Allereerst iedereen een prettig 2007 gewenst en voor de zeilers, veel wind en zon.

Het BBQ feestje hier op de 'Royal Natal Yachts Club' was  zeer geslaagd, het weer niet meegerekend. Koud en pijpestelen regen zonder ophouden. Gelukkig was er de grote tent waar de DJ ons met muziek uit de jaren 60 en 70 aangenaam verastte.

Ondertussen, deel uitmakend van het meubilair hier, begin ik al aardig wat mensen te kennen. Allemaal wereldzeilers die wachten op het juiste 'Weather Window'. En dat wil maar niet komen. Wat deze mensen nodig hebben, en straks ik ook, is dat de hoog drukgebieden links en rechts van de punt van Africa wat naar het zuiden zakken. Hier op het zuidelijk halfrond draait de wind tegen het uurwerk in voor hoog drukgebieden. Het rechter hoog blaast je dan naar het zuidelijkste punt (Cape Agulhas) waar het andere hoog je dan meeneemt naar Cape Town.

Wat je nu niet wil tegen komen zijn die zuidwester stormen die koele poollucht tegen een warme Indische stroom van 6 knopen opvoert. Mijn skipper verteld me dat de zee in 30 min tijd veranderd van hemel naar hel. Al wat je dan kan doen is dichter tegen de kust kruipen zodat je uit die Indische stroming geraakt en een meegaande landstroom krijgt maar je beweegt je tevens naar de lager wal en dat is opletten geblazen.

Neen, niet voor niets heeft deze kaap een reputatie. Slimme wereldzeilers zitten het gewoon uit en wachten. 

Wachten, is het juiste woord om volgend paragraaf te beginnen. Zuid Africa gaat erin slagen mij te leren wachten. Ik word er gelaten in. Magere troost is dat ook de anderen niet kunnen vertrekken. 4 dagen geen kat gezien aan boord. Verlof heet dat. Zo raakt die boot  niet af natuurlijk. Maar allé, er schijnt weer licht in de tunnel wat morgen komen de zeilmakers weer opdagen en nog wat personeel van African Cats. Echt heel veel is er niet meer te doen hoor. Alleen honderden kleine dingen.

Ik heb er goede hoop op dat volgende week de test faze aanbreekt en dan we iets na half januari zullen kunnen vertrekken. Maar erop wedden, neen, dat doet deze jongen al lang niet meer. Dit is Africa weet je wel.

Ze zijn er weer, de mannetjes van African Cats. Ik dus even terug naar de lodge om mijn mailing en webstek wat bij te werken. En om te douchen. 't Is toch weer te warm voor mij om aan boord iets te doen. Ja, ja, als maar meer zomer hier. Sorry jongens thuis, mag ook al eens iets positiefs schrijven hé.

Op mijn werk hebben ze blijkbaar een gokkantoor geopend. Er kan ingezet worden wanneer ik zal vertrekken. Een onverlaat probeert via Email aan een tip te komen. Sorry Patrick, ik zou het begod zelf niet weten. Oeps, verklikt.

Die zelfde onverlaat van gisteren is ook mijn webmaster eens we op de oceaan zijn. Hij slaagt er dus in de website te updaten (zij het anders dan ik) met foto's van de goktent. Goed gedaan jongens daar op het werk, alleen de rubriek "Martje weg met een ander", hmmm, daar heb ik het moeilijk mee. Trouwens, we zijn al te lang samen om daar nu nog stokken tussen te steken, begrijp je ?

Vandaag was het alle hens aan dek, wel even toch, de zeilmaker was er 20 minuten, en de electrieker kwam zeggen dat hij 's avonds gaat doorwerken. Bay, bay, niet meer gezien. En zo gaat dat hier in SA, veel bla bla, en dan weer niets meer. Gelukkig waren de African Cats boys er wel en werd er wel weer wat vordering gemaakt. Nou vordering, stel je daar maar niet te veel van voor bij 35 graden (gevoel 42 gr). 

En zo kabbelt het leven hier maar voort. Met nog steeds de troost dat de andere wereldzeilers ook nog niet kunnen vertrekken.

Heb wat dat betreft nog wat in de pilots aan het lezen geweest. Van Durban naar East London is het gevaarlijkste stuk. 265Nm zonder enige mogelijkheid om te schuilen of te vluchten naar een haven. Die zijn er gewoon niet. Op dit traject komt de Indische golfstroom het dichtst bij de kust nl. zo'n 8Nm. Dus er blijft maar een smalle strook over om op het continetaal plat van 200meter te komen. Zit je dieper en komt die gevreesde ZWester eraan en dan kan de oceaan zich opbouwen in No Time tot golven van 20 meter. 

De rest laat ik aan jullie verbeelding over. Niet voor niets zitten alle Die-Hards hier braaf te wachten op het juiste moment. 

Gisteren avond werd ik uitgenodigd om op een catamaran een nachttochtje in de haven te maken. 2 koppels van Johannesburg en buren op het water. Het was hun laatste dag vakantie en ik zal het geweten hebben. Ze konden de cocktail drankjes echt niet leeg zien staan. Dus deze jongen voelde zich oud deze morgen. 

Was overingens wel een mooi tochtje. Ben evengoed toch naar de lodge gereden (dik in het rood) omdat het gebrek aan een werkend toilet op het schip toch wel belangrijk kan zijn. Zolang dat niet in orde is ga ik niet meer op de boot slapen.

Maandag zouden we gaan testzeilen. Dat vroeg de zeilmaker. 'Zouden we' zeg ik wel want hier in Africa zijn afspraken een rekbaar begrip. Zo komt onze electrieker dagelijks zeggen dat hij komt en gaat overwerken. Zijn kat ja .....

