05/04/08 België Stabroek 

Epiloog,

Zoals belooft een nabeschouwing van ons Zuid Afrika avontuur. Waar moet ik beginnen. 

Zuid Afrika dan maar. Bloed mooi land. Gevaarlijk land . Corrupt land.. Land dat naar mijn gevoel ten onder zal gaan. 

Even verklaren, mooi omdat het een prachtige natuur heeft met vele parken. Het is ook zo fenomenaal groot. 3 keer Frankrijk, 180 keer België. Voor meer informatie verwijs ik best naar Wikipedia http://nl.wikipedia.org/wiki/Zuid_Afrika . Mooi is ook het klimaat. Voor ons Belgen en Nederlanders toch. Februari is er soms over. Het is niet alleen de heetste maand maar ook de zwoelste. Alle dagen gratis sauna. Ik heb het wel over de provincie  KwaZulu-Natal waarvan de hoofdstand Pietermaritzburg is en niet wat je zou verwachten Durban. Die is met zijn naar schatting 4 miljoen inwoners wel de grootste. 

En dan zijn we meteen beland bij ‘gevaarlijk land’. Neen, hier loop je best niet over straat als het donker is. Nergens niet en zeker niet in Durban down town. Een paar keer moest ik wel in het donker rijden. Dan hoop je steevast dat je geen autopech zal krijgen. Ze gaan je komen helpen hoor, maar het is niet zeker met wat. Meer dan vermoedelijk met je te ontdoen van alle bezittingen. Dan denk je, ach, dat is maar materialistisch als ik maar blijf leven. Nada, daar wringt het schoentje hier. Nadat je beroofd bent schieten ze je meestal nog dood ook. Geen pardon. Onnodig maar het lijkt hier standaard in het pakket te zitten. Met dat gegeven in het hoofd ga je wel erg voorzichtig worden.  

Ach, maar dan is  er toch de massaal aanwezige (meestal zwarte) politie. T’Ja, die zouden het voorbeeld moeten geven maar het blijkt al snel uit de vele verhalen in de krant dat ook de politie corrupt is. De cirkel is nu wel rond zeker.  

En dan komen we bij het statement dat ik denk dat dit land ten onder zal gaan. Voor alle duidelijkheid, mijn perceptie. De overgrote meerderheid gezagsvoerders zijn nu de zwarte bevolking. Democratisch verworven na het opheffen van de apartheid. Op zich een goede zaak zou je denken en dat is het ook wat apartheid betreft. Alleen, die zwarte gezagsvoerders bepalen nu de nieuwe wetten en regels bij meerderheid. Nog altijd OK zou je zeggen. Maar de aap komt uit de mouw als je weet dat die regels en wetten vooral de zwarte bevolking dienen. So What, das toch ook OK. Jawel, maar de blanke bevolking komt niet meer aan de bak. Aanwervingen dienen  in eerste instantie gezocht te worden onder de zwarte bevolking. Gevolg, de pas afgestudeerde blanke jeugd vindt geen werk en vertrekt dan maar massaal naar Australië en Nieuw Zeeland. Dat geeft een enorme ‘brain drain’. Nu al is het moeilijk voor African Fastcats om aan goede krachten te komen. 

De economie draait voorlopig nog goed hoor. Er is het wereldvoetbal tornooi in 2010. De grote infrastructuurwerken trekken veel jobs aan. Politie wordt ook massaal versterkt om de criminaliteit in de hand te houden. Lukt overigens niet echt. Maar wat na 2010 als een schuldenberg en een stijgende werkloosheid losgelaten wordt over dit land. Je kan er van op aan dat na dit evenement ook weer heel wat blanke bedrijven opdoeken nadat ze winst hebben genomen uit die WK. En als dan Zuid Afrika weer volledig aan de zwarte bevolking zal toehoren, dan …. Kijk gewoon naar al die andere Afrikaanse landen waar de blanken zijn moeten vertrekken. Moet ik daar nog iets aan toevoegen. 

Versta me niet verkeerd, ik ben geen racist. Dat het in zoveel Afrikaanse landen zo’n puinhoop is, is volgens mij in eerste instantie de kolonialist te danken. We zijn die landen gaan ontwrichten, hebben de grondstoffen gestolen en laten dan een land achter waar cultuur en structuur van vroeger gebroken is. Komt daar bij dat het bij de zwarte bevolking gewoon niet in de genen zit om vooruit te denken en te ondernemen. 

Dat gaat zo, wij Europeanen moesten duizenden jaren  winters zien te overleven. Daarvoor moet je kunnen plannen, vooruit denken, technieken ontwikkelen om dingen te bewaren, gereedschappen en landbouw  zo aanwenden dat er voldoende voedsel was. Dat kruipt dan door natuurlijke selectie in je genen. Bij de zwarte bevolking was dat niet nodig. De jungle voorzag altijd van voldoende voedsel en door ziektes of interne oorlogen hielden ze de aantallen voldoende laag om in harmonie met die jungle te leven. 

