bij. Het wordt een ware veldslag. 

Deze race staat in het licht van de Rescue mensen en dient om hun kas te spijzen. Ook zij maken er een veldslag van. Ze zijn ook veel beter uitgerust met hun waterkanonnen. Oneerlijke strijd eigenlijk. Maar we hebben ons goed geamuseerd. Later in de marina feest en tombola. Ze rijven 68.000Zar binnen (zo'n 6800€). Niet slecht hé. Ik ben een Brandy en een koelbox + T shirt rijker. Allé, das relatief want ik had voor 200Zar lotjes gekocht. Tenslotte hebben die jongen ons ook gered. Lees ergens vroeger 'Maiden trip + Rescue'

Vandaag een nieuwe To Do List gemaakt. 50 items. Jawel, we zijn nog wel even bezig. Bijna allemaaldetails hoor. Er zijn ook nieuwe bijgekomen door gebruik te maken van de boot en de testsails. Dat gaat nu eenmaal zo met een boot. Ik zal nooit af raken van To Do Listen. Kijk maar naar jullie zelf en waar je woont. Vast ook nog wel te doen zeker?

Ik laat je nog wat foto's zien van de storm. Gekregen bij Paul van Dive Dimentions. 

Ps. Marina nog steeds zonder electriciteit. Kabel is ontploft ter hoogte van de dijk. Waarschijnlijk het gevolg van een grondverschuiving. Maar de LAN kabel werkt hopelijk en dan ik wel weer voort met de laptop.

Morgen 'eindelijk' weer duiken. De zichtbaarheid onderwater was lange tijd slecht als gevolg van die storm. Het begint nu op te klaren. Oef, nog eens weg van de boot.

Ai, ai, ai, waar is mijn mooi Aliwal rif gebleven? Die vervloekte storm heeft niet alleen boven water veel schade aangebracht, ook diep onderwater is de ravage verschrikkelijk. Al het zachte fragile koraal is verdwenen. Weggerukt. De rotsen blijven kaal en verweest achter. Ook de vissen lijken verdwenen want die zijn hun schuilplaatsen kwijt. Wat jammer. Het gaat jaren duren eer alles weer is hersteld.

De duik was om een andere reden niet zo leuk, de zichtbaarheid is nauwelijks 3 à 5 meter. We hadden dus meer oog voor elkaar dan voor de rest. Een paar seconden onoplettendheid en je bent de groep kwijt. Het is me vandaag overkomen. De groep splitste zich in 2 en in een poging ze terug bij elkaar te brengen bleef ik maar in het midden. Mis, nu was ik beide groepen kwijt. Daar zit je dan  21 meter diep in de erwte soep. Donker en alleen. Donker vanwege het vele vuil.

Na een minuut zoeken, dan maar naar boven zoals de dril het ons gebied. Boven wordt ik onmiddelijk gespot door de Jaoan (de skipper). Niet evident wat ik ben al 40 meter weg van de boei. Hij geeft me een lift (zijdeling aan de boot) terug naar de boei. Vermits dit nog vroeg in duik gebeurde had ik nog plenty lucht. Dus terug langs de boeilijn naar beneden. De dive master Ondyne was blij me terug te zien want ze was me al een tijdje kwijt. Normaal komt je buddy je dan zoeken maar voor hem was het zijn eerste 'open sea dive'. Ze was er wel gerust in dat ik mijn plan zou trekken. Het is tenslotte al mijn 35ste duik. 

In vele opzichten was dit de moeilijkste en slechtste duik ooit in mijn prille duik bestaan. Er stond namelijk nog een felle stroming alsook nog daarbovenop een golfbeweging. Verder hebben we meer plastiek en ander rotzooi gezien dan vissen. Doordat het tij zo hoog stond + de storm is allerlei vuilnis in het water beland. Echt triestig zoals de zee er nu uitziet.

Er drijven hier in de haven van Durban ook hele eilanden van vuil. Natuurlijk + onnatuurlijk. Niemand die er wat aan doet om het op te vissen. Straks beland dat ook in zee. En terwijl ik dit schrijf is het alweer flink aan het waaien. Vanavond worden er donkerstormen verwacht. Het gaat dus morgen niet echt beteren met de zichtbaarheid in de zee. Tegen beter weten in ga ik morgen toch weer duiken. Ben daarbij aangesteld als 'tour operator' voor Dive Dimentions. Ik neem namelijk 2 toeristen mee en moet ze onderweg brieven wat er allemaal gaat gebeuren. Ha, nog even en ik heb hier vast werk. Mag soms ook de dive instructors dril geven. t'Ja na 35 keer ken je het plaatje al wel. 