We staan op zeilen.com eindelijk bij de vertrokken zielers. Had ik wat voorbarig aangevraagd en was dan door afwezigheid van een Zeilen medewerkster blijven liggen. Maar nu, officieel in Zeilen, we zijn vertrokken. Jawel, naar Durban SA maar nog net niet aan het varen.

Op verzoek van velen geef ik een fotosessie van hoe de toestand nu is. Laat duidelijk zijn dat het schip nog niet af is en dat sommige foto's misschien wat verontwaardiging zullen opwekken omdat het er nog wat rommelig uitziet. Dat komt vast allemaal wel goed maar vraag me niet wanneer. Jullie hebben evenwel het recht om even binnen te piepen. Have fun. 

Verder geef ik geen commentaar bij de foto's omdat ik ook geen leugens wil verkopen. Ik denk dat de foto's voor zich spreken en elke bootkenner zal wel zijn eigen conclusies trekken. 

Dat de zeilmaker niet is geweest en er geen proefzeiltocht was moet ik toch niet meer verklaren zeker. Trouwens hoe dat moet met al dat gereedschap was me al een wonder. Dat vliegt vast van her naar jut.

Vliegen deed onze kleine buurvrouw ook. Wat doe je met een kind op een boot, jawel, je hangt het in een soort trampoline broek en laat het zolang springen tot het in zijn speeltje in slaap valt. Grappig zicht was dat.

Minder grappig verging het mijn skipper. Toen we gingen eten 's middags had de man nog een  BMW 3 serie.  Na de maaltijd niet meer. Gestolen, vlak voor onze boot. De man was begrijpelijk in alle staten. Na wat politie werk heb ik hem dan maar naar huis gevoerd. Wat een ontzettend leuke stad is dit hier. 

Leuk was onze conversatie in onschuld nog wel, tijdens het maal. We bespraken de vele mogelijke scenario's van vertrek en wat ons nog rest van tijd. Na 20 januari is Fons onze vriend en redder in nood ook uitgespeeld. Hij heeft andere verplichtigen in maart. Naar huis in een ruk via Kaap Verde en Azoren kan misschien nog wel maar is gekkewerk. Volgens een andere vriend Michel zal ik dan rijp zijn voor de ziekenkas en voor altijd een hekel aan zeilen hebben.

Dus wat nu, toch naar de Caraïben en wat verlof nemen en dan naar huis vliegen, of de Kaap Verden en dan naar huis (voor als er nog minder tijd rest). In beide scenario's wordt het duidelijk dat ik niet met het schip tot in Antwerpen zal raken. De skipper zal het werk moeten afmaken. 

Dat laatste is niet wat ik verwacht had maar we willen proberen nog wat vakantie te redden en 'te genieten' van ons schip in plaats van er de slaaf van te zijn.

Zeker is dat kalenders en zeilers niet samengaan. Wie nog moet werken en tijdsgebonden is zit steevast met grote problemen. Ik kan dus haast niet wachten op volgend jaar, hopelijk mijn uitstap uit het beroepsleven.

Gisteren spatte de zeepbel uitelkaar. Mijn zeepbel. Mijn droom. De droom om met ons schip naar huis te komen. Ik was uitzinnig.

Aanleiding was een koele brief van Gideon (African Cats) zeggende dat gezien de huidige situatie het beter was dat ik naar huis zou keren en dat het schip wel naar Antwerpen zou gebracht worden. In goede orde en betaald door African Cats.

Hoe rood kan een lap worden voor een stier. Dit overtrof alles. Plots ging er van alles door mijn hoofd. Zoals, ja, ikke naar huis, Gideon komt binnen 2 weken, hij gaat wat spelevaren met ons schip en brengt het misschien nog een eind naar huis terwijl hij er vakantie op houdt. Ik thuis zonder werk (loopbaan onderbreking), in de winter wachtend op een occasie schip (want dat is het na een halve wereld reis) mijn kas op vretend hoe het de boot vergaat. Neen, over mijn lijk.

Maar wat je leest is niet altijd wat je leest. Blijkt dat Suzan (u weet wel medewerksters African Cats en crew lid tot zij haar voet brak) ter goeder trouw aan Gideon het advies gaf om een retour ticket aan mij te geven zodat ik even een break zo hebben en bij Martje zou kunnen zijn. Waarom Gideon van die retour een enkele reis maakte is me nog de vraag. Het voorstel van Suzan was niet zo slecht maar wat Gideon ervan maakte was even heel andere koek.

Eind goed al goed, na wat boze mails en het besef dat het om een misverstand ging zijn de plooien alweer glad gestreken. Er werd mij formeel beloofd dat ik naar huis zal varen of toch al een heel eind. 

En kijk, het vooruitzicht dat de patron op 22 Januari terug komt doet plots wonderen op de boot. Het gaat zowaar weer vooruit. Dat laatste kan alweer een verkeerde perceptie zijn van mij, maar hoe dan ook het geeft weer nieuwe moed. 

Appelthans was de naam van de man die ik nu nog haat. Hij was leraar Nederlands in  Saffraenberg. Een militaire school nabij Sint Truiden waar ik school liep en waaruit 2 van mijn beste vrienden levenlang vriend gebleven zijn. U weet wel Fons en Michel die me beiden uit de nood willen helpen hier in Durban.

U raad het al, ik was niet goed in Nederlands. Waarom toch is het zo dat leraren zij die goed hun stof beheersen als vrienden nemen en de sukkelaars verachten.  Want dat was wat Appelthans met mij deed. Verachten. Bovendien had de man nog wat tegen Antwerpenaren, zelf Limburger zijnde. Waarom, geen idee. Mijn allerbeste vriend is Limburger. Niks mis met hem.

Ik weet het wel, ik ben nog steeds niet goed in de Nederlandse taal en schrijf behoorlijk wat fouten. Stomme fouten zelfs. Het is te laat om dat nog goed te krijgen.