Dat maakt dat nu nog de meeste (altijd zijn er uitzonderingen), van de ene dag in de andere leven en eigenlijk niet aan morgen denken. Aan langeduur politiek doen met dit gegeven lukt ze meestal niet. De kranten staan hier trouwens bol van de schandalen, want eens je een beetje macht hebt hier komt het erop aan je zakken zo snel mogelijk te vullen. Gebeurt hier ook natuurlijk maar ginds is het zo drastisch dat de bevolking mag creperen terwijl anderen mega rijk zijn.  

Er is een tussenklasse zwarte mensen die het goed voor hebben met SA en bijna als Europeanen leven en werken. Ook is er een grote Indische bevolking die het meestal goed doen in de zaken wereld. Alleen is de vraag of deze dunne laag van ‘Know How’ers’ het kunnen volhouden in dit afbrokkelende paradijs.

Cannabis groeit in dit land als onkruid. Ook dat hebben velen ontdekt en beginnen er een handeltje mee. Vooral daardoor stijgt de criminaliteit ziender ogen.  Gaan ze het onder controle kunnen houden. Ik vrees het ergste. Ik hoop stellig dat ik me zeer vergist heb in mijn pleidooi want dit land heeft zoveel potentieel dat het een waar paradijs zou kunnen zijn. De tijd zal het zeggen. 

Ons avontuur dan. 

We hebben genoten van SA. Het is er voor onze normen goedkoop. Deel alles door 2 en soms door 3 en je weet wat je Euro waard is. Het doet allemaal wat Amerikaans aan, sommigen zeggen zelfs nog meer Australisch. Het eten is echter van betere kwaliteit dan de Amerikaanse junkfood cultuur. De wegen zijn super. Vaak beter dan in België. En het is er wonderwel overal proper. Volk zat om op te ruimen. 

We hebben genoten van de parken die we bezochten. Die verhalen vindt je hoger in het logboek. Het lange wachten op de boot bracht ook een nieuwe hobby in ons leven nl. het duiken.  Dat duiken is van een ongekende schoonheid. Neen, niet zoals de Rode zee natuurlijk, maar ruwer en moeilijker vanwege de stroming. Maar dat ruwer bracht ons dichter bij de grotere dieren. Haaien, Manta’s, Stingray’s, schildpadden, reuze alen, dolfijnen, noem maar op ze waren allen op appél. Bijzonder was de ontmoeting met de Whale Shark (walvis haai) de grootste en braafste onder de haaien. Maar ook het kleiner grut was van bovennatuurlijke  schoonheid. Soms zaten de wonderen in het allerkleinste dan weer. Allé, ogen en lucht tekort om het allemaal in je op te nemen. Maar ik droom er nog van. Spijtig daarbij was het voorval van Martje haar gesprongen trommelvlies. Maar, ja, zo’n dingen gebeuren en dat moeten we later voor haar inhalen. 

De combinatie boot en kunnen duiken is ideaal natuurlijk. Ik ga alvast nog even verder in de cursus om het uiteindelijk tot duikmaster te kunnen brengen. Dat heeft het voordeel dat ik dan (met onze boot) duiken mag organiseren voor gebrevetteerde duikers. Dat kan later misschien de kas wat spijzen als het zo mocht uitkomen. We zien wel. 

En dan nu de boot. 

Ja, die heeft wel even met mijn gemoedstoestand gespeeld. Beloofd werd dat we zo rond midden december zouden kunnen vertrekken. Bleek dat ik mijn verlof in 2006 moest opnemen en niet kon verplaatsen na de loopbaanonderbreking wegens te laat. Ach, geen erg, we breien er nog een vakantie aan vast. Dus wij begin november weg. 

Groot was de verbazing toen we het schip zagen. Het was nog echt in ruwbouw toestand. Maar ach, weten wij veel van boten bouwen. Gideon zal het wel weten zeker. Het is tenslotte de derde. Dus wij op vakantie.  

Begin december sta ik er dan alleen voor. Martje gaat naar huis en we zullen elkaar op de Dominicaanse weerzien waar zij zal opstappen op de boot. Ach waren wij toen nog naïef. Half december komt Hans aan. Vriend en crew lid. Maar ook boten kenner. Hij werd al snel somber en zag dat er iets niet klopte met Gideons planning.  2 Weken later vertrekt de man diep teleurgesteld. Bij mij begint het nu ook te dagen. Ik heb nu al wat referentie met de voortgang. Dat ziet er dus niet  goed uit. Week na week knabbelt ons mooi Caribische vakantie weg. Ik wordt gefrustreerd en boos. Er  beginnen woorden te vallen.  Ik word al voorzichtiger. Als blijkt dat ook dit niet haalbaar is  nog niet ‘even close’ begint het langdurig uit elkaar zijn van Martje en mij te wegen.  Na 2 maanden scheiden zijn we dan beginfebruari weer samen. Voor 5 weken. We wonen ondertussen al op de boot. Die is half fabriek, half leefbaar. Overdag moeten we vluchten, van de warmte en het werkvolk. Het gaat langzaam nu. Veel te langzaam. Heeft ook te maken met het feit dat de boot veel te vroeg in het water lag. In de fabriek hadden ze in de schaduw kunnen werken  met meer werkkrachten en gereedschap in de nabijheid. Ik schat het verlies aan vordering op 1 op 3. 3 weken marina is gelijk aan 1 week fabriek. 