Vreemd maar je wordt hier snel in de gemeenschap opgenomen en het vertrouwen is dan grenzeloos. Zo mocht ik laatst in Sodwana Bay met Ray's spik splinternieuwe Mercedes 280S rijden. Nu vraag ik je, we waren met 3 en die Belg die niet eens gewoon is links te rijden met een rechts stuur en dan nog een automaat, die mocht rijden. Das héél veel vertrouwen hebben niet? Ben hier trouwens al aan mijn derde Toyota Yaris bezig. Rood, staal blauw, wit.

Mijn telefoon staat hier ook niet stil. Ik heb al meer mensen in het telefoon boek staan dan thuis. Je maakt ontzettend meer contacten als je reist dan wanneer je thuis bent. Man, man, dat gaat nog wat worden als we eenmaal op wereldreis zijn. Ik ga nog sociaal worden. Lolololol. Nu al heb ik een berg werk om de vele op verzoek gevraagde foto's op te sturen naar alle duikvrienden en andere. Dat kan even niet hier vanwege de trage verbindingen. In SA hebben ze alleen LAN via telefoon. Kabel bestaat niet. En dan is het systeem hier nog lang niet van de snelste. Vandaar.

De nieuwe To Do List schijnt te werken. Vandaag weer eens Steven gezien (de ploegbaas). Hij liep hier te stormen om zoveel mogelijk punten van de lijst te krijgen. Het moet nu zo langzamerhand ook voor African Cats beginnen spannen dat deze boot nog niet klaar is. De volgende wordt tegen het einde van het jaar beloofd. Maar dat verhaal kennen we ondertussen al. En andere reden is het huricane seizoen van de golf van Mexico. Dat begint begin Juni. De uitlopers daarvan bereiken de Azoren en soms verder. Daar wil onze skipper dus voorbij zijn. Half April is zowat de limiet om naar Europa te vertrekken. Ook hier sluiten de weervensters zich weer stillaan. Er zijn alweer meer en meer 'South Westerlies' wat het ronden van de kaap onmogelijk maakt. Het is wat dat betreft een uitzonderlijk jaar met weinig 'North Easterlies'die we net nodig hebben. Zou er dan toch wat aan de hand zijn met het klimaat? 

Vanavond weer 'Bray'ofte Barbecue. Bij Paul van Divedimentions. Gouw even deze webpagina uploaden, post bekijken, naar de Pic & Pay voor vlees, en dan ..... feesten. Geen nood, ik moet braaf zijn want moet een eind terug met de wagen.

Enheu, het waait hier ondertussen weer 25kn met pieken van 30kn. (voor leken maal 1.8 voor km) Onze windmolen in de mast geeft weer van jutten. Ik moet hem of haar een naam geven. Iemand enige suggestie.

Ps. Sorry, geen foto's. 

Nieuwe naam hé, jawel, het was 'kak' in Aliwal Shoal, ja, zo zeggen ze dat hier. Wordt bedoelt dat de zichtbaarheid nagenoeg zero is. Wel 1.5 meter noemen we zero want je moet handjes vasthouden wil je de buddy niet kwijt raken.

Over naar plan B. Er wordt tussen verschillende duikcentra over en weer gebeld om een boot vol te krijgen voor Protea rif. Dat is nog eens 80 km zuidelijker in een plaatsje genaamd Shelly Beach.  Ze krijgen uiteindelijk 16 mensen samen en 2 boten. Reden voor deze plaats is dat gisteren de zichtbaarheid 25 meter was. Het rif ligt op 35 meter diepte maar wij zullen er over 'hooveren' op zo'n 25 meter. Hier zijn vooral haaien te spotten. De 'Bull shark', de Mozambique Shark' en de tijger Shark.  3 soorten waar je braaf tegen moet zijn.

Maar we hebben weer pech. Zichtbaarheid is 12 meter en ze sturen hun kat, die haaien. Nou ja kat, ze sturen één shark kuisvisje (ben de naam alweer vergeten), dewelke de hele duik bij ons blijft. Ik breek ook mijn diepte record, 32.6 meter. Niks gevoeld van eventuele Stikstof narcose. Sommige mensen hebben dat al op 25 meter anderen dan weer veel dieper. Het is een goedkope manier van dronken worden dewelke ook meteen ophoud als je terug stijgt. Ook geen kater achteraf. Ha, daarom duiken zoveel mensen. Goedkope legale drug zonder neven effecten. 