Maar kijk,...,  kijk naar de score die mensen mij geven op Zeilen.com. 4.5 op 5. De hoogste score van alle  vertrekkers sites. 

Duidelijk is dat mensen vooral naar het verhaal zoeken en niet naar de fouten. Of misschien houden ze van drama zoals in de populaire soaps. Drama genoeg hier. Wat dan ook, ik ben bijzonder gevleid om zoveel goede punten. Punten die ik nooit kon halen op school. Appelthans, leef je nog? het ging nooit wat worden met mij en Nederlands weet je nog.

Een ander gevolg van deze mooie score is dat het me geweldig motiveert om deze site frequent te updaten. Van harte dank dus voor jullie blijk van interesse.

Ik hou van jullie, sorry mijnheer Appelthans.

Maandag is de verlof periode hier voorbij. Kinderen gaan dan terug naar school. Alle werknemers hervatten het werk. Dus maandag is het weer volle bak op de boot. Met nog een week te gaan voor dat de 'boss' terug is verwacht ik dat er veel gaat gebeuren.

Over de vakantie periode heen moeten gaan was het ramp scenario. Dus dat hebben we gehad. Het kan alleen maar beteren nu. Vandaag zelf nog wat geklust. Dat gaat eens zo goed alleen op het schip. Niemand in de weg en geen of weinig rommel. Aan dat laatste hebben ze vrijdag nog flink gesleuteld na 'alweer' een klacht van mij. Ze laten bijna letterlijk het gereedschap vallen als ze naar huis gaan. Het is eens zo prettig werken op een proper schip.

Minder proper zijn de 'blanke' bedelaars hier aan de haven ingang. Jawel blank. Hier in ZA is geen of weinig sociale organisatie van de overheid uit. Iedereen moet privé zelf voor zijn pensioen zorgen. Dat laatste wil wel eens mis lopen voor sommigen (lees velen). Tal van die bedelaars waren vroeger skippers maar hebben mede door drank problemen alles verloren. En daar sta je dan. Miserabel einde van je leven als je het mij vraagt.

Onder de zwarte bevolking is de armoede nog schrijnender. Een paar van die sukkelaars zitten ook aan het dok. Eentje met één been, en ander met half ingeslagen schedel door een ongeluk. Beide gekend door onze skipper als werkers aan boten vroeger. Als ik ze paseer krijgen ze steeds een fooie. Ocharme 2 ZAR per keer. Breng soms ook een Cola blikje en dan zijn ze uitzinnig.

Dan dringt het tot me door dat al mijn problemen slecht 'luxe' probleempjes zijn en schaam ik me. Die bedelaars zien me even later op die luxe catamaran stappen. Wat gaat er dan door hun hoofd vraag ik me af. 

Ik pleegde voorheen ook wel eens te klagen over onze hoge belastingen. En toegegeven er wordt ook wel wat mee geknoeid, maar wees blij mensen dat wij in België en Nederland zo'n goed sociaal systeem hebben. Teveel mensen kunnen financieel niet overweg met sparen of privé pension en dan gaan er drama's gebeuren net als hier. Geloof me, het niet mooi om zien hier.

Geen werk en geen sociale zekerheid is ook voor vele jongeren de aanleiding om in de criminaliteit te stappen. En dan krijg je hier Amerikaanse toestanden waar de begoeden zich in bewaakte wijken moeten afschermen en tot de tanden bewapend zijn. Tussen woonst en werk is uitstappen uit den boze. Neen, in zo'n samenleving wil ik niet leven. Dan maar wat meer belastingen betalen en wat vrijer zijn.

En zo leef ik al een tijdje in een afgeschermde wijk waar de lodge ligt. Omgeven door hoge electrische omheinigen. Pendelend van mijn 'woonst' naar mijn 'werk' en hopend dat ik geen auto pech krijg of in een ongeval betrokken raakt. Want dan, gezien de plaats en het voorval (ik moet steeds door down town) ben ik overgeleverd aan de wetten van de jungle. De jungle die hier Durban heet. Samen met Johannesburg de meest gevaarlijke steden op aarde.

Zoals voorspeld, volle bak vandaag op de boot.  Zo'n 10 man. Dan gebeurt er wel wat hoor, niettegenstaande de alweer ondragelijke warmte. Vandaag was het 90% vochtig. Je eigen zweet verdampt dan niet meer en afkoelen doe je dus ook niet meer. Het is net als in de sauna, zweten en nog eens zweten. Maar dan de ganse dag lang. Je raakt er zowaar van uitgeput.

En dus mocht vandaag de radar voor het eerst draaien. De navigatie toplichten zijn nu juist geplaatst (rood en groen waren verwisseld, dom hé) en de autopilot mocht ook zijn ding doen. De Woodstock boys (afwerking hout fineer enzo) naderen het einde van hun opdracht en hoera, de electrieker is komen opdagen en werkt zowaar door een stuk in de nacht.

Nu, deze laaste heeft vandaag wel een uurtje in de top van de mast bezig geweest. Liever hij dan ik want 20 meter is verdomd hoog op zo'n dun paaltje. Ik weet het wel, ooit zal ik er ook in moeten en als ex-alpinist zou dat geen probleem mogen zijn. 'Zou' zeg ik wel want dat klimwerk is ondertussen al een tijdje geleden. Zeker is dat ik minstens een extra zekering voor mezelf wil. Zo slechts aan één systeem hangen vind ik toch wat mager. Niet zozeer het touw boezemd me angst in maar ook het mannetje dat het touw bediend.  Alles went natuurlijk want onze electrieker 'Loly' moet dan maar weer op mij vertrouwen en hij kent me niet eens.