Er komt nog een belofte. Ik ga nog naar huis varen over Kaap Verde, Azoren, Kanaal. Moet dan wel vertrekken in de derde week van februari. Maar we zagen de bui al hangen hoor. Iedereen zag het behalve Gideon. Hij is een optimist.  

Nu ik bij de man beland ben moet ik ook zeggen dat hij niets dan goeds met ons voor heeft. Hij wil het perfecte schip bouwen en dat wil wel eens langer duren dan hij zelf kan inschatten. Ik ben wel enkele keren flink boos op hem geweest en heb de fout gemaakt het oorlogje op internet te gaan uitvechten. Daar heb ik spijt van. De frustratie in mij had de overhand genomen en het klare denken was even zoek. Maar de man begreep wel dat onze droomreis aan diggelen lag . Het wil ook wel eens flink misgaan met het feit dat goed geschoold  personeel (lees slim) schaars is hier. Met maar één fabrieksleider die echt kan nadenken wordt het al gauw een zootje op de boot daar die fabrieksleider ook meestal op de fabriek blijft.  Dat resulteert dan in eindeloos ‘rework’  en vast hoog oplopende rekeningen. Als excuus worden ook de vele nieuwe dingen in deze boot aangehaald. Electrische motoren, capi systeem, lexaan ramen en deuren, generator, vaste bimini, koolstof davits, meer plafond afwerking. Dat is gedeeltelijk wel juist maar juist die nieuwe dingen zijn al lang klaar terwijl ze nog steeds aan basisschrijnwerkerij en elektriciteit  bezig zijn. Die nieuwe dingen zijn dus al lang gemaskeerd door normaal werk. Het verantwoordt geenszins  een  uitstel van 4 maanden. Gideon heeft het er dan ook niet moeilijk mee daar zijn excuses voor te geven. Je kan dan ook niet lang kwaad zijn op deze man. Onze boot is ook zijn kind. De liefde aan beide zijden is even groot. 

Dit is geen productie boot, nog niet. Dit is een ‘one off’. Inwendig is hij/zij ongeveer 2 maal gebouwd. Het rework is even lang te beschouwen als de eigenlijke afwerking. Dat zal later echt onder controle moeten gebracht worden wil er ooit wat winst gemaakt worden. Daarbij stel ik me dan ook de vraag, is SA wel de goede plaats om dit te verwezenlijken. Lees hoger mijn gedacht over SA. 

Martje is alweer naar huis nu en ik blijf maart uitzingen. Ik kan mijn loopbaan onderbreking toch niet ongedaan maken en dus is mijn aanwezigheid op de boot nuttiger dan thuis  de laatste winterdagen uit te zitten. Op het moment dat ook aan mijn SA avontuur een einde komt is het schip nog steeds niet klaar. Het wordt nu door een skipper met 2 crewleden overgebracht naar Portugal. De rekening wordt door de firma betaald. Maar ook voor de skipper dringt de tijd nu. Hij moet voor eind april kunnen vertrekken. Enerzijds voor de huricanes maar ook voor de planning van zijn crewleden.  

Ik vind het spijtig dat ik het schip alsnog niet volledig afgewerkt, heb moeten verlaten. Ik mis het opvolgen van die laatste loodjes. Zijn ze wel goed gedaan? Zoals ik het graag wil? De skipper neemt deels die taak over maar hij bevindt zich in een andere positie dan ik natuurlijk. Hij kan moeilijk zijn werkgever gaan berispen als iets niet goed gedaan wordt. 

En zo zijn we aan het eind van het SA avontuur. Wel wij toch. De boot nog niet. Het is nu bang afwachten wanneer ze vertrekt en hoe en wanneer ze zal aankomen. In welke conditie gaan we onze African SeaWing  weerzien. Het worden nog lange dagen van wachten. Hopelijk werkt het satelliet trackingsysteem goed en krijgen ze de SSB radio met Email ook aan de praat. Dan is er vast nog wel wat nieuws te rapen op de webstek. 

Overigens dank aan iedereen voor de hoge leescijfers. Dat hield me gaande de website telkens weer te gaan updaten. Er zat voorlopig niet veel zeilverhaal in maar blijkbaar leefden heel wat mensen mee met al de perikelen rond de boot. Ook dank voor de vele nieuwe vrienden die we heben mogen maken daar in de SA. We zullen ze missen en de kans is klein dat we ze ooit nog terug zien. Maar ja, zeg nooit nooit hé.

Nu maar hopen dat Portugal- België een mooi verhaal mag worden. Vertrek tussen midden juni en midden juli. Wie zal het zeggen. Gideon?