Dat laatste moet ik relativeren. Het kan best gevaarlijk zijn omdat je in je euforie niet meer let op veiligheid, je diepte, je luchtvoorraad enz. Je zwemt zonder erg je dood tegemoet. Best doe je dat dus met een groep of een buddy wiens grezen verder liggen dan de jouwe. Het is wel belangrijk dat je weet waar je grens ligt. Je zal dan deze grens niet overschrijden als je strikt veilig wil duiken. En dat laatste is steeds het hoofddoel.

En dus was er niet veel te fotograferen. Er waren weer dolfijnen maar probeer die maar eens te fotograferen. Ze zijn alweer lang onder voor de camera ermee klaar is. Nu we met 2 boten waren kon ik onze vrienden in de andere boot een vastleggen. De dame die poseerd is Charmaine, ondertussen al een goede vriendin met een boeiend leven. Verder heb ik die 'kat' vastgelegd. Merk op wat een mooie zool die op zijn hoofd heeft om zich vast te zetten op een haai. En dan heeft Ondyne onze dive master ook mij nog eens vastgelegd. Mondstuk uit voor de foto natuurlijk.

Morgen niks, nada, geen duikplannen. Alle duikcentra sluiten voor één keer. Maandag misschien. Op donderdag plan ik een afscheidsfeestje voor de vele vrienden die ik nu al heb hier. Vooral onder het duikersvolkje. Ik zal aan African Cats vragen het schip even netjes te maken voor dit event. 

Boei oe oe, met rasse schreden eindigt mijn Zuid Africaans avontuur. Dit is hier al mijn thuis geworden. Gaat pijn doen hoor. Al die lieve vriendelijke vrienden die we hier al hebben  gemaakt.

Vier dagen hé, geen update meer. Foei Frank.

Ik heb er wel een verklaring voor. Er waren geen duiken en dus is er maar weinig te vertellen. De boot perikelen willen jullie vast niet horen. Die zijn er plenty hoor. Het lijkt dat er meer stuk gaat dan dat we voortgang maken. Meest lastig is het feit dat de ijskast het nu weer niet meer doet. Ik had nochtans mijn voedsel randsoen zo uitgewerkt dat de ijskast leeg zou zijn bij mijn vertrek. Ik kan nu het meeste weggooien en moet noodgedwongen naar de marina voor een maaltijd.

Vooral nu heb ik de ijskast nodig voor de 'farwell party' van morgen. Mijn gasten willen vast een koele drink. Als ultieme noodoplossing kan ik in de marina ijs kopen en die in de grote freezer gooien. Die doet het na verwoede hergas pogingen nog steeds niet. Verder geen commentaar hier.

Nu wat de duik betreft, de zichtbaarheid is eindelijk weer goed. Dat is tof maar ook schokkend. Voor het eerst kregen we nu goed zicht op het rif. En het is een ware ramp. Alle fragile koraal is verdwenen en met dat ook de visjes die daar hun schuilplaats vinden. Maar ja, dat is nu eenmaal de natuur en misschien moet het ook zo. Vergelijk het met een natuurlijke bosbrand. Maar het doet me pijn want ik heb de andere zijde van de medaille gezien en die was o zo mooi.

Helaas heb ik blijkbaar iets mis gedaan met de camera. Alle foto's lijken bewogen en te blauw. Vast een verkeerde stand gekozen. Nu ja, er was ook niet zoveel te fotograveren. Het was evenwel een dubbel duik en we bleven 2 maal 65 minuten onder. Gevolg daarvan was dat ik 9 minuten decompressie tijd kreeg van de duikcomputer. Dat heb ik nog nooit eerder gehad. Dus mijn 2 laatste duiken waren de langste.

Mijn 6de duik was een wrakduik en die wordt tevens erkend als mijn laatste 'Advanced' duik. Mag ook wel na 37 duiken. Zo mag ik me nu 'Advanced Open Sea Diver' noemen. De volgende stap is 'Recue Diver' en dan 'Master diver'. Dat laatste moet ik kunnen berijken. Dan kan ik legaal mensen meenemen op de boot en duik uitstappen organiseren. Een mooie manier om nog wat inkomen  te halen en toch bezig te zijn met mijn nieuwe hobby. Ha, doet me denken aan mijn Alpine tijd.

Verder word mijn frut nu wel heel erg zuur hé. Nog 2 dagen en nog zoveel te doen. Ik heb uiteraard gemengde gevoelens aan dit avontuur. Ik ga die balans thuis maken want ik moet daar eens goed over nadenken en voorzichtig zijn in wat ik ga schrijven.

Ik weet verder niet of ik nog tijd ga vinden om vanuit Durban de website te updaten. Of ook, of er nog veel verhaal zit in deze laatste dagen. Maar ik hou jullie op de hoogte van het verder verloop. Daar mag je op rekenen.