Eenmaal thuis ben ik nog niet alleen. In België of Nederland heb je wel eens gezelschap van een mug, vlieg of een spin. Hier gaat dat verder. Een soort leguaantjes kruipen hier gezellig over de muren. Laat je de deur open , dan durft er wel een een vledermuis binnen vliegen. Of moet ik zeggen vlederrat, want zo groot zijn die beestjes hier. Maar weerom, alles went.

Ben ook al gewend aan de taal. Sinds Martje weg is (en dat is al héél lang) is de enige taal die ik spreek Engels. Ik droom zelfs in het Engels. Ook auto rijden, links met een rechts stuur,  is alsof ik nooit wat anders gedaan heb. 

Oeps alweer 3 dagen voorbij en geen update !!! Foei. En dan vergeet ik nog nieuws te schrijven ook.

 Zo werd zondag de rent car van mijn arme skipper weer gemolesteerd. Achterraam ingeslagen. Nou oef, 't is maar een rent car maar eens thuis ontdekt hij dat zijn laptop dewelke in de koffer zat gestolen is. Achteraan in een Toyota zit een hendeltje dat de koffer openmaakt. Het is duidelijk dat deze plaats wordt gespot door een dievenbende. We hadden nog maar net over de middag foto's aan het bekijken geweest. Na het verlaten van de marina heeft hij de laptop terug in de koffer geplaatst en is niet langer dan 10 minuten op de boot geweest. De arme man verdiend al lang niets meer aan mij. Integendeel.

Gisteren was er een avond regatta. Ik had een vooraanstaand persoon (Mimi) laten weten dat ik beschikbaar was. 2 minuten later had ik een boot. Een 36 voets momohull. Nou, eindelijk toch eens gezeild, wel niet op ons schip, maar allé, alle begin is welkom. Het was een leuke ervaring waar ik een stevige blauwe plek aan over gehouden heb. Op een gegeven moment misplaats ik me en val op een Winch met mijn bovenbil. Oei, oei, dat deed pijn en nu nog. 

Die zelfde avond heb ik er nog niet veel van gevoeld. Het was namelijk 'Miller' party, dat is een soort fluitjes bier demo avond. Niet dat bier deed de pijn vergeten, wel het bubbelbad met 4 bloedmooie Miller meisjes. Ten lange leste zat de ganse jeugd in dat badje. Grappig.

En jeugd is er genoeg want er is al geruime tijd een cursus aan de gang en daar komt schijnbaar veel jong volk op af. 's Avonds zie je ze dan ook ijverig studeren in de marina. 't Ja, waar is de tijd hé.

Nuno heet de man, een Portugees die verdeler is van Cressi duikmateriaal (Italiaans) voor het Zuidelijk halfrond. Via de skipper leerde ik hem kennen. Om een lang verhaal kort te maken ben ik nu de gelukkige eigenaar van een spiksplinter nieuwe 'complete' duikuitrusting. Top of the bill. Voor de kenners, het jasje is een s111R. Met compleet bedoel ik dus compleet klaar om te gaan duiken in al zijn glorie. Dat alles voor het zachte prijsje van 9000ZAR (900€). 35% korting op inkoopprijs. Leuk als je vriendenkring hier groter wordt. Straks wil ik nog blijven ook.

Loly, ja ze hebben hier rare namen, is de elektrieker die met het briljante idee afkomt om er eens een week tussen uit te knijpen en een duikcursus te gaan volgen. Een minuut later krijg ik van Nuno de cordinaten van zo'n cursus. En zo komt het dat ze me maandag om 9 uur komen ophalen voor een avontuur waarvan ik de details nog niet ken. Wel spannend.

Spannend ook wordt het morgen vroeg want de boot moet verplaatst worden daar de originele eigenaar van de plek terug is. Spannend omdat Steven en ik eigenlijk geen ervaring hebben met haven maneuvers met en cat en de geul is niet zo breed. Morgen dus meer en hopelijk goed nieuws. 

We zijn verhuisd !!! Zowel het schip als ikzelf. Gisteren moesten we onze oude getrouwe plaats verlaten voor een megayacht met de uitnodigende naam "Fore Play". Verder geen commentaar, het zegt al genoeg.

Dus voor het eerst achter het stuur, havenmaneuvers met een forse wind. Totaal illegaal trouwens want ik heb geen licentie om met een schip te varen onder ZA vlag. Ja, ja, bij ons in België en ook Nederland dacht ik heb je in weze nog niets nodig om te gaan varen met een zeilboot. Hier is dat anders. Bovendien heb je zelfs een speciaal brevet nodig om in de haven van Durban te mogen varen. Zoiets als een Rijn brevet. 

Maar ach, het was maar 250 meter of zo. Wel trikky met die forse zijwind. Uiteindelijk en mede door de hulp van de African Cats boys zijn we zonder botsen of schrammen op onze nieuwe stek beland. Spannend was het wel. Deze lichte cat met vrij hoge vrijboord neemt graag wind. Gelukkig heeft een cat 2 motoren en zonder ook maar aan het roer te komen hebben we met die 2 motoren de hele klus geklaard.

Wat ook weer prachtig bleek zijn die electromotoren van Solomon. Zo ben je in acheruit en dan weer in vooruit 'volle kracht' zonder die dingen pijn te doen. Zalig gewoon. De Panda gen stond bij, al was dat strikt niet nodig, om deze meteen ook weer even te testen. Batterijen hou je best 100% vol. Zo gaan ze het langste mee.

Maar ook deze jongen is verhuisd. De WC is net tijdig operationeel nu Gideon (patron African Cats) terug is. Hij neemt mijn kamer over in de lodge, die overigens nog vol dozen staat en het spaart alweer een extra kamer. Deze chique lodge gaat voor 600Zar over de toonbank en dat tikt dus al aardig door als je weet dat we hier al van half november zijn. Gelukkig is sinds de 'overtime' alles voor rekening van African Cats. Fair zijn ze wel.

Nog een andere reden om hier op de boot te gaan wonen is het feit dat ik nu de auto kwijt ben aan Gideon. Nu ja, als ik hem wil gaat dat wel, maar moeilijker. In de marina heb ik alles. Vrienden, eten, douche en gezelligheid. Ik ken ondertussen alsmaar meer mensen en zowat de hele marina leeft met me mee wat timing en afwerking betreft. Er aardig van ze, allemaal.

Nadeel van de verhuis is de communicatie. Ik heb geen WiFi contact hier aan boord en terwijl ik dit schrijf hoop ik dat ik dit verslag kan uploaden in de marina. Wel als je dit leest vanavond dan is dat alweer gelukt.

Met Gideon is ook de nieuwe antenne tuner aangekomen. Daar ben ik nu al een tijdje mee bezig maar het lukt verlopig nog niet een Email te zenden met de SSB/Airmail. Het is nu 17.00u en waarschijnlijk nog te vroeg voor een goede propagatie. Straks dus meer zendplezier of treurnis.

En dan gaat morgen mijn duikerscursus van start. 1 week. Ik weet er verder niets over maar zal niet nalaten u in te lichten. 

Ik zit met een prop water in mijn linker oor. En die wil maar niet loslaten. Voilà, een eerste gevolg van mijn duik cursus.

Ging me dat daar vooruit zeg. De cursus is volgens de Padi standaard en van de 5 theorie lessen hebben we er al 3 afgehandeld + tests. We, zeg ik want 'we' zijn met 2 in de cursus. Een bevallige jonge dame is mijn mede leerlinge.

Voor de praktijk in de namiddag was ik alleen met de instructeur.  Voor het zoute zwembad wordt eerst het programma doorlopen. Behoorlijk lang  epistel om te onthouden maar eens in het water ging het goed met de gebaren taal en werd alles duidelijk. Ik zeg wel duidelijk maar zeker niet simpel.

De ganse dril wordt eerst in het ondiep gedeelte gedaan waar je zo je wil gewoon kan rechtstaan en boven water uitkomt. Daarna wordt deze dril nog eens overgedaan 3.5 meter diep water. Het was ook daar dat mijn  linker oor al niet goed mee wilde wat druk egalisatie  betreft.

En hoe was het, eerst een beetje vreemd zo onder water moeten doorademen. En de dril, wel eerst gezicht in het water, daarna masker af en inademen via mond en uit via neus. Lijk simpel maar kenners zullen het zich wel herinneren, het wil wel eens mis gaan met de coördinatie. 

Volgende stap bril afzetten en opzetten en met je neus vol lucht blazen. Vandaar die eerste oefening. Dan mondstuk wegwerpen en terug opvangen en water uitblazen. Ik vond dat rotding niet in eerste instantie omdat ik het fout deed natuurlijk. Kalm blijven is een goede eigenschap tijdens het duiken. 

Daarna je Buddy (zo heet je partner) uit de nood helpen met jou lucht. Hier in ZA is een dubbele ontspanner en mondstuk verplicht.  Dus mondstuk over en weer geven wordt niet meer gegeven. Daarna was ik aan de beurt. Geen lucht betekend ook dat je met de mond en geleende lucht je harnas moet opblazen. Allemaal niets hoor, alleen de eerste keer lukt het nog niet zo met de coördinatie ervan. 

En dan het moeilijkste van de dag was kapotte ontspanner simulatie waarbij je het mondstuk niet meer in je mond steekt maar met de hand eromheen lucht zuigt uit je hand als het ware. Je hand wordt dan de ontspanner. Vreemd hoor, echt héél vreemd, onderwater ademen door lucht uit je hand te zuigen.

Genoeg gespeeld, nu naar 3.5 meter en alles nog eens overdoen. En het maakt wat uit hoor. Ik bedoel in je koppie. Technisch is alles het zelfde maar nu kan je niet zomaar ontsnappen en je kopje boven water steken. Maar het ging allemaal goed. Daar in het wat diepere kwamen er nog wat andere oefeningen bij waarbij het vooral op aankwam om met je ademhaling je drijfvermogen te regelen. Dus, puch ups zonder armen en met je longen. Easy, veel minder makkelijk bleek later rondzwemmen en een constante hoogte te houden. Je regelt namelijk je niveau met je longen en niet met de lucht in je harnas. Eens die is ingesteld blijf je daar zoveel mogelijk af want dat kost lucht uit je fles. Dus nu moet je leren ademen met je 2 eerste liters lucht in je longen (dalen), dan weer met liter nr 3 en 4 (stijgen). Of 5 als je grote longen hebt. Niet makkelijk en ik moet toegeven dit heb ik nog niet onder kontrole. Of ik blijk te zinken, of ik ga stijgen.

Maar duiken is een leerproces en de instructeur was zeer tevreden over de eerste dag. Kalm bijven blijkt de 'key' opdracht te zijn en wil wel werken bij mij. Als je onder hobbies gaat kijken, ik heb wel meer angst sporten gedaan. En bij al die 'gevaarlijke' sporten is kennis en kalmte de sleutel tot succes. Ik ben blij dat ik dit weer mag doen. Het maakt het leven weer wat rijker.

Eind van de rit is een 18 meter duik in de oceaan. Met u raad het al, de dril van vandaag + wat nog komen gaat. Mmmh, spannend hoor.

En zo waren mijn gedachten even weg van de boot. Dat deed deugd. Eens thuis (en dat is nu dus de boot), was alles netjes opgeruimd maar progressie heb ik visueel niet kunnen ontdekken. Zal wel wat gebeurt zijn hoor maar zeker niet wereldschokkend. 

Het was direct watertrainig vandaag. Samen met nog een andere 'jonge' jongen. Zwemmen zonder masker, masker af + mondstuk kwijt en nog van dat leuks. Ik moet vooral opletten met ademhaling. Ik ben van nature een neus ademer en zonder masker heb ik de neiging door mijn neus te willen ademen. Das niet leuk natuurlijk als je neus vol water schiet. Maar het gaat als maar beter en weerom is kalmte de sleutel tot succes.

Daarna nog wat uitkleed oefeningen. Ik bedoel het harnas met fles en zo, en dan weer aan. Ook zo met de loodgordel. En hetzelfde nog eens over aan de oppervlakte en op je harnas gaan zitten (in het water). Dan nog een lange oefening in 'zweef'vermogen met je longen. Dit is eigenlijk de plezantste oefening (minste stress) maar ook wel de moeilijkste verlopig. Maar ook dat gaat beter en beter.

We zijn nu door alle zwembad oefeningen door. Morgen gaan we naar een meer om wat dieper te gaan. De 2 laatste dagen gaan we de zee in + exaam. 

Na alweer een blitz cursus theorie (les 4 en 5) was het tijd voor theoretisch exaam. 90% heb ik gehaald. Daar kan ik best mee leven. Een paar domme fouten  en wat 'Diver planning' fouten hebben me van de 100% weerhouden. Die diver planner is iets wat je wat meer moet trainen en daarvoor heb ik echt wel héél weinig tijd gehad. Voor leken, het gaat om het berekenen van je duiktijd op verschillende diepten en met verschillende duiken zonder de decompressie tijd te overschrijden. Decompressie is nodig wanneer je die tijd overschreid. Dit is nodig om de stikstof uit je bloed te krijgen. Doe je dat niet dan kan je de bijzonder pijnlijke en schadelijke stikstof bellen krijgen in je bloed, spieren en vooral je gewrichten.

En dan mijn linker oor. We zijn na de sessie naar de dokter geweest. Ik heb mijn trommelvlies druk 'overstressed'. Daardoor gaat het automatisch aan de binnenzijde een genezing vloeistof produceren. En dat geeft die vervelende druk alsof er een droge prop diep in je oor zit. 2 soorten pillen en een spray moeten snel komaf maken met dit fenomeen. De dokter is trouwens zelf een duiker en vlakbij het Diving Center. 220Zar voor de dokter en 85Zar voor de medicatie. Het valt hier dus steeds mee wat prijzen betreft.

Het weerhoud me niet van verder te duiken maar moet wel goed opletten dat ik de druk kan egaliseren in mijn oor. Neus knijpen wil niet werken voor mijn linker oor. Slikken wel. Ik wist alleen niet in den beginne hoe te slikken met zo'n mondstuk in je mond. 't Ja, alle begin is moeilijk hé.

Mijn instructeur wil samen met mij op de testsails onder de boot duiken om te kijken of de galvanische blokken op de schroefas niet te dicht bij de romp zijn gemonteerd. Een probleem dat we later ontdekte omdat de electra motor op zijn rubbers een heel eind axiaal bleek te verplaatsen. Vergeet dit verhaal als je niet technisch onderlegd bent.

En nu we het toch over de boot hebben, zij lijkt als maar meer opgeruimd maar wezenlijke progressie kan ik niet meteen ontdekken. Dat heb je met die 90 kleine dingen. Het zijn er nu misschien 80 maar zoek het verschil hé.

Feit is dat die duikcursus een schot in de roos is wat betreft ontstressen. Het is net als klimmen vroeger. Je denk aan niets meer dan datgene waar je mee bezig bent. En daar was ik echt aan toe. Bovendien lijkt mijn tijd hier nu niet meer zo verloren.

Hoor mij, in dit bloedheet zomers land. Jullie willen zeker even ruilen. Alles is relatief hé.

Gisteren zijn we gaan duiken in een steengroeve put. Zoet en troebel water. De oefening dient vooral om ook in troebel water de kalmte te bewaren en de trukjes aan te leren om mekaar niet te verliezen. We zijn tot 12 meter afgedaald maar de put gaat tot 40 meter. Nog een nieuwigheid is dat het water temperatuurs lagen heeft. Zo rond 6 meter begon dat water danig af te koelen en dat zo abrubt dat het even schrikken is. Verder dezelfde drils als in het zwembad. Dat lukt allemaal als maar beter. Oefening baart kunst en vooral omdat je het kent wordt je veel kalmer. En geeft een wereld van verschil.

Het was ook woensdag en dat betekend weer een regatta in de haven. Dat doen ze elke week hier. In een mum van tijd had ik weer een boot gevonden. Monohull 26ft. Das zowat de kleinste boot waar ik ooit mee gevaren heb. Maar wel leuk want je voelt alles beter aan. Grote boten verbergen de kleine foutjes gemakkelijk. Bij de kleinere, wordt je direct terecht gewezen. Zeer leerrijk dus.

Zo rond 23.00 liepen we binnen. Nog een drink en een nababbel en met 24.00 uur bedtime was er geen tijd meer om nog een verslag te schrijven. 

04.00 u opstaan. Oei,oei, das véél te vroeg voor mij. Maar het was van moeten want vandaag gaan we duiken in zee. 1 uur rijden, 1 uur uitleg en dan nog 30min varen in een duikers zodiac naar het rif waar we gaan duiken maakt dat we er vroeg uit moesten. Met zijn 7 moesten we die 16 mans Zodiac in het water draaien en tegen de golven in vrij zien te krijgen. Nou moe, dat was flinke ochtend gymenastic. Iedereen flink buiten adem. Dan de eerste 200 meter was het rollercoaster spelen om door de golven te raken. Daarna veranderde dat in een niet al te grote deining.  Eén leerling, een toekomstige priester !? werd zeeziek. We waren met 5.

En dan de dril achterover in het water plonsen. Een afrolbare touw aan een vlotje met duikersvlag zal er voor zorgen dat de boot boven weet waar we zijn want er staat tevens een redelijke stroming. Wijle dus allemaal naar beneden. Onze arme priester heeft nog een moeten kotsen in zijn mondstuk (grappig) maar gelukkig kunnen die dingen dat aan als het geen te grote brokken zijn. Die was hij gelukkig al eerder kwijt.

't Was weer ferm slikken en kauwen om mijn linker oor te egaliseren. We zijn direct naar 18m afgedaald waar het koraal rif een plateau vormt. Toen de ergernis van mijn oor opgelost was ging plotseling een nieuwe wereld voor me open. Wauw, we zitten midden in een superaquarium. Het eerste wat we zagen was een reuze waterschildpad (leaderback). Alles vergroot visueel onderwater, zo,n 33%. We waren met zijn allen bijna bovenop de schildpad geland. In het water lijken ze goed gecamoufleerd en vallen ze van boven gezien niet echt op.

Maar dan rondom ons duizende vissen. Kleine maar ook ferme grote. Met zijn allen beginnen we nu aan een 'wandeling' door het rif. Spijtig dat ik de namen van de vissen niet ken maar de ene was al mooier dan de andere. In een nis vinden we dan een hele grote vrij lelijke, gereduceerd naar ware grote zo'n meter lang maar ook ferm dik. Allé, er is zoveel te zien en ik ben zozeer bezig met mijn drijfvermogen te regelen (met longen) dat er me tijdens deze eerste zeeduik nog veel ontgaat.

30 minuten blijven we onder. Daarna is het rust in de Zodiac behalve voor de priester in spé. In de Zodiac geraken was ook geen evidentie hoor. Die luchtbuizen zijn ferm dik en ge moet een aanloop (vertikaal en met vinnen) maken gekombineert met een juiste golf of je komt er niet in. De 2 meisjes die erbij waren hebben erin moeten hijsen.

Na 45min rust en flessen wisselen, beginners verbruiken véél meer lucht dan kenners, was het weer afdalen geblazen op een andere locatie. Deze duik was voor mij weer zoveel leuker omdat je nu weet wat je te wachten staat. Doordat ik nu volledig kalm was is het super genieten van wat er rond ons afspeelde. Knap hoor, ben ik blij dat ik deze cursus gevolgd heb. Dit ga ik vast nog meer doen.

Weer 30 min later is het feest gedaan. Met de Zodiac in topspeed naar het strand. Vooral dat laatste was een knap stukje sturen. De schipper wacht en gaat dan achter de juiste golf aan om dan in full speed met deze golf tot op het zand te scheuren. Was dat plots remmen zeg. Weet ik meteen wat ik later moet doen als we met onze Dingy (Rubber Duck genoemd hier) aan land moet gaan. Alleen zal ik niet zoveel power hebben natuurlijk. Onze arme priester in spé licht strike op het strand. Hij blijft nog een hele tijd ziek. Ook aan land.

Terug in het duikcentrum wordt ons 'verlopig' brevet overhandigd. Ik mag nu in open water duiken tot een diepte van 18m volgens de wereldwijde erkende Padi standaard. Bij voorkeur nooit alleen. 

Op de middag ben ik weer in de marina. Het lijkt me alsof er al een ganse dag is gepasseerd. Na een Griekse salade ben ik onder een palmboom even gaan pitten. Dat deed deugd.

Terug op de boot heb ik plots een buiten tafel en davits. Dat laaste zijn die dingen waar de bijboot gaat aan hangen. Dat zijn de meest visuele dingen. Maar er gebeurt veel nu. Het lijkt dat de eindsprint is ingezet. 

Van het duik gebeuren heb ik nog wat foto's op de GSM staan maar ze eraf halen is nog even een probleem want mijn laptop heeft geen seriële poort en mijn adapter ligt nog in de lodge. Dus die prentjes heb je nog tegoed.

Weinig nieuw eigenlijk maar ik weet dat sommigen onder u dagelijks checken. Dus ....

Was ik nog van plan volgende week enkele duiken extra te plannen, daar beslist mijn linker oor  anders over. Even was het beter maar nu heb ik weer een terugval. Dokter beslist nog wat straffer spul te geven. Dat maakt me nu wat dizzy en slaperig. Geen nood, nog steeds niets ernstig met dat oor, alleen een reactie van het lichaam op teveel overdruk en dus vorming van vocht aan de binnenzijde. Gevolg, ik was deze morgen ongeveer potdoof links. Das nu alweer een pak beter maar duiken, neen, even niet vlogende week.

En dat zal in ZA de laaste kans geweest zijn want volgende week staan test sails op het programma. Als alles zowat redelijk verloopt dient zich de voorbereiding aan om aan de grote overtocht te beginnen. Dus sowieso geen tijd meer om te duiken.

Verder kan ik zeggen dat het hard gaat nu op de boot. Die laaste loodjes laten zich langzaam oplossen. En zoals verwacht, heb je plotseling een zeewaardig schip. Ben blij dat we nu in deze faze zitten. Geef toe, het heeft lang genoeg geduurt.

Wanneer we echt zullen vertrekken begint nu meer en meer af te hangen van het juiste 'Weather Window'. Dat was weer reeds lange tijd afwezig dus eigenlijk nog niets verloren momenteel.

Het begint nu toch wel echt te kribelen.

Gisteren zijn we een dagje gaan zeilen in open zee. Oceaan moet ik eigenlijk zeggen. Erg leuk. Zo tussen de 10 en 15 knopen wind en een kleine deining. Op zo'n heen en terug rak is het vooral luieren. En zo komt het dat ik toch nog kan verbranden in deze zon. Ik had nochtans P40 gesmeert. Gloeiend hete dag alweer. Op het water met die wind voel je dat wat minder maar owee als we weer aan land waren.

Vandaag maandag op het schip gebleven en me voornamelijk met de HiFi Dolby Sourround bezig gehouden. Het was me weer drummen opde boot met al dat volk. Ook de tentenmaker was present. Jawel, we hebben bijna een gesloten kuip nu. Erg ruim en strak staat hij. Wat me opviel was het feit dat de kuip koeler leek met de tent eromheen dan zonder. Wel de ramen open natuurlijk. Uiteindelijk dient deze tent voor koudere avonturen zoals misschien Noorwegen. Ach, ik zou bijna geld geven om in de sneeuw te mogen zitten. 

Morgen heeft mijn Argentijnse vriend Ramiro (medeleerling Padi cursus) een duik georganiseert met de diving school. Daar ben ik maar al te graag op in gegaan. Dus morgen om 6 uur opgepikt en weer naar Aliwal  rif waar we onze eerste open zee duik gedaan hebben. En ja, het oortje is alweer beter alhoewel nog niet helemaal. Ik ga dus extra traag dalen en goed zorgen dat ik de druk kan egaliseren in dat geteisterd oor. Verder onheil wil ik niet krijgen omdat dat uiteindelijk de reis in gevaar zou kunnen brengen.

Terwijl de boot wel vordert, klopt er natuurlijk weer niets van enige planning. We zijn nog niet weg en dat betekend dat we stillaan aan die nodige 60 dagen gaan peuzelen die nodig zijn om het schip tot in Antwerpen te zeilen. Elke verdere planning hangt nu kompleet af van de echte vertrek datum en het weer dat we zullen krijgen. Ik had gehoopt het schip zelf tot in Antwerpen te kunnen zeilen maar  mijn kansen slinken met de dag. Letterlijk.

Die fameuze Zuidwester bereikte Durban weer eens. Midden in de nacht eruit om alles te checken en de luiken te sluiten. Neen, in dit weertje wil je echt niet op zee zijn.

Ha, we zijn nu op zee. In die Zodiac naar het rif. Een duik kost zo'n 18€. Wel, die hebben we al verdient met het ritje op zee. Geweldige kermisatractie. Voeten en handen in beugels. Mond toe als je niet van het zoute type bent.  Er staat een swell van zo'n 5 m 'top to bottom' met nog wat korte golfjes met schuimkopjes. Heerlijk. Niet zeeziek geworden. 3 andere wel.

We gaan naar de 'kadedraal'. 27m diep. Dat hadden wij bleukes niet verwacht maar 2 van de 8 deelnemers doen hun gevorde exaam en dus moeten wij maar mee. Dat is dan meteen de 'ongewilde' start van de gevorderde cursus. Nog 4 van die duiken en we hebben weer een diplomeke bij.

Maar, ho, ho, dit was andere koek. Bij het afdalen blijkt een sterke stroom het achttal al snel uiteen te slaan. Ik eindig in een groepje met 4. Even de bodem gehaald en dan met zijn allen naar boven zoals dat voorgeschreven is als je de leider kwijt bent. Boven blijkt dat we reeds ver verwijderd zijn van de boot en de boei. De boot brengt ons terug naar de boei. 

Zonder de leiding gaan we met zijn vieren weer naar beneden. Nu proberen zo goed en zo kwaad het touw naar beneden te volgen. We slagen er echter niet in bij het touw te blijven. Zo sterk is de stroming. Later zal blijken dat we het touw mochten nemen. Allé, dat weten we weer. Mede door de slechte zichtbaarheid en de verschillende daalsnelheden (ik ben de traagste met mijn oor) raken we elkaar weer kwijt. 

Foert, ik blijf tegen stroom zwemmen zo en zo kwaad het kan en geniet van wat rond mij afspeeld. Plots bevind ik me een school vissen die later Kingfish blijkt te zijn. Lange baracuda achtige vissen van wel een meter. (ware grote 70cm). Nu ik alleen ben houw ik goed de tijd en de druk bij van de fles. We moeten immers een decompressie tijd respecteren. 3min op 5m.

Ik hou het bij 100bar voor bekenen. Ben nu zo'n 20min aan het duiken. Eens boven blijk ik korter bij de boot aan te komen dan eerst. Zo'n 50m. Mijn 3 andere companen zitten reeds in de boot. Nietig ben je maar in zo'n swell. Aan boord komen van de Zodiac is weer een ander verhaal. Dat ding wipt alle kanten uit en trekt danig aan je armen.

Wat later komen de 4 anderen ook boven en de groep is gelukkig weer compleet. Normaal was het geen duikweer maar Paul (monitor en patron van Dive Dimention) vond het een goede les om te weten wanneer het erover is. Voordien hadden een paar jonge gasten nog aan zijn mouw gehangen om toch maar te gaan duiken. Nou, we weten waar de grens is alsook wat erover is.

Terug thuis staat de tent rond de bimini helemaal opgesteld. En ze staat er nog want het is nu gaan regenen. Eindelijk een beetje koeler. Ik ben blij .... Ook weer 5 andere dingetjes afgewerkt. Waar staan we nu? Nog 70 dingen te gaan? Ik sla er maar een slag naar. 

Omdat het vertrek dus nog niet voor morgen is hebben we (Romiro & ik) alweer een duik gepland op zaterdag. We gaan een wrakduik doen. Onder begeleiding natuurlijk. Ben benieuwd. Buiten dat het egaliseren van de druk in mijn linker oor wat moeilijk verloopt is dit een prachtige hobby. 

Zo nu en dan Lobster op het menu?! Ik zie het helemaal zitten.